«Ρίξαμε τον Ολυμπιακό στην Α2»

Μου διαφεύγει το όνομα του συγγραφέα, αλλά η σκηνή που περιγράφει είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Νεκροταφείο. Ενας είναι σκυμμένος πάνω από έναν τάφο και κλαίει με αναφιλητά. Κάποιος περαστικός, στέκεται και τον ρωτάει. Συγγενής σας; «Οχι». Φίλος σας; «Οχι. Εχασα τον μεγαλύτερό μου εχθρό». Είχε μείνει μόνος του. Δεν είχε με ποιον να τσακωθεί. Στον Παναθηναϊκό, σε ό,τι έχει να κάνει με το μπάσκετ, δεν έχασαν τον μεγαλύτερό τους εχθρό. Εχασαν τον μοναδικό τους εχθρό. Και πανηγυρίζουν. «Ρίξαμε τον Ολυμπιακό στην Α2»! Ο Ολυμπιακός λέει «φύγαμε μόνοι μας» κι αφήνουμε στην άκρη το «πώς» και το «γιατί». Ποιος έχει το δίκιο και ποιος το άδικο. Μπροστά μας έχει πλέον αρχίσει να διαμορφώνεται η νέα πραγματικότητα. Το πρωτάθλημα των δύο, έγινε πρωτάθλημα του ενός. Τελικοί για την ανάδειξη του πρωταθλητή Παναθηναϊκός – Προμηθέας. Τόμπολα.

Πυρήνας
Εξαλλος για τις άδειες εξέδρες, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος αποχώρησε στο ημίχρονο. «Η εικόνα στο ΟΑΚΑ είναι ντροπιαστική. Αυτοί που γύρισαν την πλάτη στον Παναθηναϊκό σ’ έναν τελικό πρωταθλήματος είναι οι πρώτοι που φωνάζουν για μεταγραφές, Final 4, Ευρωλίγκες, Βοτανικούς και Ερασιτέχνες». Ενα δίκιο το έχει. Με στενό πυρήνα οπαδών τους 3.100 στον πρώτο τελικό με τον Προμηθέα δεν πας πουθενά. Πού να βρεθούν όμως οι υπόλοιποι; Δεν υπάρχουν. Δεν είναι κακό να είσαι οπαδός. Το αντίθετο μάλιστα. Να αγαπάς, να ακολουθείς, να υποστηρίζεις την ομάδα σου. Να πηγαίνεις στο γήπεδο για τη δικιά σου την ομάδα, για τους δικούς σου παίκτες. Είτε ο Ολυμπιακός είναι αντίπαλος, είτε η Λαμία. Είτε η ΤΣΣΚΑ, είτε το Λαύριο. Αυτοί οι οπαδοί, οι πραγματικοί οπαδοί, είναι λίγοι. Είναι σε όλες τις ομάδες η μειοψηφία. Στους πολλούς, στους περισσότερους, δεν κυριαρχεί η αγάπη στην ομάδα τους.

Μπουγιουρντί
Το πρωτεύον, το κυρίαρχο, είναι το μίσος στον αντίπαλο. Θα γεμίσουν το γήπεδο μόνο όταν έχουν απέναντί τους τον μεγάλο εχθρό. Στα άλλα παιχνίδια θα κάτσουν σπίτι τους, ακόμα κι αν έχουν διαρκείας. Δεν είναι κάτι καινούργιο οι άδειες εξέδρες τη Δευτέρα στο ΟΑΚΑ. Πρωταθλήτρια ύστερα από 24 χρόνια η ΑΕΚ και στα μικρά παιχνίδια την προηγούμενη σεζόν έκοβε 5.000 με 6.000 εισιτήρια. Μόνο με τον Ολυμπιακό έφτασε τις 27.000. Πολύ περισσότερο όταν στην προκειμένη περίπτωση μιλάμε για μπάσκετ. Και για ένα (ακόμα και με τη συμμετοχή του Ολυμπιακού) ψευτοπρωτάθλημα. Με άδεια τα περισσότερα γήπεδα. Με ομάδες από την περιφέρεια, χωρίς παράδοση στο άθλημα και κόσμο να τις ακολουθεί. Με ιστορικές ομάδες σαν τον ΠΑΟΚ και τον Πανιώνιο να έχουν καταρρεύσει οικονομικά. Την ΑΕΚ να συζητάει για δικό της γήπεδο και τα μπουγιουρντί από τη FIBA για χρέη στους αθλητές να έρχονται το ένα μετά το άλλο.

Ταβέρνες
Αυτό το ψευτοπρωτάθλημα συντηρούσε η αντιπαλότητα Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού. Οι άλλοι 12 παίζουν για να συμπληρώνουν το καρέ. Ενα σάπιο οικοδόμημα που στηριζόταν σε δύο κολόνες. Εφυγε η μία, τέλος.
Και δεν είναι μόνο η απουσία του κόσμου που εκνεύρισε τον Γιαννακόπουλο. Εναν τελικό Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού θα τον έβλεπαν π.χ. 1.000 τηλεθεατές. Στα σπίτια, στις καφετέριες, στις ταβέρνες. Τον τελικό Παναθηναϊκός – Προμηθέας πόσοι τον είδαν; Παραπάνω από δέκα-είκοσι; Και πόσοι θα κράτησαν την τηλεόραση ανοιχτή μέχρι τέλους; Μέχρι να διαμορφωθεί το 103-77; Το ένα φέρνει τ’ άλλο. Κι αν ο Ολυμπιακός έλειψε φέτος από τα πλέι οφ, του χρόνου θα λείψει από το πρωτάθλημα συνολικά. Ο Παναθηναϊκός θα παίζει ευθύς εξ αρχής μόνος του. Δεν λέμε να πάνε οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έξω από το ΣΕΦ και να κλαίνε. Λέμε ότι το «ρίξαμε τον Ολυμπιακό στην A2» έχει το κόστος του.