Η ευκαιρία και οι παγίδες

Είναι σαφές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει επιβάλει καθαρά την ατζέντα του σ’ αυτήν την παρατεταμένη εκστρατεία των κομμάτων ενόψει των εθνικών εκλογών της επόμενης Κυριακής. Σε μια κοινωνία κουρασμένη από τα Μνημόνια και τη στασιμότητα, που δείχνει να θέλει να αφήσει πίσω της την πόλωση, τον διχασμό και τον θυμό που κυριάρχησαν στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να τα πυροδοτήσει εκ νέου η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, προσκρούοντας όμως σε ένα επίπεδο ωριμότητας που δείχνει να έχει αποκτήσει ο ελληνικός λαός έπειτα από 10 χρόνια Μνημόνια, ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και αυταπάτες που μόνο κακό έκαναν. Δείχνει να αναζητά πολιτική ηρεμία, αποκατάσταση της λογικής στη διαχείριση των μεγάλων ζητημάτων της χώρας και καλύτερες προοπτικές για το μέλλον.

Θα τα καταφέρει η επόμενη κυβέρνηση να εκπληρώσει τις προσδοκίες; Θα κριθεί, όπως και οι προηγούμενες, από το ύφος και το ήθος της εξουσίας που θα ασκήσει αλλά και από την αποτελεσματικότητα των πολιτικών της. Το στοίχημα είναι μεγάλο. Μπορεί η Ελλάδα να κέρδισε την παραμονή της στο ευρώ έπειτα από την περιπέτεια που πέρασε, ιδίως κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, αλλά δεν τη διασφάλισε για πάντα. Συμμετοχή στο ευρώ με ισότιμους όρους με τους υπόλοιπους εταίρους προϋποθέτει ανάπτυξη, αλλιώς το μέλλον θα είναι η φτώχεια. Και αυτό επιβάλλεται από κάθε άποψη σήμερα, πολύ περισσότερο μετά το σκηνικό έντασης που κυριαρχεί στις σχέσεις της χώρας με την Τουρκία και τους γεωστρατηγικούς κινδύνους που αυτό εγκυμονεί. Μόνο με ισχυρή οικονομία η χώρα θα ορθοποδήσει εντός ευρώ και θα είναι σε θέση να υπερασπίζεται με καλύτερους όρους τα συμφέροντά της στο νέο ευμετάβλητο παγκόσμιο περιβάλλον.

Κακά τα ψέματα, η ιστορία έχει δείξει πως μόνο ισχυρές κυβερνήσεις μπόρεσαν να προωθήσουν μεταρρυθμίσεις στις χώρες τους με τις οποίες άλλαξε η πορεία των πραγμάτων. Και η Ελλάδα χρειάζεται πολλές από αυτές τις μεταρρυθμίσεις όπως τις καταγράφουν κορυφαίοι παράγοντες της οικονομίας, πανεπιστημιακοί και αξιόπιστοι παράγοντες της δημόσιας ζωής: Στα δημοσιονομικά, στη Δημόσια Ασφάλεια, στην Υγεία και την Παιδεία, στη Δικαιοσύνη. Ολα αυτά θα κάνουν τη διαφορά και δεν μπορούν να γίνουν αν επιστρέψουμε στο πολιτικό σκηνικό των δύο πρώτων Μνημονίων, όπου η μία κυβέρνηση έπεφτε μετά την άλλη και το κομματικό συμφέρον κανιβάλιζε το εθνικό. Η επόμενη κυβέρνηση θα πρέπει να έχει επαρκή κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να μπορεί να εφαρμόσει την πολιτική της και να κριθεί από αυτήν. Σε διαφορετική περίπτωση κινδυνεύουμε να μπούμε σε νέες περιπέτειες. Αυτή είναι η μία παγίδα που βρίσκεται μπροστά. Η άλλη είναι η απλή αναλογική την οποία, για ευνόητους δικούς του λόγους, ψήφισε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εφόσον εφαρμοσθεί από τις μεθεπόμενες εκλογές – αν δεν κινητοποιηθούν 200 βουλευτές για να καταργηθεί – οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πολιτική αστάθεια. Θα επιστρέψουμε σ’ αυτά που τώρα προσπαθούμε να ξεπεράσουμε: αδύναμες κυβερνήσεις, με ημερομηνία λήξης, χωρίς πολιτική δύναμη και τόλμη να επιτελέσουν το καθήκον τους.

Και η μία και η άλλη παγίδα βρίσκονται στις κάλπες της 7ης Ιουλίου. Γιατί, εκεί δεν θα ψηφίσουμε μόνο για κυβέρνηση αλλά και για την αντιπολίτευση που θέλουμε να έχουμε για να αποφύγουμε τις παγίδες.