Πότε θάμπωσε ο πρωταγωνιστής;

Περισσότερο από παρουσίαση πολιτικού προγράμματος, έμοιαζε με σουαρέ. Οχι όμως από εκείνα τα σουαρέ που περισσεύει το κέφι. Ούτε που περισσεύει η χαλαρή διάθεση. Οπως ο πρωταγωνιστής στην «Τέλεια Ομορφιά» που περιφέρεται από ταράτσα σε ταράτσα της Ρώμης, έτσι και ο πρωταγωνιστής στο Μέγαρο Μουσικής είναι βουτηγμένος στη θλίψη. Και για τους δυο, είναι σαν να έχει έρθει το τέλος της ηδονών της ζωής.

Οχι πως ο Τζεπ Γκαμπαρντέλα έχει πολλή σχέση με τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν είναι η αίσθηση του κορεσμού που έδωσε σιγά σιγά τη θέση της στην ανία, αυτή η αναπόφευκτη μετάβαση, που καθορίζει τη θλίψη της ελληνικής βραδιάς. Είναι ακριβώς το αντίθετο από τις ρωμαϊκές νύχτες του άλλου πρωταγωνιστή. Είναι η αίσθηση του πρόωρου τέλους. Ενός πρόωρου τέλους που επιπλέον ήρθε απρόσμενα. Είναι το πρόωρο τέλος και η ξαφνική απώλεια μαζί.

Αρνηση

Πώς βιώνεται όλο αυτό; Πώς αλλιώς, ως πένθος. Ας πούμε όμως πως το πρώτο από τα πέντε στάδια του πένθους, η άρνηση, εκδηλώθηκε πριν από το γεγονός, τότε που με την πολύτιμη συνδρομή του Βερναρδάκη, ο Αλέξης Τσίπρας πίστεψε πως οι δημοσκοπήσεις δεν έλεγαν την αλήθεια και πως ο ίδιος ήταν πολύ χαρισματικός και ακόμη περισσότερο φωτογενής για να χάσει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αλλά εάν βίωσε τότε το πρώτο στάδιο, πότε βίωσε τα υπόλοιπα για να χαθεί η πατίνα της λάμψης και να δώσει τη θέση της στο θάμπος; Πότε θάμπωσε ο Τσίπρας;

Θυμός και
διαπραγμάτευση

Οι φήμες θέλουν το δεύτερο στάδιο, αυτό του θυμού, να εκδηλώθηκε το βράδυ της ήττας στο Μαξίμου και να εκδηλώθηκε με τη μορφή του ξεσπάσματος σε υλικά αντικείμενα. Το τρίτο, αυτό της διαπραγμάτευσης, εντοπίζεται οπωσδήποτε στις αλλεπάλληλες αναβολές της επίσκεψης στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας – από την επομένη του β’ γύρου των περιφερειακών εκλογών, δηλαδή από τις 3 Ιουνίου, πέρασαν επτά ολόκληρες ημέρες για να διασχίσει ο Πρωθυπουργός τον έναν κήπο για να πάει στον άλλο.

Θλίψη

Και τώρα, το στάδιο της θλίψης, βιώνεται σχεδόν αναπόφευκτα σαν ένα δράμα αρνητικού απολογισμού. Γιατί να ακούσει τόσο πολύ τον Βερναρδάκη; Γιατί να υποτιμήσει τόσο πολύ τον Μητσοτάκη; Γιατί αυτός για τον οποίο αναγνώριζαν οι πιο ευφυείς ανάμεσα στους ευφυείς πως πιάνει πουλιά στον αέρα και στον οποίο υποκλινόταν η πολιτική ελίτ της Ευρώπης και σχεδόν ολόκληρη η οικονομική ελίτ της χώρας, κατέβηκε στη μάχη με την αυτοπεποίθηση του βλακός;

Είναι αυτή η υπέρμετρη αυτοπεποίθηση που χαρίζει μια ψευδαίσθηση μεγαλείου. Και είναι το τέλος της ψευδαίσθησης που κάνει τη λάμψη να χαθεί. Που κάνει τον Αλέξη Τσίπρα να θαμπώνει.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Αυτό που μένει είναι το πέμπτο στάδιο, το στάδιο της αποδοχής. Ο κίνδυνος όμως είναι να βιώσει ο πρωταγωνιστής ένα νέο πένθος πριν ολοκληρωθεί το πρώτο. Να βιώσει μια νέα ήττα που θα έχει τη μορφή μιας νέας εκλογικής συντριβής. Μια τέτοια συντριβή δεν θα θυμίζει σε τίποτε πια τη θλίψη του κοσμικού Τζεπ Γκαμπαρντέλα. Δεν θα είναι ούτε αμιγώς πολιτική. Θα έχει τον χαρακτήρα μιας πολύ προσωπικής τραγωδίας.