Η «ύποπτη» προεκλογική περίοδος

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Τ{ARX}ην προεκλογική περίοδο το Σύνταγμα μπορεί να μην την ονομάζει «ύποπτη» περίοδο, έναν όρο που συναντάμε συχνά στο Πτωχευτικό Δίκαιο, αλλά ουσιαστικά είναι 100% η περίοδος αυτή 1-2 μηνών πριν τις εκλογές πάρα πολύ ύποπτη! Οι διάφοροι κλάδοι του δικαίου μιας χώρας πρέπει πάντως να επικοινωνούν και να αλληλοσυμπληρώνονται για το καλό της επιστήμης.
Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τώρα ότι ο ισχύων Πτωχευτικός Κώδικας στα άρθρα 41 και 42 προβλέπει ότι πράξεις του οφειλέτη που διενεργήθηκαν την ύποπτη περίοδο (από την παύση των πληρωμών μέχρι την κήρυξη της πτώχευσης) είναι άκυρες ή ακυρώσιμες. Δεοντολογικά, το ίδιο έπρεπε να ισχύει και στην «ύποπτη» περίοδο μιας υπό προθεσμία απερχόμενης Κυβέρνησης. Τα πολύ σοβαρά θέματα δεν θα ’πρεπε να τα «εγγίζει» έστω και αν κάποια από αυτά τα ξεκίνησε προ πολλού. Ας τα τακτοποιούσε τότε που κυβερνούσε. Τώρα που φεύγει είναι φάουλ αν δεσμεύσει τη χώρα και την επόμενη Κυβέρνηση και να χρησιμοποιεί τη Βουλή ρουσφετολογικά μέχρι την τελευταία στιγμή. Ετσι εκτίθενται ανέκαθεν οι απρόσεκτες Κυβερνήσεις και χάνουν την όποια υστεροφημία τους.
Είναι απαράδεκτο, τέλος, να γίνονται συστάσεις προς τον Ρυθμιστή του Πολιτεύματος για να υπογράψει την αλλαγή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης λίγες μέρες προ των εκλογών. Καιρός να αντιληφθούν κάποιοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι ότι είναι καταστροφικό να μπλέκεται και να διαπλέκεται η νομική επιστήμη με τις σκοπιμότητες, τις γυμνές τρικλίζουσες και αστήρικτες. Ολοι ξέρουμε ότι το «νόμιμον» διαβάζεται με δύο τρόπους από μερικούς, αλλά δεν είναι ανάγκη να το «λουζόμαστε» συνέχεια αυτό το πράγμα μπροστά στα μάτια μας και καθημερινώς.
Ως επίλογος, ας προστεθούν τα παρακάτω δύο σημεία:
Πρώτον, έχω μπροστά μου την απόφαση του Δ’ Τμήματος του Αρείου Πάγου με αριθ. 876/2017, η οποία στο σκεπτικό της αναφέρει ότι «οι πράξεις που αναφέρονται στη διάταξη του άρθρου 42 του Πτωχευτικού Κώδικα ανακαλούνται από μόνο το γεγονός ότι διενεργήθηκαν μέσα στην ύποπτη περίοδο…».
Δεύτερον, ο κ. Τσίπρας, όταν προ καιρού ζητούσε στη Βουλή επιτακτικά από τον κ. Μητσοτάκη να δεσμευτεί ο δεύτερος ότι το 2020 θα ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον σημερινό Πρόεδρο κ. Παυλόπουλο, με επιστολή μου στις 15 Φεβρουαρίου 2019 και τίτλο: «Ηταν να το ακούσουμε κι αυτό» του πρότεινα να μη βιάζεται γιατί δεν ξέρει μέχρι το 2020, τις τυχόν πράξεις ή παραλείψεις του σημερινού Προέδρου. Για να δούμε τώρα που πιθανότατα θα εισπράξει κατάμουτρα μια ιστορική άρνηση από τον Ρυθμιστή του Πολιτεύματος, τι θα κάνει ο ίδιος, θα τον ξαναψηφίσει ή θα συνεχίσει τις «τούμπες, τούμπες, κωλοτούμπες»;
Με εκτίμηση,
Πάνος Ν. Λύρας
Οικονομολόγος

Οι βολεμένοι της Βουλής

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Χ{ARX}ωρίς αμφιβολία οι πιο σκανδαλωδώς ευνοημένοι δημόσιοι υπάλληλοι είναι αυτοί που υπηρετούν στη Βουλή. Τα προνόμιά τους οικονομικά, εργασιακά, συνταξιοδοτικά και άλλα αποτελούν σκέτη πρόκληση για τον υπόλοιπο λαό και θα έπρεπε, ιδίως τώρα στον καιρό της κρίσεως, να έχουν καταργηθεί και να εξισωθούν με τους υπόλοιπους δημοσίους υπαλλήλους.
Ο διορισμός ή η μετάταξη κάποιου στη Βουλή αποτελεί το μεγαλύτερο ρουσφέτι που μπορεί να γίνει (πιθανώς να ισχύει κάτι ανάλογο και για τους υπαλλήλους της Τράπεζας της Ελλάδος, αλλά δεν έχω στοιχεία).
Και όμως για το μέγα αυτό σκάνδαλο «δεν κουνιέται φύλλο»!!
Βλέπετε εκεί στη Βουλή θα συναντήσει κανείς όλο το συγγενολόι και τους κολλητούς των εκάστοτε βουλευτών, όλων των κομμάτων και όλων των εποχών (μόνο το ΚΚΕ ισχυρίζεται ότι δεν έχει διορίσει κανέναν δικό του στη Βουλή, αλλά έχω πολλές αμφιβολίες γι’ αυτό, γιατί ούτε αυτό φωνάζει για το θέμα).
Επομένως το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει η νέα κυβέρνηση είναι να καταργήσει τα προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής και να καθιερώσει ένα ανώτατο όριο που κάποιος θα μπορεί να υπηρετεί εκεί. Και αν για να γίνουν αυτά χρειάζεται τροποποίηση του Συντάγματος, ευκαιρία είναι να γίνει τώρα που η Βουλή είναι αναθεωρητική.
Ομως εδώ συμβαίνει και άλλο σκάνδαλο.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να ψηφίζει (πάνω από 50 χρόνια), ο αριθμός των βουλευτών είναι ο ίδιος και το έργο της Βουλής επίσης το ίδιο. Επομένως με την πρόοδο της τεχνολογίας και τη μηχανογράφηση, θα περίμενε κανείς ο αναγκαίος αριθμός των υπαλλήλων να έχει μειωθεί.
Και όμως αυτός έχει σχεδόν διπλασιασθεί, ίσως και παραπάνω!!
Επομένως, εκτός από τα προνόμιά τους, οι υπάλληλοι αυτοί είναι και υπεράριθμοι και προφανώς οι περισσότεροι αργόμισθοι!
Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρό για τον μέλλοντα πρωθυπουργό κύριο Μητσοτάκη (γιατί αυτός θα είναι ελλείψει αντιπάλου) να αρχίσει από εκεί τις μετακινήσεις και την αξιοποίηση των δημοσίων υπαλλήλων και να μειώσει σημαντικά τις κρατικές δαπάνες όπως υπόσχεται. Εάν δεν το κάνει, δεν θα δικαιολογείται να το κάνει για καμία άλλη υπηρεσία.
Ιωάννης Γ. Κουλούρης
Δρ Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος ΕΜΠ