Εφυγε από τη ζωή ο Μήτσος Μαυρίκης

Τα χαμόγελα στη Νέα Σμύρνη, πάγωσαν χθες. Ο Μαυρίκης «έφυγε». Δεν μένει πια εδώ. Στα 65 του χρόνια, νικημένος από την παλιοαρρώστια κι ας έδωσε μάχη μαζί της στον Μελιγαλά, εκεί που είχε εγκατασταθεί τα τελευταία χρόνια.

Ο «Μητσάρας», όπως τον φώναζαν όλοι στην Πλατεία, από τη Μεσσηνία ξεκίνησε και έφτασε να γίνει αρχηγός και σήμα κατατεθέν του Πανιωνίου. Στα 18 έφτασε στην Αθήνα με στόχο να σπουδάσει στη Νομική και κατέληξε να φορά τη φανέλα του σέντερ φορ. Του Πανιωνίου. Ουδέποτε της Εθνικής. Το είχε παράπονο. Του έλεγαν το χωρατό πως «ήταν ο καλύτερος μη διεθνής έλληνας επιθετικός» και χαμογελούσε. Ισως δεν έκρυβε την πικρία του. Ακόμη και τη δεκαετία του ’80 όταν το κατώφλι της Εθνικής φόρεσαν τόσοι και τόσοι, αυτός δεν τα κατάφερε να γίνει διεθνής. Το ’79 γνώρισε μεγάλη δόξα όταν είχε καθοριστική συμβολή στο 3-1 επί της ΑΕΚ στο Γ. Καραϊσκάκης και κατέκτησε το Κύπελλο. Στα διπλά μπαράζ του ’83 και του ’84, ξανά εκεί. Στον Πανιώνιο που δεν αγαπούσε ακριβώς, αλλά λάτρευε. Το ’98, Κύπελλο στη Νέα Σμύρνη με το γκολ του Ναλιτζή απέναντι στον Παναθηναϊκό, γενικός αρχηγός ο Μαυρίκης. Πάντα μέσα στις χαρές μιας ομάδας που έμαθε να γεύεται όλες τις καταστάσεις. Το ίδιο και ο Μαυρίκης. Δεν ήταν μπροστάρης, λες και απέφευγε τα πολλά φώτα, ούτε μπορεί κάποιος να τον κατατάξει στο ίδιο σκαλοπάτι με τους Μαύρο, Αναστόπουλο, Σαραβάκο. Πάντα βρισκόταν στη δεύτερη γραμμή. Επαιξε 15 χρόνια με τα κυανέρυθρα, μετά στα τελειώματα πέρασε από τον Ταύρο (Φωστήρας) και σημείωσε σε 352 ματς 58 γκολ. Κολλητός με τον Εμβολιάδη, τον αμυντικό που μεγάλωσε μαζί με τον Μήτσο. Ανοιξαν μαζί και εστιατόριο στη Νέα Σμύρνη με όντως έξυπνο τίτλο, άκρως αντιπροσωπευτικό: Διόσκουροι. Υπηρέτησαν πιστά τον Πανιώνιο κι ας μην ήταν οι κορυφαίοι, σίγουρα όμως ένιωσαν αυτή την αγάπη και ζεστασιά που προσφέρουν αφειδώλευτα όσοι πονάνε τους Κυανέρυθρους. Δεν είναι λίγοι. Και είναι πολλοί όσοι λυπήθηκαν χθες στο άκουσμα του θανάτου του Μήτσου Μαυρίκη…