Ψήφισαν ησυχία

Ηταν οι πρώτες εκλογές του νεοελληνικού κράτους που η Αριστερά – έστω αυτή που κυβερνά – πήγε με αίτημα τη μη διασάλευση της κανονικότητας. Και οι πρώτες που οι Ελληνες ψήφισαν τόσο μαζικά ησυχία.

Βαθιά πια εμπεδωμένη η αίσθηση πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι μια υπόθεση λόμπινγκ και οι αποφάσεις πια τόπος εξωθεσμικών κέντρων – βλέπε Eurogroup – ο ευρωσκεπτικισμός ή η ευρωφροσύνη διατυπώθηκαν με έμμεση ψήφο, το όλο αποτέλεσμα θεωρήθηκε πρελούδιο πολιτικής αλλαγής που και ο Πρωθυπουργός επιβεβαίωσε – αλλιώς δεν θα πήγαινε σε εθνικές εκλογές – και οι πολιτικές δυνάμεις έκαναν ταμείο με διαφορετικό τρόπο.

Εδώ όμως χρειάζονται ορισμένες παρατηρήσεις υπό τον γνώμωνα πάντα πως οι Ελληνες ψήφισαν ησυχία και όχι μεταβολές. Η ΝΔ μοιάζει περισσότερο να έγινε ο ταμιευτήρας αθροισμένης δυσαρέσκειας επιμέρους ρευμάτων και στρωμάτων κατά του ΣΥΡΙΖΑ παρά η νέα προγραμματική δύναμη με μια νέα στέρεη κοινωνική συμμαχία να τη στηρίζει. Αν σήμερα μπορούμε να εντοπίσουμε τους επιταχυντές φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ, αυτή δεν είναι τελικά η Συμφωνία των Πρεσπών – θετική στο μεγάλο μέρος της και σταθεροποιητικής υφής για τη δοσμένη συγκυρία στην περιοχή.

Είναι ο Νόμος Κατρούγκαλου που σε πρώτη φάση αποξένωσε μερίδα κοινωνικών στρωμάτων και τα έθεσε απέναντι από την κυβέρνηση ακόμη με όρους μικρού κινήματος (κίνημα της γραβάτας). Είναι το Μάτι, που σοκαριστικά καταλογίσθηκε για πρώτη φορά στην Αριστερά, πλημμελής αντιμετώπιση της καταστροφής, πρώτη φορά στην νεότερη Ιστορία, καταλογισμός σε μη παραδοσιακή δύναμη.

Είναι κοινός τρόπος για όσους ακόμη κάνουν ρεπορτάζ, πως αμέσως μετά την τραγωδία στο Μάτι, ένα 20% των συριζαίων ψηφοφόρων, πέρασε στην αδιευκρίνιστη ψήφο και επαναρυμουλκήθηκε από τον ίδιο τον Τσίπρα, όχι όλο πια προφανώς, μόνον το τελευταίο διάστημα πριν από τις ευρωκάλπες.

Υπό αυτή την έννοια, η ΝΔ σήμερα είναι η βασική αντισύριζα δύναμη που υλοποιεί το «Φύγετε» αλλά όχι το «Θα μείνουμε». Βεβαίως και ο ΣΥΡΙΖΑ με την τρέχουσα τακτική του να εκφοβίζει τον κόσμο για το κακό που έρχεται, απλώς μετατοπίζει τη συζήτηση στην «αρνητική ατζέντα της ΝΔ» και όχι στη «θετική» δική του.

Πολύ περισσότερο αποσυνδέεται περισσότερο από τα κοινωνικά στρώματα που τον ανέδειξαν όταν δεν πείθει ή δεν επιχειρεί να πείσει με τη βιωμένη του πείρα και το όποιο έργο αλλά εκφοβίζει ένα πολύ κουρασμένο και γονατισμένο κοινό που σήμερα ψάχνει τα βήματά του. Το Κίνημα Αλλαγής πάλι, δεν κατάφερε να απλωθεί στην ενδιάμεση επικράτεια και λόγω του ότι η εν λόγω υλικά έχει συρρικνωθεί από το 2009 και λόγω του ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως μαζικό δημοκρατικό κόμμα έχει αγκιστρωθεί πια σε αυτόν τον χώρο.

Η Σοσιαλδημοκρατία της χώρας πια, διαιρεμένη σε ακραίο Κέντρο – που έχει μετακινηθεί απενοχοποιημένα στον Κυριάκο – και σε ριζοσπαστικό μέρος – που φλερτάρει με τον ΣΥΡΙΖΑ – δεν μπορεί να έχει την υπόσταση των μεταπολιτευτικών χρόνων αφού θεωρείται ακόμη υπεύθυνη για τη σύμφυσή της με τον νεοφιλελευθερισμό. Βεβαίως η αποπομπή Βενιζέλου δεν θα επαναπατρίσει κανέναν, αντίθετα θα αποτρέψει και άλλους να παραμείνουν. Το ΚΙΝΑΛ, θα παραμείνει ένα ΚΚΕ του Κέντρου, αναμένοντας τις διεργασίες στους δύο πόλους. Το ΚΚΕ πάλι, σταθερό μα και μειούμενο εκλογικά, δεν κατάφερε από το 2012 να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια στη νέα μεγάλη Κοινωνική Συμμαχία που ευαγγελίζεται – και που αντικατέστησε το ΑΑΔ Μέτωπο των προηγούμενων δεκαετιών.

Ο κόσμος ψήφισε ησυχία και για τα αριστερά του πολιτικού τόξου, δηλαδή ψήφισε για ένα υπαρκτό μα οριοθετημένο ΚΚΕ, περισσότερο ως κόμμα  πίεση στο δεδομένο πλαίσιο. Ετσι εξηγείται και η ήττα της ΛΑΕ ενώ από τα δεξιά πρόκυψαν νέοι σωτήρες που ενσωματώνουν τη σωτηριολογία και τις συνωμοσιολογικές αρλούμπες με ολίγη από Σαλβίνι και αρχαιοελληνικό κλέος. Στις εθνικές εκλογές, θα κερδίσει ξανά η ησυχία.