Υστερα από κάθε πέναλτι, υπάρχει το keep walking!

Ο αμερικανός αρχιστράτηγος στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, Ντάγκλας Μακ Αρθουρ, είχε πει ότι «στον πόλεμο δεν υπάρχει υποκατάστατο της νίκης» και πριν από τέσσερα χρόνια ο Θοδωρής Βλάχος είχε παραποιήσει ελαφρώς αυτή την αποφθεγματική φράση…

Στα σπορ δεν υπάρχει εναλλακτική λύση για τη νίκη!

Ουδέν αληθέστερον τούτου, όσο κι αν κάποιος προσπαθεί (του βολιώτη προπονητή και σύμπασας της παρά τρίχα πρωταθλήτριας Ευρώπης ομάδας γουότερ πόλο του Ολυμπιακού) να τους χρυσώσει το χάπι της ήττας στο Ανόβερο!

Κάθε ήττα και δη στον έσχατο αγώνα της υπέρτατης διοργάνωσης είναι σκληρή, βαριά και αχώνευτη, πολλώ δε μάλλον όταν αυτή η… ρουφιάνα συμβαίνει στα πέναλτι!

Ενα πέναλτι στέρησε από τον Ολυμπιακό την ευκαιρία να ξαναγράψει ιστορία και να πετύχει το repeat: το πέναλτι που έβαλε ο Σίλαρντ Γιάντσικ και εκείνο το οποίο δεν ξανάβαλε ο Στέλιος Αργυρόπουλος στην αρχή του δεύτερου γύρου των εκτελέσεων για να αποτυπωθεί το 4-3 στη διαδικασία της ρώσικης ρουλέτας. Τα πέναλτι και τα δοκάρια αποδείχθηκαν άτιμα, αλλά that’s life! Αμφότερα είναι μέρος του παιχνιδιού και αυτό οι Πειραιώτες το ξέρουν καλά, διότι το έχουν φάει στη μάπα, είτε ως θύτες, είτε ως θύματα!

Η ιστορία γράφτηκε στα πράσινα της Φερεντσβάρος και όχι στα κόκκινα του Ολυμπιακού, που ωστόσο έβαλε τις δικές του έντονες πινελιές στον καμβά: την τρίτη παρουσία του σε τελικό μέσα σε τέσσερα χρόνια, τη νίκη επί της Προ Ρέκο στον ημιτελικό, την προχθεσινή επιστροφή του από το 7-10 στην τελευταία περίοδο, την κυριαρχία του στην εξέδρα, την υπόσχεσή του να επανακάμψει την επόμενη σεζόν και πάει λέγοντας…

Η προσπάθεια του Ολυμπιακού υπήρξε γενναία και παλικαρίσια, κόντρα σε ισχυρούς και παραδοσιακούς αντιπάλους, σε πολύ μεγαλύτερους προϋπολογισμούς και σε θεούς και δαίμονες. Δεν τα παράτησε ποτέ, έπεσε with his boots on και επιφυλάσσεται να σηκωθεί και να αρματωθεί για τον επόμενο πόλεμο…

Κeep walking, που έλεγε και ο Ρομπέρτο Μπάτζο μετά το δικό του χαμένο πέναλτι το ’94…