Η μισή απάντηση

Το «τελεσίγραφο» δεν ήταν απλό τελεσίγραφο. Ηταν «εκβιαστικό». Και γι’ αυτό η απάντηση θα ήταν «κυρίαρχη και περήφανη όπως η ιστορία των Ελλήνων προστάζει». Ο,τι ακολούθησε από εκείνο το επικό διάγγελμα είναι κι αυτό ιστορία. Το δημοψήφισμα, τα κάπιταλ κοντρόλς, το «Οχι» που έγινε «Ναι», το τρίτο Μνημόνιο, οι νέες εκλογές, η νέα συγκυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου έγιναν όλα τους ιστορία των Ελλήνων, όχι ασφαλώς τόσο κυρίαρχα και περήφανα θα ήθελε ο εκφωνητής του διαγγέλματος.

Αλλά κι αυτό είναι ιστορία. Αν κάτι δεν είναι ιστορία, αυτό είναι η ίδια η επέτειος του διαγγέλματος. Τι διδάχθηκε ο Αλέξης Τσίπρας σε αυτά τα πέντε χρόνια που πέρασαν από εκείνο το βράδυ της 27ης Ιουνίου που εκφώνησε το διάγγελμα του δημοψηφίσματος; Πόσο ωρίμασε ο ΣΥΡΙΖΑ; Αν παρασυρθεί κανείς από την προσαρμογή που επέδειξε η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στις μνημονιακές απαιτήσεις μπορεί να πει πως διδάχθηκε πολλά. Τι άλλο ήταν η υποτιθέμενη στροφή του ΣΥΡΙΖΑ στη σοσιαλδημοκρατία εάν όχι το αποτέλεσμα της σύγκρουσης με την πραγματικότητα; Πώς μπορεί να ερμηνευτεί η αφοσίωση στην τήρηση του προγράμματος εάν όχι ως αποκατάσταση της σχέσης με τον ρεαλισμό; Και τι άλλο μαρτυρά η επίγνωση πως η χρεοκοπία έφερε τα Μνημόνια και όχι τα Μνημόνια τη χρεοκοπία εάν όχι πώς ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αφήσει οριστικά στο παρελθόν ολόκληρο το αντιμνημονιακό του αφήγημα, από το επαχθές και επονείδιστο χρέος έως τη δουλοπαροικία των δανειστών;

Η προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ όμως δίνει μόνο τη μισή απάντηση. Και οι μισές απαντήσεις κάνουν, όπως και οι μισές αλήθειες, ένα ψέμα. Ολόκληρη η απάντηση θα λάμψει από τον τρόπο που θα διαχειριστεί ο ΣΥΡΙΖΑ τον εαυτό του στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Εκεί θα φανεί εάν η προσαρμογή ήταν πραγματική ή εάν ήταν μόνο δαρβινική. Αν έγινε δηλαδή μόνο για λόγους επιβίωσης για να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εποχή της κυριαρχίας και της υπερηφάνειας, όπως νομίζει πως η ιστορία των Ελλήνων προστάζει.