Και διηγώντας τα να κλαις και να γελάς!

Στο βιβλίο του «Success is a choice» (Η επιτυχία είναι επιλογή), o Ρικ Πιτίνο γράφει, μεταξύ άλλων, πως «η ήττα είναι σαν το λίπασμα, διότι βρωμάει αλλά κάνει καλό» και προφανώς η ομάδα γουότερ πόλο του Ολυμπιακού και υπερθεματίζει το τσιτάτο του νυν προπονητή του μπασκετικού Παναθηναϊκού…

Τι εννοώ; Η ευημερία που διάγουν οι περσινοί πρωταθλητές Ευρώπης, οι οποίοι αρχής γενομένης από σήμερα στο Αννόβερο (με πρώτο αντίπαλο την Μπρέσια) σημαδεύουν το «repeat» στο Champions League, ανθοφόρησε από το λίπασμα της ήττας.

Ή μάλλον από το λίπασμα τριών ηττών οι οποίες τους πίκραναν, αλλά δεν τους σκότωσαν, τουναντίον τους γαλούχησαν στα νάματα του πρωταθλητισμού εκτός των ελληνικών τειχών, τους ατσάλωσαν και τους γαλβάνισαν με το μέταλλο που τους οδήγησε στους μεταγενέστερους θριάμβους.

Αυτές οι ήττες υπήρξαν απογοητευτικές για την ομάδα που εκείνη την εποχή έσκαγε από το αβγό της, αλλά απέβησαν ευεργετικές και ουσιαστικά έμοιαζαν με κατάθεση στην τράπεζα από την οποία οι Πειραιώτες έμελλε να (κάνουν υπομονή και να) εισπράξουν αργότερα τους τόκους της υπερημερίας!

Εχουμε και λέμε, λοιπόν…

Το 1998 στον παρθενικό ευρωπαϊκό τελικό της ιστορίας τους (Κύπελλο Κυπελλούχων) ηττήθηκαν από τη Φερεντσβάρος…

Το 1999 επιστρέφουν στον ίδιο τελικό, αλλά δεν μπορούν να ξεπεράσουν το εμπόδιο της Μλάντοστ…

Το 2001 στον τελικό του Φάιναλ Φορ του Champions League στο Ντουμπρόβνικ λυγίζουν στην παράταση από την οικοδέσποινα Γιουγκ, έχοντας αδικηθεί οφθαλμοφανώς και κατάφωρα στην τελευταία φάση της κανονικής διάρκειας στην οποία ο σλοβένος διαιτητής Μαργκέτα δεν κατακύρωσε το γκολ του (MVP της διοργάνωσης) Θοδωρή Χατζηθεοδώρου!

Εναν χρόνο αργότερα ο Ολυμπιακός στεφόταν πρωταθλητής.