Δίαυλος

Κρατώ τη δήλωση του Πρωθυπουργού. «Πριν από έναν χρόνο είχα δίαυλο επικοινωνίας με τον Σταύρο Θεοδωράκη (αλλά) ήταν δύσκολο το καλοκαίρι πέρυσι και οι συγκυρίες δεν ευνόησαν τον σχεδιασμό» (Open, 27/6).

Υπήρχε λοιπόν επικοινωνία και σχεδιασμός που δεν ευοδώθηκε λόγω συγκυριών. Υποθέτω, εννοεί το Μάτι.

Δεν το διέψευσε ο Θεοδωράκης. Εξήγησε ότι πάντα είχε επικοινωνία με τον Τσίπρα, ότι δέχθηκε «προσκλήσεις πολλών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ να συνεργαστούμε», αλλά αρνήθηκε, και πως με τον Πρωθυπουργό «οι συναντήσεις ήταν δημόσιες και θεσμικές» (28/6).

Για το περιεχόμενο των συναντήσεων δεν είπε κάτι συγκεκριμένο. Αλλά καταφανώς ευρύτερη κυβερνητική συνεργασία δεν προέκυψε – πλην Πρεσπών…

Καμία έκπληξη. Και οι δύο επιβεβαιώνουν απολύτως όσα γράφαμε εδώ στις 29 Ιανουαρίου («Μάντης»).

Ακόμη κι έτσι όμως προκύπτουν δύο ζητήματα.

Ενα πολιτικό. Είναι προφανές πως μέσα από τις Πρέσπες ο Πρωθυπουργός δεν επιδίωξε να σώσει την ειρήνη ούτε να σταθεροποιήσει τα Δυτικά Βαλκάνια, αλλά επιχείρησε έναν ωμό εσωτερικό ελιγμό.

Ηθελε κυρίως να διασπάσει την αντιπολίτευση ώστε να βγει ο ίδιος από την απομόνωση. Εψαχνε κορόιδα.

Κι ένα ηθικό. Θα δεχτώ τη διαβεβαίωση του Θεοδωράκη πως με τον Πρωθυπουργό συναντήθηκε μόνο «δημόσια και θεσμικά».

Το επίμαχο διάστημα τον συνάντησε στις 27/1/2018 και στις 12/3/2018. Στις 2/4/2018 συναντήθηκε και με τον Κοτζιά.

Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται «δημόσια». Σίγουρα όμως δεν τον συνάντησε θεσμικά. Την εποχή εκείνη ο Θεοδωράκης ήταν πρόεδρος μιας κοινοβουλευτικής ομάδας η οποία μετείχε στο Κίνημα Αλλαγής. Του οποίου μάλιστα λίγους μήνες νωρίτερα είχε ο ίδιος διεκδικήσει την αρχηγία.

Επίσης συμμετείχε στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΚΙΝΑΛ, διορισμένος από τη Φώφη. Το οποίο θα καθόριζε τη στάση του κόμματος για τις Πρέσπες και γενικά απέναντι στην κυβέρνηση.

Πώς είναι δυνατόν το στέλεχος ενός κόμματος της αντιπολίτευσης (στην προκειμένη περίπτωση του ΚΙΝΑΛ) να διαλέγεται με τον αρχηγό της κυβέρνησης ερήμην ή πίσω από την πλάτη της ηγεσίας του κόμματος στο οποίο μετέχει;

Η διαδικασία θυμίζει «παράγκα». Και η μέθοδος μυρίζει παλιανθρωπιά.

Ο Θεοδωράκης (ευτυχώς γι’ αυτόν) δεν πήγε μέχρι τέλους. Ανοιξε «δίαυλο επικοινωνίας», κουβέντιασε, μετέφερε την πίεση της κυβέρνησης στο ΚΙΝΑΛ, απέτυχε να τους παραδώσει ομήρους στον Τσίπρα, αποχώρησε χολωμένος, τα υπόλοιπα τα ξέρουμε.

Ο άνθρωπος δεν είναι Μπίστης ούτε Θεοχαρόπουλος. Να το δεχτώ. Ούτε τέτοια νταραβέρια όμως είναι πράγματα καθαρά και μπεσαλίδικα.

Προς το παρόν θα μείνω σε αυτές τις παρατηρήσεις.

Κάποια στιγμή όμως θα χρειαστεί να επανέλθουμε στους σχεδιασμούς, στις επιδιώξεις και στο παρασκήνιο μιας άθλιας μεθόδευσης που στήθηκε πάνω σε ένα εθνικό τραύμα.