Η νοσταλγία της ναφθαλίνης

Να ηχήσει από τα μεγάφωνα η Κάρμινα Μπουράνα. Να δονείται και να δονεί τα πλήθη η φωνή του Κίμωνα Κουλούρη καθώς προαναγγέλλει την έλευση του αρχηγού στο μπαλκόνι. Και κάπου στο βάθος, να αχνοφαίνεται η μορφή εκείνου που τα ένδοξα χρόνια αναγνώριζαν οι πάντες ως «θείο βρέφος». Εκείνου που ήξερε να στήνει προεκλογικές εκστρατείες και να κερδίζει εκλογές.

Θα μπορούσε να είναι το όνειρο κάθε κιναλίτη που νοσταλγεί τα πασοκικά μεγαλεία. Αλλά όχι. Είναι το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ ενόψει των εκλογών της 7ης Ιουλίου. Στο κόμμα, λένε, λείπει η τεχνογνωσία. Και ποιος έχει την τεχνογνωσία; Ποιος άλλος εάν όχι οι παλαιοπασόκοι που αναζήτησαν και βρήκαν στέγη στον ΣΥΡΙΖΑ όταν κατέρρεε το ΠΑΣΟΚ; Σε αυτών τα χέρια εναποθέτει η Κουμουνδούρου τα οργανωτικά της προεκλογικής εκστρατείας του κόμματος. Και την εναποθέτει απέναντι στον κίνδυνο αυτού που πέρασε ακόμη στη διεθνή αρθρογραφία ως «πασοκοποίηση».

Κινδυνεύει ο ΣΥΡΙΖΑ από μια τέτοια απότομη καθίζηση όπως αυτή που βίωσε το ΠΑΣΟΚ; Αν και το ερώτημα είναι υπαρξιακής φύσης, έπεται του ενός άλλου ερωτήματος, πιο γαργαλιστικού. Είναι μόνο ο φόβος που κάνει το συριζαϊκό επιτελείο να επαναλάβει την Ιστορία ως φάρσα; Σε ποιο άλλο συναίσθημα μπορεί να υπακούει η ανάγκη να μεταμφιεστεί ο Κοτσακάς σε θείο βρέφος; Ποια ανάγκη οδηγεί τον ΣΥΡΙΖΑ σε μια προεκλογική εκστρατεία όπου δεν αντιγράφει μόνο ο αρχηγός του τη φωνή του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και κάποιος παλαιοπασόκος τη φωνή του Κίμωνα Κουλούρη;

Το ερώτημα δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ και μόνο. Αφορά και το ΚΙΝΑΛ στο μέτρο που η Φώφη Γεννηματά συστήνεται ως μετενσάρκωση του αυθεντικού ΠΑΣΟΚ θέτοντας ως ύψιστο στόχο τον επαναπατρισμό των παλαιοπασόκων. Από την άποψη αυτή, η ανάθεση των οργανωτικών από τον ΣΥΡΙΖΑ στους εκπροσώπους της ένδοξης γενιάς του ΠΑΣΟΚ, έστω και σε ρεπλίκες σε σχέση με τον Κουλούρη και τον Λαλιώτη, είναι η συνέχιση του πολέμου ανάμεσα στους δύο χώρους με άλλα μέσα.

Αντιγραφές
Από μια άλλη οπτική γωνία όμως, δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει ότι οι συριζαίοι είναι ανεξάντλητοι στις πασοκικές αντιγραφές. Στον μακρύ κατάλογο διάφορων μεθόδων και μεθοδεύσεων που ξεσήκωσε ο ΣΥΡΙΖΑ από αυτό που βδελυσσόταν άλλοτε ως «παλιό» προστέθηκε ακόμη κάτι. Και δεν χρειάζεται να ντυθεί αυτό το κάτι με την πομπώδη μουσική της Κάρμινα Μπουράνα και αναγγελθεί με τη βροντώδη φωνή του Κουλούρη για να θυμίσει μια εποχή που κανονικά έχει παρέλθει. Αρκεί να σταθεί κανείς στον τρόπο που επιχειρεί να διεγείρει ο ΣΥΡΙΖΑ τον μηχανισμό της νοσταλγίας. Για να δει πως στα ρουθούνια του θα φτάσει τελικά μόνο η οσμή της ναφθαλίνης.

Απελπισία
Ως υπαρξιακό, το ερώτημα επανέρχεται. Μπορεί να ξεπεράσει ο ΣΥΡΙΖΑ τον φόβο της πασοκοποίησης επιστρατεύοντας παλαιοπασόκους; Αν λάβει υπόψη του κανείς ότι η επιστράτευση γίνεται από τον πάγκο του παλαιού ΠΑΣΟΚ, τότε καταλήγει εύκολα στο συμπέρασμα πως το εγχείρημα δεν έχει καμία λογική, πως μπορεί να εξηγηθεί μόνο κάτω από το πρίσμα της απελπισίας. Συμβαίνει όμως. Συμβαίνει να κινεί η απελπισία τα νήματα για να επαναληφθεί η Ιστορία ως φάρσα.