Δεν σήκωνε μύγα {LF}στο σπαθί του

Ηταν καλοκαίρι του ’96. Τότε γνώρισα τον Γιώργο. Εγώ ερχόμουν ξανά στον Ηρακλή ύστερα από τα χρόνια που αγωνίστηκα στον Αρη. Ημουν στη δύση, στο τελείωμα της καριέρας μου και έπαιξα στο Καυτανζόγλειο τρία χρόνια ακόμη, μέχρι το ’99. Ο Ξενίδης, νέο παιδί τότε, ήταν στην αρχή. Σταδιακά αναπτύξαμε μια φιλική σχέση, αν και πρέπει να πω ότι κολλητός του ήταν ο Ακης Στολτίδης. Παιδί της ίδιας γενιάς. Μαζί στην ομάδα, τα ίδια όνειρα, η κάθοδος στην Αθήνα. Ο Γιώργος από τους μικρούς του Ηρακλή, ο Ακης από την Κοζάνη. Ταίριαξαν. Εγώ, μεγαλύτερος, έβλεπα τους μικρούς της ομάδας να κάνουν παρέα και μαζί τους ήταν ο Μιχάλης Κωνσταντίνου σε μια πολύ καλή φουρνιά για τον Ηρακλή. Ο Γιώργος στις συναναστροφές του έδειχνε άνετος και σίγουρος για τον εαυτό του. Μου έκανε εντύπωση, μάλιστα, το εξής: είχε μεγάλη διάθεση για ζωή. Να τη ρουφήξει. Οχι μόνο να παίξει ποδόσφαιρο. Κάποιοι έδειχναν πως είχαν μεγαλύτερο ταλέντο και όμως δεν έπαιξαν. Αυτός, ωστόσο,  τα κατάφερε. Στον Ηρακλή, αργότερα στην ΑΕΚ, στην Ανόρθωση, στον Ιωνικό. Παντού με επιτυχία. Ηταν διεκδικητικός και πειραχτήρι στις προπονήσεις. Ηξερε πότε να κάνει το αστείο και πότε να υπερβάλλει. Χρησιμοποιούσε ονόματα ξένων παικτών και κάποιες φορές τα έλεγε την ώρα των προπονήσεων. Θυμάμαι αυτό του Ράιαν Γκιγκς. Οταν τελείωνε η προπόνηση, συνηθίζαμε να πηγαίνουμε αρκετοί παίκτες σε ένα καφέ στην περιοχή Μπότσαρη και κουβεντιάζαμε για όλα. Δεμένη παρέα αληθινά. Θυμάμαι ήταν ένας κλασικός αριστεροπόδαρος. Οπως ο Στολτίδης. Και μένα κάποιοι με το αριστερό με θυμούνται να σουτάρω, αλλά γεννήθηκα δεξιοπόδαρος. Στην πορεία όμως τα κατάφερα καλά και με τα δύο πόδια. Εκείνος έπαιξε κυρίως ως αριστερός μπακ ή κεντρικός αμυντικός.

Ημουν μεγαλύτερος σε ηλικία και μου άρεσε να παρατηρώ τους νεαρούς παίκτες. Ο Ξενίδης έδειχνε αντιδραστικός από μικρός, δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του, δεν ήθελε να είναι υποτελής και πάντα απαντούσε. Αμεσα. Χωρίς όμως να προσβάλλει κάποιον. Δεν θα ξεχάσω πως το έκανε τόσο σε προπονητές, όσο και σε παράγοντες. Το είχα αντιληφθεί νωρίς, πίστευα πως ήταν ένας νεανικός ενθουσιασμός. Γρήγορα όμως κατάλαβα ότι όλα αυτά ήταν στοιχεία του χαρακτήρα του. Η δύναμη της θέλησης και του πάθους, μια άγνοια κινδύνου όπως μπορώ τώρα να πω. Δωμάτιο με τον Γιώργο δεν ήμουν. Ηταν με τον Ακη ή και τον Γιοβάνοβιτς. Ακόμη και με τον Μιχάλη Κωνσταντίνου. Αρχηγοί όπως και εκείνος. Βέβαια, το περιβραχιόνιο μετά τον Αρη το πήρα εγώ και εκείνοι ακολούθησαν. Μιλούσαμε και όταν πήρε μεταγραφή στην ΑΕΚ. Εμεινε λίγο βέβαια. Γύρισε στον Ηρακλή, πάντα Ηρακλάκι ήταν ο Γιώργος και φανατικός. Ενεπλάκη και με τα διοικητικά όταν η ομάδα αντιμετώπιζε δυσκολίες, τόσο πολύ την αγαπούσε. Το 2011 συγκεκριμένα. Αλλωστε, από μικρός ήταν στον Ηρακλή. Σε συνεντεύξεις που παραχωρούσε κατά διάστημα παραδεχόταν ότι υπέφερε να βλέπει την ομάδα να περνά άσχημες οικονομικές και διοικητικές καταστάσεις και ν’ αδυνατεί να επανέλθει σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο.

Θα μπορούσαμε να είχαμε κατακτήσει και τρόπαιο Κυπέλλου, αλλά δεν φτάσαμε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στον τελικό. Το ’98, το ’99 και μετά το 2001. Ο Γιώργος όμως το κατάφερε το 2002 με τη φανέλα της ΑΕΚ. Η μοίρα το έφερε να ζήσει δύσκολες οικονομικά στιγμές στην αγαπημένη του ομάδα όταν επέστρεψε και τελικά το 2004 πήρε μεταγραφή για την Ανόρθωση. Ξέρω ότι και εκεί τον αγάπησε ο κόσμος πολύ, πανηγύρισε τίτλο πρωταθλήματος, ενώ βοήθησε σημαντικά στην πρόκριση των Κυπρίων σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ το 2005, αποκλείοντας την Τραμπζονσπόρ. Εκεί έκανε και σπουδαία απόκρουση, με απόλυτη αυτοθυσία, στα τελευταία λεπτά και με το σκορ στην κόψη του ξυραφιού. Οι Τούρκοι προηγούνταν 1-0 και με προβολή-καρατιά απέτρεψε ένα δεύτερο γκολ. Η Ανόρθωση που λάτρεψε, είχε νικήσει 3-1 στο πρώτο παιχνίδι. Η δε ημερομηνία του ματς της πρόκρισης αποτυπώθηκε για πάντα με τατουάζ στο σώμα του. Το γεγονός του θανάτου ήταν τραγικό. Σόκαρε τους πάντες στην πόλη και την Ελλάδα. Η οικογένεια του Ηρακλή αγάπησε τον Ξενίδη που άφησε πίσω ένα μικρό παιδί. Αγαπούσε πολύ τη ζωή και αυτό είναι κάτι που πάντα θα ξεχωρίζω όταν θα σκέφτομαι τον παλιό μου συμπαίκτη, έναν συμπαθητικό και καλοσυνάτο πιτσιρικά που μεγάλωσε κάνοντας πράξη το όνειρό του να παίξει ποδόσφαιρο σε μια ομάδα που αγαπούσε πάρα πολύ. Εγιναν όμως όλα τόσο ξαφνικά, που πολύς κόσμος δεν το έμαθε και δεν κατάφερε να έρθει στην κηδεία.