«Το βράδυ που {LF}άλλαξε τη ζωή μου!»

Δεν είχαν περάσει πολλές μέρες από τότε που αρίβαρε στην Ελλάδα και κάθισε στον πάγκο του Παναθηναϊκού ο Ρικ Πιτίνο και αίφνης ένα γραπτό μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη του κινητού τηλεφώνου του. Το διάβασε, είδε την υπογραφή Papa και απάντησε καταφατικά στην πρόσκληση του αποστολέα να βρεθούν το επόμενο βράδυ και να φάνε μαζί στο Papillon στο Ψυχικό…

Πήγε λοιπόν στο ραντεβού και ποιον είδε φάτσα κάρτα μπροστά του; Οχι τον συνεργάτη του στο προπονητικό επιτελείο, Νίκο Παππά, που νόμιζε πως του έστειλε το μήνυμα, αλλά ένα ντερέκι 220 εκατοστών που είχε πιάσει το μισό μαγαζί!

«Ναι, εγώ ήμουν» καταφάσκει τώρα ο Γιώργος Παπαγιάννης!

Ναι, αυτός ήταν και ο Πιτίνο μόλις ξεπέρασε την έκπληξή του έδειξε αμέσως τη χαρά του, διότι – όπως είχε εκμυστηρευθεί στα «ΝΕΑ» – «μόνο ευχάριστα μπορώ να αντιμετωπίσω την επιθυμία ενός παίκτη να μιλήσει μαζί μου ιδιωτικά»…

Από τότε πέρασαν πέντε μήνες, ο Παναθηναϊκός κατέκτησε το νταμπλ, αλλά δεν ξόρκισε τους δαίμονές του στην Ευρωλίγκα και ο Παπαγιάννης αισθάνεται πως εκείνη η συνάντηση άλλαξε τη ροή όχι μονάχα των πραγμάτων, αλλά της καριέρας και της ζωής του!

«Ντρεπόμουν να το κάνω, αλλά βρήκα το θάρρος και του έστειλα εκείνο το μήνυμα, επειδή ήθελα να συζητήσουμε με ηρεμία και χωρίς την πίεση της προπόνησης ή του αγώνα. Προερχόμασταν από μια ήττα στην Ευρωλίγκα, δεν είχα παίξει καλά και αισθανόμουν την ανάγκη να ζητήσω τη βοήθειά του, που μου την προσέφερε με τόση προθυμία και τέτοιο ενθουσιασμό, ώστε άλλος άνθρωπος πήγα στο εστιατόριο και άλλος ήμουν όταν έφυγα»!

«Χαρισματικός»

Τι συζήτησαν εκείνο το βράδυ ο Πιτίνο και ο Παπαγιάννης; «Με έναν θρύλο του παγκόσμιου μπάσκετ και μέλος του Hall Of Fame μπορείς να συζητήσεις επί παντός του επιστητού. Δεν μιλήσαμε μόνο για την ομάδα και το τι μπορώ να κάνω στο γήπεδο, αλλά ακόμη και για άσχετα ή μακρινά πράγματα, όπως, για παράδειγμα, τις σπουδές μου, τι θα κάνω στη ζωή μου μετά το μπάσκετ, πότε σκοπεύω να παντρευτώ και πάει λέγοντας…».

Πάει λέγοντας και πάει τρέχοντας, διότι από εκείνο το βράδυ όντως ο PG, όπως τον αποκαλεί χάριν συντομίας ο Πιτίνο, μπήκε σε ένα διαφορετικό τριπάκι από το οποίο μόνο ωφελημένος βγαίνει.

«Νιώθω υποχρεωμένος απέναντί του επειδή ασχολήθηκε τόσο πολύ μαζί μου σε αυτούς τους έξι μήνες. Με συμβούλευε, με μάλωνε, μου έκανε παρατηρήσεις, με επιβράβευε και γενικώς μου έδωσε να καταλάβω πόσο με υπολογίζει και πόσο θέλει να επενδύσει πάνω μου» εξηγεί ο 22χρονος διεθνής σέντερ. «Το ενδιαφέρον που έδειξε με τιμά και με κολακεύει πολύ και στ’ αλήθεια θέλω, όσο περισσότερο μπορώ, να του το ξεπληρώσω».

Είναι ξεκάθαρο πως ο εκ Μεγάρων ορμώμενος Big George (όπως τον βάφτισαν οι Αμερικανοί μετά την επιλογή του στο Νο 13 του ντραφτ το 2016), ασφαλώς θα έχει πολλές ευκαιρίες να ξοφλήσει τα χρωστούμενα!

«Πρόκειται για έναν σπουδαίο προπονητή και έναν χαρισματικό άνθρωπο, που μπορεί να επιδρά καταλυτικά στο περιβάλλον του και να ανακαλύπτει κίνητρα ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν! Μετά τον τρίτο τελικό με τον Προμηθέα μας είπε διάφορα πράγματα μέσα στα αποδυτήρια και συγκινηθήκαμε. Στα 45 χρόνια της προπονητικής καριέρας του, μόνο οι Νικς του 1988 και εμείς – μας είπε – ήμασταν τόσο αφοσιωμένοι και μόνο σε αυτές τις δύο ομάδες χαιρόταν τόσο πολύ την προπόνηση. Εάν είχα την ευκαιρία να βρεθώ τετ-α-τετ μπροστά του για να του δώσω άλλο ένα επιχείρημα ώστε να επιστρέψει, θα του έλεγα κάτι απλό: “Σε παρακαλώ, μείνε για να πάρουμε την Ευρωλίγκα”. Πιστεύω ότι εάν είμαστε μαζί από την αρχή και με τις απαραίτητες κινήσεις, θα μπορέσουμε να εκπληρώσουμε το απωθημένο που κυριεύει την ομάδα εδώ και επτά χρόνια. Είναι τόσο αποφασιστικός, θεληματικός και φιλόδοξος, ώστε δεν πιστεύω ότι θα άφηνε κάτι στη μέση».

Επιμονή και εμπιστοσύνη

Η επί τα βελτίω μεταμόρφωση του πρώην παίκτη των Σακραμέντο Κινγκς και των Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς είναι οφθαλμοφανής. «Αυτό δεν συνέβη μόνο με εμένα, αλλά με κάθε παίκτη ξεχωριστά και με όλη την ομάδα. Δεν πήγαιναν καλά τα πράγματα και όταν ήρθε ο κόουτς, γυρίσαμε τον διακόπτη. Βάλαμε καινούργια πράγματα στο παιχνίδι μας, γίναμε πιο επιθετικοί στην άμυνα, ανεβάσαμε τον ρυθμό, σκοράραμε στον αιφνιδιασμό και πραγματικά όλοι απολαμβάναμε την καθημερινότητά μας».

Και επί προσωπικού; Ο ίδιος τα λέει χαρτί και καλαμάρι εξηγώντας την πρόοδο του. «Χάρη στην επιμονή αλλά και στην εμπιστοσύνη του Πιτίνο έγινα άλλος παίκτης. Γυμνάστηκα πολύ σκληρά, τόσο με την ομάδα όσο και με ατομικές προπονήσεις, έχασα κιλά, δούλεψα στα βάρη, προσπάθησα να καμουφλάρω τη φυσιολογική αδυναμία μου και να αυξήσω την ταχύτητα μου στην άμυνα στο pick ‘n’ roll. Επρεπε να αποδείξω ότι δεν είμαι τεμπέλης, όπως έλεγαν ο Ντίβατς και ο Στογιάκοβιτς στο Σακραμέντο που δεν ξέρω κιόλας τι εννοούσαν και ότι δεν θα αφήσω το ταλέντο μου να πάει στράφι. Κάποια στιγμή, για να είμαι ειλικρινής, αισθάνθηκα κουρασμένος, αλλά συνήλθα, έκανα υπομονή, περίμενα την ευκαιρία και αισθάνομαι ότι οι κόποι και η προσπάθειά μου ανταμείφθηκαν. Ο κόουτς μου ζητούσε τρία βασικά πράγματα, δηλαδή να κάνω σκριν, να μπλοκάρω σουτ και να καρφώνω την μπάλα. Οσο περνούσε ο καιρός βελτίωσα και άλλα κομμάτια στο παιχνίδι μου, με αποτέλεσμα να με προωθήσει στη βασική πεντάδα και να έχει περισσότερες απαιτήσεις από εμένα».