Ο Παρθενώνας του μπάσκετ

«Aπέξω εμφάνιση κι από μέσα άνεση», έλεγε ένα παλιό διαφημιστικό σποτ, το οποίο μεσούσης της λαμπρότερης (μέχρι την επόμενη, κατά πως το διακήρυξε πριν από τριάντα δύο χρόνια ο Νίκος Γκάλης) βραδιάς της ζωής του διατράνωσε και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο…

Απλώς το παραποίησε κομματάκι, διότι ελόγου του στις στυλιστικές επιλογές, απέξω είχε κάτι σε Power Rangers (όπως αυτοσαρκάστηκε μαζί με τα αδέρφια του) κι από μέσα την Ακρόπολη!

Σε αυτή την οσκαρική ατμόσφαιρα, που εκτυλίχθηκε δεκαεννέα χιλιόμετρα πιο πέρα από το Χόλιγουντ συνέβη το προφανές, το αναμενόμενο, το προσδοκώμενο (από τους θιασώτες του, εξαιρουμένων των Ρόκετς) και εντέλει το αναπόδραστο: ο Γιαννάκης από τα Σεπόλια ανακηρύχθηκε MVP της κανονικής σεζόν του ΝΒΑ και όντως η εικόνα της Ακρόπολης που αποτυπωνόταν στη φόδρα του σακακιού του ταίριαζε γάντι στην περίσταση…

Ο δικός του Χρυσός Αιώνας
Το βράδυ της 24ης Ιουνίου του 2019 ο έλληνας σούπερ σταρ του παγκοσμίου μπάσκετ θεμελίωσε τον δικό του Παρθενώνα και μπορεί πλέον, όπως ο Περικλής, να αναγγείλει τον χρυσούν αιώνα του!

Να σκάσουν οι οχτροί του, το δίχως άλλο, διότι η επικράτησή του και μάλιστα με ένα α λα Πινοτσέτ ποσοστό (της τάξης του 78%) δεν άρεσε στους Ρόκετς, που τον συνεχάρησαν με βαριά καρδιά (και με ισόποση μικροψυχία) χωρίς να τον κατονομάσουν μάλιστα και προσπάθησαν να τεκμηριώσουν για ποιους λόγους ο τίτλος έπρεπε τάχα να καταλήξει στα χέρια του Τζέιμς Χάρντεν.

Τρίχες. Τρίχες κατσαρές, σαν αυτές που κοσμούν τη φάτσα του Μούσια!

Βαστώντας το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη που του ενεχείρισε ο χαρίεις κομισάριος Ανταμ Σίλβερ, εμφορούμενος από συγκίνηση και ενώ τα δάκρυα έτρεχαν κορόμηλο και χαράκωναν το πρόσωπό του ο Γιάννης έβγαλε ένα λογύδριο που προκάλεσε ανατριχίλα και απέδειξε δια μίαν εισέτι φοράν τον βασικότερο λόγο για τον οποίο εκτοξεύεται στις ανώτατες σφαίρες…

Ευχαρίστησε τον Θεό ο οποίος τον ευλόγησε, την ομάδα, τους συμπαίκτες του, τους προπονητές, την πόλη του Μιλγουόκι, την Ελλάδα, που ξενυχτάει μαζί του και του στέλνει μηνύματα συμπαράστασης, τους Νιγηριανούς, κόσμο και κοσμάκη και άφησε για το τέλος τις πιο προσωπικές, οικογενειακές και συγκινητικές αφιερώσεις…

«Ευχαριστώ πολύ τον πατέρα μου, αν και δεν μπορεί να είναι εδώ μαζί μου. Πάντοτε, όταν βρίσκομαι πάνω στο παρκέ θυμάμαι που μου έλεγε να παίζω σκληρά, ακόμη κι όταν πόναγα. Ευχαριστώ τους αδελφούς μου που είναι τα πρότυπά μου. Ευχαριστώ την απίθανη μητέρα μου που είναι η ηρωίδα μου γιατί δεν μπορείς να προβλέψεις το μέλλον και να πιστέψεις εάν δεν έχεις έναν γονιό. Ευχαριστώ και τους ατζέντηδες μου που με εμπιστεύθηκαν και μου έδιναν κίνητρα».

Εκλαιγε ο Γιάννης, έκλαιγαν η Βερόνικα, ο Θανάσης, ο Κώστας, ο Αλεξ, βούρκωνε την ίδια στιγμή όλος ο ελληνισμός που δεν χόρταινε να τον καμαρώνει…

Ορεξη να ‘χεις!
Η αναρρίχησή του στην κορυφή ασφαλώς του ανοίγει την όρεξη. «Αυτό το βραβείο είναι μόνο η αρχή» τόνισε και συνάμα έδωσε το σύνθημα στον εαυτό του. «Τώρα θέλω να κατακτήσω το πρωτάθλημα. Οπως μου είχε πει ο πατέρας μου, πάντοτε πρέπει να θέλεις περισσότερα, αρκεί να μην είσαι άπληστος»!

«Que sera sera, whatever will be, wille be», όπως τραγούδαγε και η Ντόρις Ντέι. Ο γέγονεν γέγονεν και ό,τι είναι να γίνει θα γίνει. Για ένα παιδί το οποίο στις 13 Φεβρουαρίου του 2013 έλεγε κομπιάζοντας «My name is Giannis Antetokounmpo and I wannabe an NBA player» και τώρα μοστράρει την αφεντομουτσουνάρα του στον θρόνο, τίποτε δεν είναι ακατόρθωτο και απίθανο…