Το μαφιόζικο κράτος της Ουγγαρίας

Η Ουγγαρία έχει γίνει ένα μαφιόζικο κράτος. Δεν την κυβερνάει ένα κόμμα αλλά η φατρία του πρωθυπουργού Βίκτορ Ορμπαν, η οποία δρα αυθαίρετα φορώντας παράλληλα το προσωπείο της δημοκρατίας. Οι πράξεις του ουγγρικού κράτους έχουν ως στόχο την εξουδετέρωση των εχθρών της φατρίας και την αναδιανομή του πλούτου σε εκείνους που είναι πιστοί στο καθεστώς. Ο Ορμπαν χρησιμοποιεί την αναίμακτη μέθοδο του γραφειοκρατικού εξαναγκασμού, αλλά και πάλι δρα παράνομα: η διαφθορά και η επιλεκτική επιβολή του νόμου βρίσκονται στο επίκεντρο του συστήματός του.

Κάθε εγκληματική οργάνωση χρειάζεται τρία πράγματα: πηγές εύρεσης χρημάτων, μέσα για να τα ξεπλύνουν και ατιμωρησία για τα μέλη της. Το τελευταίο απαιτεί την αδρανοποίηση των Αρχών επιβολής του νόμου, κάτι που ο Ορμπαν μπορεί να πετύχει σε εθνικό επίπεδο αλλά όχι σε ευρωπαϊκό.

Την τελευταία δεκαετία η μαφία του Ορμπαν έχει καταφέρει τα πρώτα δύο στη λίστα. Οι ολιγάρχες της φατρίας λαμβάνουν το 90% του εισοδήματός τους από δημόσιες συμβάσεις οι οποίες έχουν χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ. Αλλα αυταρχικά καθεστώτα (Ρωσία, Κίνα, Τουρκία) παρέχουν πρόσθετη χρηματοδότηση. Επειδή οι συνεργοί του εμπλέκονται σε νόμιμες επιχειρήσεις, μπορούν να ξεπλένουν βρώμικα χρήματα.

Το μαφιόζικο κράτος έχει διασφαλίσει την ατιμωρησία του εντός των συνόρων καθώς ελέγχει την αστυνομία, το εφετείο και το συνταγματικό δικαστήριο. Ομως το ουγγρικό καθεστώς χρειάζεται και διεθνή ατιμωρησία. Γι’ αυτό ο Ορμπαν έχει ξεκινήσει μια μάχη «εθνικής ελευθερίας», αντιτίθεται στην προσχώρηση της Ουγγαρίας στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και κάνει λόγο για «παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας» όποτε κάποιος ξένος θίγει το θέμα της διαφθοράς.

Ο Ορμπαν, στην προσπάθειά του να διασφαλίσει την ατιμωρησία, έχει εκμεταλλευτεί μια διαρθρωτική αδυναμία της ΕΕ: το δικαίωμα των κρατών – μελών να ασκήσουν βέτο. Ελπίζει πως αν καταφέρει να συνάψει συμμαχίες με άλλες ευρωπαϊκές αυταρχικές κυβερνήσεις, τότε θα εμποδίσει την περαιτέρω ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και θα αποτρέψει τις επιθέσεις της ΕΕ στο μαφιόζικο κράτος του.

Αρχικά προσπάθησε να συμμαχήσει με τις άλλες χώρες του Βίσεγκραντ. Ωστόσο δεν τα κατάφερε. Στράφηκε λοιπόν στις λαϊκιστικές δυνάμεις. Η πρωτοβουλία της Ευρώπης των Λαών αποτελούσε ένα ιδανικό μέσο για να συνδέσει τον εθνικισμό των δυτικοευρωπαϊκών λαϊκιστών με την ανάγκη του μαφιόζικου κράτους του για ατιμωρησία. Ο Ορμπαν προσπάθησε να ενισχύσει τη θέση του εκμεταλλευόμενος τη μεταναστευτική κρίση και συνδέοντας τα συμφέροντά του με εκείνα των απολυταρχιών της Ανατολής.

Ωστόσο, ούτε αυτή η στρατηγική πέτυχε, καθώς στις ευρωεκλογές εκείνοι που κέρδισαν ήταν οι φιλελεύθεροι και οι οικολόγοι. Το μόνο μαφιόζικο κράτος της Ευρώπης δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τακτικές εκφοβισμού εντός συνόρων, εξασφαλίζοντας στον κυβερνητικό συνασπισμό του Ορμπαν 52% των ψήφων στις ευρωεκλογές. Ομως σε διεθνές επίπεδο το ουγγρικό καθεστώς δεν μπορεί να κάνει πολλά. Οι Ευρωπαίοι έχουν συνειδητοποιήσει πως μόνο μέσω της ολοκλήρωσης μπορεί η ΕΕ να ανταγωνιστεί τις άλλες μεγάλες δυνάμεις.

Ο Μπάλιντ Μάγκιαρ είναι πρώην υπουργός Παιδείας της Ουγγαρίας. Ο Μπάλιντ Μάντλοβικς είναι συνεργάτης του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών της Βουδαπέστης