Ενας άνθρωπος

Οπως έλεγε ο ποιητής – και ζωγράφος βέβαια – Νίκος Εγγονόπουλος, «Η ζωή έχει πολλά φάρδυτα». Πού καταφεύγουμε όλοι μας όταν ο γύρω μας χώρος, οι άνθρωποι πιο συγκεκριμένα, φουσκώνει σε σημείο που αισθανόμαστε πως θα μας πνίξει και η αγνωμοσύνη, η κακοήθεια και η διαβολή περισσεύουν; Μη φοβόμαστε να ομολογήσουμε ότι υπάρχουν περιστάσεις που ούτε οι φίλοι ούτε η τέχνη μπορούν να κάνουν οτιδήποτε. Και το κενό που δημιουργείται μέσα μας είναι τόσο βαθύ που δεν μπορεί να γεμίσει παρά με κάτι που, αν και υπήρξε στη ζωή μας, το είχαμε ξεχάσει και αναδύεται τώρα ως σανίδα σωτηρίας επιβεβαιώνοντας μια μεγάλη αλήθεια, ότι αν σωζόμαστε πολλές φορές έχει καθαρά συμπτωματικό χαρακτήρα. Εξαρτάται κατά πόσο ο μηχανισμός επιβίωσής μας θα ανακαλέσει το καταχωρισμένο, σε ανύποπτο χρόνο, ως σωτήριο περιστατικό, αν και δεν είχαμε ποτέ υπολογίσει τον ρόλο που θα έπαιζε στη ζωή μας όταν θα ερχόταν η κατάλληλη «στιγμή».
Τριάντα πέντε χρόνια, από το 1984, είναι ένα πολύ μεγάλο διάστημα ώστε να έχουν ξεχαστεί ονόματα πολιτικών, αν και συμπεριφέρονταν ως πρωταγωνιστές που θα κυριαρχούσαν ισοβίως, όμως πόσο γίνεται ένα χρονικό διάστημα σχεδόν μηδαμινό όταν θυμάται κανείς ένα πρόσωπο που, άγνωστο και τότε και τώρα, παρηγορεί ακριβώς γιατί δεν το χαρακτήριζε καμιά αντίστοιχη πρόθεση αλλά ήταν απλά ο εαυτός του όταν εξέφραζε ένα αληθινό μεγαλείο ψυχής. Παρουσιάστηκε μια μέρα στον εκδοτικό οίκο με τον οποίο συνεργαζόταν – γύριζε στις επαρχιακές πόλεις πουλώντας βιβλία – προκειμένου να εξοφλήσει το χρέος του που ήταν γύρω στις εκατό χιλιάδες δραχμές γιατί θα έφευγε για τη Σουηδία – είχε καρκίνο στα κόκαλα. Στάθηκε αδύνατον να πειστεί να κρατήσει τα χρήματα όπως του πρότεινε ο εκδότης – έφυγε χωρίς να βαρύνει κανέναν με την αγωνία του. Πέθανε έπειτα από δύο μήνες στη Σουηδία και τον έθαψαν εκεί, στην Ελλάδα δεν είχε κάνει δική του οικογένεια, τους δε γονείς του, τον πατέρα του τον είχαν εκτελέσει οι Γερμανοί και η μάνα του είχε πεθάνει στο Δρομοκαΐτειο. Τα τρία του αδέρφια είχαν σκοτωθεί στον Εμφύλιο.

Σίγουρα δεν θα είναι μοναδική η περίπτωση του Δημήτρη Ξεπλαντέρη που είχε γεννηθεί στη Λάρισα, όπως όμως αναλογίζεσαι την ύπαρξή του μέσα στον κόσμο σαν κάτι να σε ειδοποιεί πως υπάρχουν δράματα που ούτε λέγονται ούτε γράφονται και όσο και αν θα ήθελες να δεις τον άνθρωπο αυτόν να ορθώνεται στο ύψος ενός έργου όπως το «Ιησούς Χριστός υπέρλαμπρο αστέρι» αισθάνεσαι πως κάτι τέτοιο δεν αποκλείεται να ήταν προσβολή και για τον ίδιο αλλά και για το βαθύ μυστήριο της ζωής που όσο λιγότερο ανιχνεύσιμο παραμένει τόσο περισσότερο τη γονιμοποιεί.
Τι νόημα θα είχε άραγε η ζωή αν δεν υπήρχαν τρομερά σε σημασία περιστατικά που ωστόσο δεν πρόκειται να τα ξαναθυμηθεί ποτέ κανείς, αλλά και πώς βίωσε αυτή την τόσο απλή αλήθεια ο Δημήτρης Ξεπλαντέρης στη Σουηδία όταν θα σκεφτόταν στο νοσοκομείο να μην έχει καμιά απολύτως σημασία για τον οποιονδήποτε ο θάνατός του;