Μια παραπομπή – όπλο για τους Δημοκρατικούς

Οι Δημοκρατικοί συζητούν όλο και πιο έντονα τον τελευταίο καιρό το ενδεχόμενο να παραπέμψουν τον πρόεδρο Τραμπ με το αίτημα της καθαίρεσης, βάσει όσων αναφέρονται στο πόρισμα του ειδικού ανακριτή Ρόμπερτ Μιούλερ, ο οποίος εμμέσως τον κατηγόρησε για παρακώλυση δικαιοσύνης. Λέγεται ότι αυτό που περιμένει η πρόεδρος της Βουλής Νάνσι Πελόζι για να ξεκινήσει τις διαδικασίες είναι να δοθούν στη δημοσιότητα λεπτομέρειες από τον φορολογικό φάκελο του προέδρου που μέχρι τώρα έχει αποκρύψει.

Ωστόσο οι αναλυτές θυμίζουν τα όσα έγιναν την τελευταία φορά που η Βουλή προσπάθησε να απομακρύνει έναν πρόεδρο από τον Λευκό Οίκο. Ηταν το 1998, ο πρόεδρος ήταν ο Δημοκρατικός Μπιλ Κλίντον και η ετυμηγορία μεταξύ των σχολιαστών είναι πως οι Ρεπουμπλικανοί, που τότε είχαν κινήσει τη διαδικασία, τιμωρήθηκαν κατόπιν στις κάλπες. Ωστόσο αυτό το συμπέρασμα υπεραπλουστεύει τις επιπτώσεις μιας παραπομπής.

Παρότι οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν έδρες στη Βουλή και το 1998 και το 2000, οι Δημοκρατικοί δεν κέρδισαν αρκετές ώστε να επανακτήσουν τον έλεγχο της Βουλής εκείνες τις δύο φορές. Και το 2000 η ανησυχία που σοβούσε για τη συμπεριφορά του Κλίντον αποτέλεσε θεμέλιο για τη νικητήρια προεκλογική καμπάνια του Ρεπουμπλικανού υποψηφίου για την προεδρία Τζορτζ Μπους – ιδιαίτερα η υπόσχεσή του να «αποκαταστήσει την τιμή και την αξιοπρέπεια» του Οβάλ Γραφείου.

Ο Μάθιου Ντάουντ, υπεύθυνος στρατηγικής για την εκστρατεία του Μπους το 2000, θεωρεί ότι οι Δημοκρατικοί σήμερα «έχουν πάρει τα λάθος μαθήματα» από την παραπομπή Κλίντον, αγνοώντας πως διαμόρφωσε και τους δύο εκλογικούς κύκλους, ιδιαίτερα τον προεδρικό. Τον Ιανουάριο του 2001, σχεδόν δύο χρόνια αφότου οι Ρεπουμπλικανοί της Βουλής αψηφώντας την κοινή γνώμη προχώρησαν στην παραπομπή Κλίντον, οι Ρεπουμπλικανοί είχαν πάρει τον έλεγχο του Λευκού Οίκου, της Βουλής και, αρχικά, της Γερουσίας. (Μέσα σε λίγους μήνες, ο Ρεπουμπλικανός Τζιμ Τζέφορντς από το Βερμόντ μεταπήδησε στους Δημοκρατικούς δίνοντας σε εκείνους τον έλεγχο της Γερουσίας.) «Επειτα απ’ όλα αυτά», προσθέτει ο Ντάουντ, «νομίζω ότι οι Δημοκρατικοί είναι πολύ νευρικοί για την παραπομπή».

Ο Ταν Ντιβάιν, σύμβουλος στρατηγικής του Αλ Γκορ, προεδρικού υποψηφίου των Δημοκρατικών το 2000, συμφωνεί. Η ικανότητα του Μπους να αγγίξει την αντίδραση του κόσμου για την προσωπική ζωή του Κλίντον «ήταν εκείνο που, περισσότερο απ’ όλα τα άλλα, επηρέασε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών», πιστεύει. Ακόμα λοιπόν και εάν η Γερουσία δεν καταδικάσει τον Τραμπ, θεωρεί ο Ντιβάιν, η παραπομπή της Βουλής μπορεί να προσφέρει στους Δημοκρατικούς μια παρόμοια ευκαιρία να αναδείξουν εκείνες τις πλευρές της ευέξαπτης συμπεριφοράς του Τραμπ που αποξενώνουν τους αναποφάσιστους ψηφοφόρους.

«Εάν η παραπομπή γίνει σωστά, τότε ο υποψήφιος των Δημοκρατικών θα την έχει ως βασικό όπλο του την επόμενη χρονιά στις προεδρικές εκλογές και δεν θα χρειάζεται να αποφύγει τις σχετικές ερωτήσεις» προσθέτει μιλώντας στο περιοδικό «Atlantic». «Οπως ακριβώς είδαμε το 2000, μια έρευνα για παραπομπή μπορεί να προκαλέσει μεγάλη ζημιά στο πρόσωπο που βρίσκεται στο στόχαστρό της». Απλώς η εμπειρία του 2000 δείχνει πως τα οφέλη από τη διαδικασία παραπομπής δεν είναι άμεσα – το 1998 οι Ρεπουμπλικανοί έχασαν έδρες -, μεσοπρόθεσμα όμως είναι. Γι’ αυτό και οι αναλυτές πιστεύουν πως εάν οι Δημοκρατικοί θέλουν να ωφεληθούν θα πρέπει να προχωρήσουν στην παραπομπή άμεσα, ώστε να δημιουργηθεί το ανάλογο κλίμα για την προεκλογική εκστρατεία του 2020.