Η καθοριστική ψήφος για την επόμενη μέρα

Το διακύβευμα των αυριανών εκλογών δεν μπορεί να αναζητηθεί πέρα και έξω από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας και των πολιτών της.

Η δεκαετής ύφεση που προηγήθηκε και η αναιμική ανάκαμψη που προβλέπει το τρέχον μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα καθιστούν εκ των πραγμάτων την ισχυρή και δίκαιη ανάπτυξη σε κορυφαίο ζητούμενο.

Πρακτικά, στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγουμε και από έναν άλλο δρόμο.

Τα οικονομικά προγράμματα των κομμάτων δεν διαφέρουν αισθητά μεταξύ τους και αυτό είναι φυσιολογικό όσο η χώρα παραμένει σε καθεστώς αυξημένης επιτήρησης.

Η δυνατότητα υλοποίησης των εξαγγελιών που έγιναν προεκλογικά απ’ όλους τους πολιτικούς αρχηγούς, δηλαδή η αξιοπιστία του πολιτικού τους λόγου, είναι ευθέως ανάλογη της ικανότητας των κομμάτων τους για ανάπτυξη. Ολοι θέλουμε μείωση της φορολογίας, αλλά χωρίς ανάπτυξη αυτό δεν γίνεται.

Ο κ. Τσίπρας παρέλαβε την οικονομία όταν όλοι οι διεθνείς οργανισμοί έβλεπαν για την Ελλάδα ανάπτυξη 9% στην τριετία 2015-17 και πέτυχε την ίδια περίοδο ανάπτυξη μηδέν.

Στάθηκε ανίκανος να αξιοποιήσει τη χαμηλή τιμή του πετρελαίου, την άνοδο του τουρισμού λόγω αναταράξεων στη Μεσόγειο και την ανάπτυξη στην ευρωζώνη που ευνόησε την οικονομία μας την ίδια περίοδο.

Μόνο η τιμή του πετρελαίου να ήταν στα επίπεδα του 2010-13, η οικονομία θα γνώριζε ύφεση τουλάχιστον 5% στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ.

Οσοι πιστεύουν ότι εδώ βρίσκεται το συγκριτικό πλεονέκτημα του κ. Μητσοτάκη έναντι του κ. Τσίπρα καλούνται να αξιολογήσουν κάποια αμείλικτα δεδομένα.

Ανάπτυξη με τη Δεξιά στο τιμόνι της χώρας και μάλιστα ισχυρή σημειώθηκε στην 8ετία του Κωνσταντίνου Καραμανλή πριν από τη χούντα και ως εκεί.

Από το 1974 και μετά τρεις φορές παρέδωσε τη διακυβέρνηση αμιγής κυβέρνηση της ΝΔ: το 1981 με τον Γ. Ράλλη, το 1993 με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και το 2009 με τον Κώστα Καραμανλή.

Και τις τρεις φορές παρέδωσε την οικονομία σε ύφεση.

Δεν πρόκειται για εικασία ή προκατάληψη, πρόκειται για τα βαρίδια που κουβαλάει η συντηρητική παράταξη διαχρονικά και περιορίζουν δραστικά την ικανότητά της για ανάπτυξη.

Ανάπτυξη δεν γίνεται χωρίς ισχυρούς θεσμούς αποκέντρωσης και αυτοδιοίκησης, όπως ισχύει σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο. Εδώ το ΠΑΣΟΚ/Κίνημα Αλλαγής υπερτερεί κατά κράτος έναντι ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ και δεν χρειάζονται αποδείξεις.

Το ίδιο συμβαίνει και σε ένα άλλο κρίσιμο κριτήριο ανάπτυξης, αυτό του πρωτογενούς τομέα.

Ανάπτυξη εδώ δεν γίνεται χωρίς ισχυρές ομάδες παραγωγών και υγιείς συνεταιρισμούς και μόνο το ΠΑΣΟΚ/Κίνημα Αλλαγής προτείνει κίνητρα για την ενίσχυσή τους.

Οσοι θεωρούν τα δύο παραδείγματα ήσσονος σημασίας, που δεν είναι, μπορούν να αξιολογήσουν κάτι «μεγαλύτερο».

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, το 50% του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας οφείλεται στην αργή απονομή δικαιοσύνης. Η ενίσχυση της αυτοτέλειας της Δικαιοσύνης και η ταχεία απονομή της είναι ύψιστη προτεραιότητα για τη χώρα και το ΠΑΣΟΚ/Κίνημα Αλλαγής αυτό προκρίνει και προτείνει.

Οπως όλα δείχνουν, η ΝΔ ετοιμάζεται ν’ αντικαταστήσει τον Ρασπούτιν με έναν Ροβεσπιέρο της Δικαιοσύνης. Η χώρα απέραντο δικαστήριο και η Βουλή βιομηχανία εξεταστικών δεν είναι και οι καλύτερες εγγυήσεις για ανάπτυξη.

Η χώρα χρειάζεται αλλαγή προτεραιοτήτων και νοοτροπίας, χρειάζεται πολιτική αλλαγή. Η ψήφος στο Κίνημα Αλλαγής αύριο δεν είναι απλά κρίσιμη, είναι καθοριστική για την επόμενη μέρα.