Διόρισε ο Γιάννης κανέναν συγγενή στο Δημόσιο;

«Αυτή την ενέργεια δεν πρόλαβα να τη δω πριν αναρτηθεί από τους συνεργάτες μου». Τάδε έφη Κατερίνα Νοτοπούλου, σχετικά με την προεκλογική αφίσα με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Κι αν θέλεις την πιστεύεις. Μην παραλείποντας να επιτεθεί στην επάρατη Δεξιά. Δεν φταίω εγώ δηλαδή που έκανα την απρέπεια. Φταίνε οι άλλοι που την αναδεικνύουν. Τι πάει να πει όμως δεν «πρόλαβα»; Τι άλλο είχε να κάνει δηλαδή; Να καθαρίσει φασολάκια; Να απλώσει τη μπουγάδα; Να πάει κομμωτήριο; Αν δεν ελέγχεις ως υποψήφια βουλευτίνα κάθε ανάρτηση που φέρει τ’ όνομά σου και την υπογραφή σου, τι άλλο σημαντικότερο έχεις να κάνεις; Μανικιούρ, πεντικιούρ; Είναι το γνωστό σύστημα των πολιτικών. Αφού κάνουν τη ματσολιά, τρέχουν να τη μαζέψουν. Οτι λέχθηκε εκ παραδρομής κ.λπ. κ.λπ. Οπως αυτός ο σαχλαμάρας ο Ζουράρις. Που του ξέφυγε και είπε «ότι αν δεν υπήρχε ο ΣΥΡΙΖΑ, ουδέποτε θα έπαιρνε πρωτάθλημα ο ΠΑΟΚ».

Απρέπεια

Σχετικά τώρα μ’ αυτή καθαυτή την απρέπεια, με τον Γιάννη, πρόκειται για τον απόλυτο συνδυασμό απελπισίας και θράσους. Η θέση που βρίσκεται η συντρόφισσα Κατερίνα είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Στις δημοτικές εκλογές, βρέθηκε εκτός μεταλλίων. Δεν κατάφερε να ανέβει στο βάθρο. Τέταρτη για δήμαρχος Θεσσαλονίκης, ύστερα από τρεις δεξιούς. Ταχιάο, Ζέρβα, Ορφανό. Αυτά ενόψει των βουλευτικών, ότι πάμε να το γυρίσουμε α λα Λίβερπουλ, είναι παρηγοριά στον άρρωστο. Με την κατρακύλα που έχει πάρει ο ΣΥΡΙΖΑ, τι ψάρια να πιάσει την άλλη Κυριακή σε προσωπικό επίπεδο; Τι μέλλει γενέσθαι από την 8η Ιουλίου; Η απάντηση είναι προφανής. Απ’ τα ψηλά στα χαμηλά κι απ’ τα πολλά στα λίγα. Κι απ’ τα πολύ ψηλά, μάλιστα. Οταν η πρώτη σου δουλειά στα 30 σου είναι υπουργός. Επάγγελμα για να επιστρέψει δεν έχει ασκήσει. Ιδού λοιπόν πώς ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται.

Διακοπές

Το γαρ… της θλίψεως που γεννά παραφροσύνη. Την αφίσα με τον Αντετοκούνμπο. «Ησουν πάντα ένας από μας». «Προχωράμε μαζί με το θάρρος των αγώνων μας». Και φαρδιά πλατιά, Κατερίνα Νοτοπούλου. Υποψήφια Βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης. Οι «κοινοί αγώνες» από πού προκύπτουν; Παίζει μπάσκετ η συντρόφισσα Κατερίνα; Σουτάρει και βάζει τρίποντα; Καρφώνει; Πηδάει και παίρνει ριμπάουντ; «Προχωράμε μαζί» από πού κι ως πού; Μετέχει ο Γιάννης στο Υπουργικό Συμβούλιο; Το «ήσουν πάντα ένας από μας» πού κολλάει; Είναι ο Γιάννης μέλος του ΣΥΡΙΖΑ; Εχει τίποτα κοινό με τον Πέτρο Κωνσταντινέα ή την Ελένη Αυλωνίτου; Θαυμάζει τον Κουρουμπλή και τον Γιώργο Πάντζα; Διόρισε κανέναν συγγενή του στο Δημόσιο; Υπέγραψε κανένα Μνημόνιο; Οταν θέλει να ξεκουραστεί, πάει διακοπές με δικά του λεφτά. Δεν σαλπάρει με ξένο κότερο. Δεν τον τακτοποίησε το κόμμα. Ο,τι έχει κάνει στη ζωή του, το έκανε μόνος του.

Θράσος

Τι μπορεί να συνδέει έναν επαγγελματία αθλητή με μία επαγγελματία πολιτικό; Πρόκειται για ανόμοια πράγματα. Ο αθλητής και ειδικά ο Γιάννης δεν βρίσκει τίποτα έτοιμο. Δεν ξυπνάει μία ωραία πρωία υπουργός. Ο,τι κερδίζει ο αθλητής το κερδίζει με την αξία του. Με το ταλέντο του. Με τη δουλειά του. Ο αθλητής δεν κοροϊδεύει. Δεν πουλάει αέρα. Δεν υπόσχεται. Δεν λέει ψέματα. Ο αθλητής ιδρώνει. Στο παιχνίδι. Στην προπόνηση. Είναι ντροπή να βάζεις τ’ όνομά σου δίπλα στου Αντετοκούνμπο. Να κλέψεις από τη λάμψη του. Είναι θράσος. Αθλητής και πολιτικός είναι δύο άκρα αντίθετα. Και ειδικότερα στις δύο συγκεκριμένες περιπτώσεις. Από το μηδέν κι από το τίποτα ξεκίνησε ο Γιάννης. Κι έφτασε στην κορυφή με την αξία του. Από το μηδέν κι από τίποτα η Κατερίνα κι έγινε υπουργός. Επειδή βρήκε άκρη με το κόμμα. Και τώρα που καταρρέει το κόμμα, χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια της.