«Τέχνη για τον άνθρωπο, όχι για {LF}την τέχνη»

«Οταν βγήκα από την κοιλιά της μάνας μου δεν βγήκα για να φτάσω κάπου, αλλά για να περπατήσω. Το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσα να ακούσω στο τέλος της ζωής μου είναι πως είμαι φτασμένος καλλιτέχνης. Θέλω να πεθάνω όρθιος περπατώντας χωρίς να έχω φτάσει πουθενά». Οσο κι αν δεν το ήθελε, όπως έλεγε σε παλαιότερη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» ο Παύλος, ο εικαστικός που γεννήθηκε στα Φιλιατρά πριν από 89 χρόνια και κατάφερε να αναγνωριστεί διεθνώς μόνο με το μικρό του όνομα, είχε φτάσει στα ψηλότερα σκαλοπάτια της παγκόσμιας εικαστικής σκηνής. Κι έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του ένα πλούσιο έργο και έχοντας γράψει μια ιδιαίτερη – γεμάτη χρώματα και αισιοδοξία – σελίδα στην ιστορία της Τέχνης.

«Γεννήθηκα οικονομικο-κοινωνικά σε υπόγειο με μπαλκόνι. Και έχει σημασία αυτό, διότι το μπαλκόνι σημαίνει την αισιοδοξία, την ελπίδα που μου έδωσαν την ευκαιρία να φτιάξω και πραγματικά σπίτια με μπαλκόνια», έλεγε ο Παύλος Διονυσόπουλος – γνωστός ως Pavlos – ο οποίος με συνοδοιπόρο το χαρτί (χρησιμοποιημένες αφίσες και σελίδες περιοδικών που έκοβε σε λωρίδες) έπλασε καθημερινά αντικείμενα και τα μεταμόρφωσε σε έργα τέχνης, που βρήκαν τη θέση τους στα μεγαλύτερα μουσεία και ιδιωτικές συλλογές του κόσμου.

Κουρτίνες, κίονες, σημαίες, μπουκάλια, κοστούμια και γραβάτες αποτελούσαν τους πρωταγωνιστές του δικού του σύμπαντος. Ενα σύμπαν που ισορροπούσε με μαεστρία ανάμεσα στη ζωγραφική και τη γλυπτική, τον ρεαλισμό και την ψευδαίσθηση και το οποίο δημιουργούσε μέσα στο απόλυτα τακτοποιημένο ατελιέ του, τόσο που κάποιες φορές έμοιαζε αποστειρωμένο και πίσω από τα διακριτικά γυαλιά του που δεν αποχωριζόταν ποτέ. Ενα σύμπαν που αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό, καθώς ήταν αισιόδοξο και απολύτως αναγνωρίσιμο – άλλωστε όπως έλεγε κι ο ίδιος «δεν κάνω τέχνη για την τέχνη, αλλά για τον άνθρωπο» – αλλά και από τους κριτικούς που κατανόησαν ότι τα αντικείμενα αυτά ταυτίζονταν με την ανάγκη του δημιουργού τους να χτίσει τον δικό του κόσμο, επειδή δεν υπήρχε εκείνος μέσα στον οποίο ήθελε να ζήσει, όπως εξομολογούνταν στους δικούς του ανθρώπους.

Εκρηκτικός χαρακτήρας, που τολμούσε να τα βάλει με όσα τον ενοχλούσαν, αλλά και συχνά με αυτοκριτική διάθεση ο Παύλος όταν δεν έπλαθε γλυπτά με λωρίδες από χαρτί, χρησιμοποιούσε το κομφετί με πιο γνωστό ίσως έργο του τους Ποδοσφαιριστές που συναντούν καθημερινά χιλιάδες επιβάτες του Μετρό στον σταθμό της Ομόνοιας.

«Δεν πιστεύω ότι είμαι καλύτερος από άλλους καλλιτέχνες της γενιάς μου, απλώς είχα περισσότερη αντοχή και επιμονή. Ημουν εκεί και περίμενα και όταν φώναξαν το όνομά μου ήμουν παρών. Πολλοί συνάδελφοι μου επέλεξαν άλλα πράγματα, πολύ σημαντικά, όπως το να γίνουν καθηγητές, πρυτάνεις, ακαδημαϊκοί. Εγώ διάλεξα να είμαι τίποτα», υποστήριζε όταν τον ρωτούσαν «ΤΑ ΝΕΑ» πώς είχε καταφέρει να κερδίσει μια θέση στη διεθνή σκηνή. Ο Παύλος Διονυσόπουλος αναπαύεται πλέον στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τα Φιλιατρά Μεσσηνίας.