Μια καθόλου βαρετή ζωή

Αυτή θα ήταν η φυσική ροή των πραγμάτων. Το τέλος μιας εποχής να σηματοδοτείται από το βιολογικό τέλος εκείνων που την ενσάρκωσαν. Το τέλος του ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, όχι μόνο στην παλαιοπροεδρική αλλά και στην εκσυγχρονιστική εκδοχή του, να συμπίπτει με την εκδημία των φυσιογνωμιών που το καθόρισαν όχι μόνο πολιτικά αλλά και κομματικά. Την εκδημία εκείνων των κομματικών που ταυτίστηκαν τόσο μαζί του ώστε να δανείσουν στο κόμμα τα χαρακτηριστικά τους.

Θα μπορούσε κανείς να το θέσει ως εξής. Αν θα έπρεπε να εικονογραφηθεί το ΠΑΣΟΚ, δεν θα αρκούσαν οι εικόνες του ιδρυτή του, των διαδόχων του ιδρυτή ή των κορυφαίων στελεχών του. Μια τέτοια εικονογράφηση θα ήταν ελλιπής χωρίς την εικόνα του Ροβέρτου Σπυρόπουλου. Χωρίς την εικόνα ενός θεσμικού κομματικού που του έτυχε, ως οικονομικός διευθυντής του κόμματος πια, να περάσει τη μεγάλη τρικυμία των κομματικών οικονομικών. Αυτό ήταν το δικό του δυσανάλογο βάρος.

Ειρωνεία

Μοιάζει με ειρωνεία της τύχης ότι ήταν πριν από ακριβώς τρία χρόνια όταν η προκαταρκτική εξέταση για τα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ ολοκληρωνόταν με την άσκηση κακουργηματικών διώξεων εις βάρος του Σπυρόπουλου. Ηταν, λέει το ρεπορτάζ, ο μόνος που είχε κληθεί να δώσει εξηγήσεις ως ύποπτος για το χρέος των 140 εκατομμυρίων ευερώ, το οποίο είχε δημιουργήθηκε από το 2004 έως το 2012 και φαίνεται να διογκώθηκε επί προεδρίας Γιώργου Παπανδρέου.

Το ρεπορτάζ της εποχής λέει ακόμη πως το ΠΑΣΟΚ είχε λάβει δάνειο το 2010 από μια τράπεζα με εγγύηση τη μελλοντική επιχορήγηση του κόμματος και την υπόσχεση του οικονομικού του διευθυντή ότι η εγγύηση αυτή δεν είχε εκχωρηθεί αλλού. Η ίδια υπόσχεση στην πραγματικότητα, είχε δοθεί σε άλλες τρεις τράπεζες. Κομματικά μιλώντας, ο Σπυρόπουλος ήταν το είδος του κομματικού που έβαζε το χέρι του στη φωτιά για το κόμμα. Το έκανε και ως διοικητής του ΙΚΑ και ως υφυπουργός Εργασίας – εάν ο ένας νταλγκάς ήταν το κόμμα, ο άλλος ήταν το ασφαλιστικό.

Λεζάντες

Το γεγονός ότι όλα αυτά ήταν πολύ ΠΑΣΟΚ της εποχής πιστοποιείται και από τις λεζάντες στο φωτογραφικό άλμπουμ του Σπυρόπουλου. Ομιλία
στην πανελλαδική διάσκεψη του ΠΑΣΟΚ για την απασχόληση και την ανάπτυξη. Συνέντευξη Τύπου για την καμπάνια του ΠΑΣΟΚ για τα αναπτυξιακά περιφερειακά συνέδρια. Συνεστίαση του τομέα συνδικαλιστικού του ΠΑΣΟΚ. Συνάντηση με αντιπροσωπεία της ΟΤΟΕ. Εγκαίνια του ΙΚΑ Κεραμεικού. Ημερίδα για το Ασφαλιστικό και την Ισότητα από την ΚΟ των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ. Εκπρόσωπος της κυβέρνησης στην περιφερειακή σύσκεψη των εργατικών κέντρων Κρήτης στο Ηράκλειο.

Οι λεζάντες φαίνονται βαρετές, οι ίδιες οι εκδηλώσεις με τις ατελείωτες ομιλίες ήταν ενδεχομένως ακόμη περισσότερο. Αλλά ποιος θα τολμούσε να πει πως ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος έζησε μια βαρετή ζωή;

ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ

Αν ο Ροβέρτος Σπυρόπουλος έζησε μια πολυκύμαντη ζωή δεν ήταν μόνο επειδή δεν συμβαίνει κάθε μέρα να ολοκληρώνει τον βίο του ένα κραταιό κόμμα πριν από τα ιστορικά του στελέχη. Είναι και επειδή ο Σπυρόπουλος έζησε όλες τις φάσεις του κόμματος και σε όλες του τις εκδοχές. Ηταν εκεί στην ίδρυση του ΠΑΣΟΚ. Ηταν στην ακμή του – σε εκείνα τα χρόνια της ακμής που προοιωνίζονταν μακροημέρευση. Αλλά ήταν εκεί στην παρακμή του. Το ΠΑΣΟΚ δεν πέθανε στα χέρια του. Αλλά ο Σπυρόπουλος ήταν σαν τον τελευταίο που έμεινε από καθήκον για να κλείσει την πόρτα.