Χωρίς να μετράει τις μέρες

Μπορεί να συμβεί ακόμη κι αυτό. Να μετράει ένας πολιτικός τις ημέρες ανάποδα σαν τον φαντάρο. Να τις μετράει σαν τον Ανδρέα Λοβέρδο. «Δέκα και σήμερα!» έγραψε στο Twitter. «Στις 7 Ιουλίου ο ΣΥΡΙΖΑ θα εισπράξει ό,τι του αξίζει». Από το tweet του βουλευτή του ΚΙΝΑΛ δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς το στοιχείο της προσωπικής φόρτισης. Ο Λοβέρδος μπήκε στο κάδρο της υπόθεσης Novartis και, αντίθετα από τους Παναγιώτη Πικραμμένο, Ευάγγελο Βενιζέλο, Ανδρέα Λυκουρέντζο και Γιώργο Κουτρουμάνη που βγήκαν από το κάδρο, εκείνος παραμένει σε αυτό υπό το βάρος κάποιων «ενδείξεων». Δεν είναι ως ύποπτος που μετράει τις μέρες ανάποδα. Είναι ως στοχοποιημένος.

Είναι ένα ερώτημα εάν, πέρα από το προσωπικό στοιχείο της ανάποδης μέτρησης, το «Δέκα και σήμερα» εκφράζει ακόμη αυτό που ορίστηκε ως αντισύριζα ρεύμα. Εάν υπάρχει ακόμη το αντισύριζα ρεύμα που μετράει ανάποδα έως τη λύτρωση ή εάν εκτονώθηκε στις ευρωεκλογές. Και εάν διατυπώνει το αίτημα με τον τρόπο του Λοβέρδου. Δεν έχει σημασία ποιος θα έρθει, λέει στην ουσία στο tweet του, σημασία έχει να φύγουν αυτοί. Να τους αδειάσουν τη γωνιά. Το ερώτημα δεν έχει νόημα να τεθεί για τον πυρήνα των ψηφοφόρων της ΝΔ. Εχει όμως για όλους τους άλλους. Θέλουν οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ να τους αδειάσει τη γωνιά ο ΣΥΡΙΖΑ όσο θέλει ο Λοβέρδος; Του ΚΚΕ ακόμη κι αν έρθει ο Μητσοτάκης; Του Βαρουφάκη και του Βελόπουλου;

Οι μετρήσεις δείχνουν πως αν εκτονώθηκε κάτι, αυτό ήταν το συναίσθημα. Το ρεύμα όμως εξακολουθεί να υπάρχει. Και μπορεί να υπάρχει χωρίς να μετράει αναγκαστικά τις ημέρες ανάποδα, χωρίς την αγωνία της λύτρωσης του στρατιώτη Λοβέρδου. Είναι σαν το τέλος να έχει συντελεστεί και να απομένει μόνο η τυπική πράξη. Σαν τον παλιό φαντάρο που δεν στρατωνίζεται πια αλλά περνάει την ημέρα που πρέπει από το στρατόπεδο μόνο για να πάρει το απολυτήριό του.