Αγρυπνη ανθρωπότητα

Ο ηλικιωμένος που τρέχει ασθμαίνοντας για να προλάβει το λεωφορείο της γραμμής «Στουρνάρη – Κηφισιά» σε μια στάση της Χαριλάου Τρικούπη (ο οδηγός του λεωφορείου τον έχει δει και παραμένει, προς τιμήν του, με ανοιχτές τις πόρτες ώσπου να επιβιβαστεί ο ηλικιωμένος για να ξεκινήσει), σταματάει απότομα και κάνει νόημα με το χέρι στον οδηγό να φύγει γιατί κάτι του συνέβη και δεν πρόκειται να μπει στο λεωφορείο. Τι του είχε συμβεί; Για τον περαστικό που θα είχε δει όλη τη σκηνή, θα είχε ήδη παρατηρήσει έναν νεαρό αλλοδαπό να σηκώνει το μανίκι του πουκαμίσου του και να δείχνει το ακρωτηριασμένο του χέρι στον ηλικιωμένο ζητώντας του βοήθεια.

Κι επειδή ο καθένας θα στοιχημάτιζε ότι δεν θα υπήρχε άνθρωπος στον κόσμο που θα ανέκοπτε για οποιονδήποτε λόγο το τρέξιμό του, θεωρώντας σημαντικότερο να βοηθήσει έναν δυστυχισμένο από το να περιμένει τουλάχιστον μισή ώρα ώσπου να εμφανιστεί το επόμενο λεωφορείο ενός πολύ αραιού δρομολογίου, η αποκάλυψη ήταν τόσο εντυπωσιακή ώστε να καθηλώνεται στη θέση του. Οσο κι αν τα μεγέθη δεν είναι συγκρίσιμα κι ένα κομμένο χέρι θα ήταν το λιγότερο απάνθρωπο και χυδαίο να συγκριθεί με μια ημίωρη καθυστέρηση, οι δρόμοι μάς έχουν μάθει ότι το μηδαμινότερο και το ευτελέστερο που έχει σχέση με τον εαυτό μας, γίνεται απείρως σημαντικότερο σε σύγκριση με το εξαιρετικά οδυνηρό και επείγον πρόβλημα του οποιουδήποτε άλλου.

Η συνέχεια υπήρξε αυτή που θα μπορούσε να υπολογίσει ο καθένας. Ο νεαρός ανάπηρος αφού πήρε τα όποια κέρματα του έδωσε ο ηλικιωμένος απομακρύνθηκε, ο δε ηλικιωμένος κάθισε στο παγκάκι της στάσης με δύο σιωπηλούς παρακαθήμενους που θα προορίζονταν ασφαλώς για το λεωφορείο μιας άλλης διαδρομής. Θέλει δεν θέλει κανείς όταν βλέπει μπροστά στα ίδια του τα μάτια ν’ ακυρώνεται ένας «κανόνας» που κανείς δεν θα τον αμφισβητούσε, σκέφτεται μήπως για κάτι είμαστε όλοι μας λάθος πληροφορημένοι, και η λάθος πληροφορία κατορθώνει, κατά έναν ανεξήγητο τρόπο, να γίνεται συνείδηση ώστε το τερατώδες που ζούμε στην καθημερινότητά μας και φαίνεται να έχει μια καθολική ισχύ, θα ήταν αναστρέψιμο χωρίς καν τη μεσολάβηση ενός θαύματος.

Μήπως, χωρίς να το πάρουμε είδηση, έχουμε εξαπατηθεί και συμπεριφερόμαστε με τον τρόμο του εξαπατημένου, χωρίς να υποψιαζόμαστε πως το παγιωμένο αυτό καθεστώς θα αρκούσε μια ελαχιστότατη κίνηση από πλευράς μας όχι μόνο για να ανατραπεί αλλά για να λάμψει μια άλλη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που δεν πρόκειται να την κάνει αντιληπτή το οποιοδήποτε εκλογικό αποτέλεσμα καθώς φαίνεται ότι η ανθρωπότητα για να ορθωθεί στο ύψος μιας απρόβλεπτης αλληλεγγύης, όπως ο ασθμαίνων ηλικιωμένος της Χαριλάου Τρικούπη, χρειάζεται να μη λειτουργεί δρομολογημένη προς έναν συγκεκριμένο στόχο που θα εκφράσει υποτίθεται μια αλλαγή.