Ευτυχώς που υπήρχε και το πέναλτι…

Για μια ακόμα φορά έπειτα από ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό παιχνίδι, όπως ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, η συζήτηση αφορά κυρίως τη διαιτησία. Ακόμα και στην Ελλάδα επικρατούν συνθήκες εθνικού ποδοσφαιρικού διχασμού, καθώς ο κόσμος έχει χωριστεί ανάμεσα σε αυτούς που θεωρούν σωστή την απόφαση του διαιτητή Σκόμινα και όσους, όχι απλά βλέπουν σε αυτή ένα μεγάλο λάθος, αλλά ισχυρίζονται πως κατάστρεψε και το ματς. Γνωρίζω δυο εκπροσώπους της κάθε τάσης. Εναντίον της απόφασης του διαιτητή είναι ο εθνικός τηλεσχολιαστής Παναγιώτης Βαρούχας και υπέρ του διαιτητή είναι ο παρατηρητής του στον τελικό Κύρος Βασσάρας, η γνώμη του οποίου για τον Σκόμινα μετρά και λίγο περισσότερο.

Χέρι

Ο Βαρούχας είπε προχθές μιλώντας σε ραδιοφωνικούς σταθμούς πως δεν υπάρχει πέναλτι – ισχυρίζεται μάλιστα πως η μπάλα δεν ακούμπησε καν το υψωμένο χέρι του Σισοκό. Ο Βασσάρας από τη μεριά του, έχοντας μάλιστα δει τη φάση και στο ριπλέι, τόνισε πως, σύμφωνα με τους κανονισμούς, («σύμφωνα με το βιβλίο» όπως είπε χαρακτηριστικά) υπάρχει πέναλτι γιατί το χέρι του παίκτη της Τότεναμ είναι υψωμένο και ο Σισοκό μεγαλώνει, με τρόπο που δεν επιτρέπεται, τον χώρο άμυνάς του – κάνει, δηλαδή, κάτι αντικανονικό με πρόθεση. Η δική μου εντύπωση είναι ότι κομμάτι υπερβάλουν και οι δυο: η μπάλα χτύπησε στη μασχάλη του παίκτη, που όντως σηκώνει το μπράτσο του, αλλά μάλλον ενστικτωδώς. Η φάση είναι στην απόλυτη κρίση του διαιτητή. Θα έπρεπε να τη σεβαστούμε – δεδομένου ότι δεν έδωσε και αφορμές για γκρίνιες με όλα τα υπόλοιπα σφυρίγματά του. Αλλα ποια θα ήταν η πλάκα, αν το πράγμα δεν το συζητούσαμε;

Γκρίνια

Πρέπει να πω ότι στο ημίχρονο του ματς στο lounge των επισήμων του γηπέδου υπήρχε αρκετή γκρίνια για την απόφαση του Σκόμινα: δεν ήταν λίγοι αυτοί που είδαν στην απόφαση αυτή την καταραμένη συνήθεια των διαιτητών να γίνονται πρωταγωνιστές σε μεγάλα ματς. Αλλά με παρόντα τον συμπατριώτη του διαιτητή πρόεδρο της UEFA κ. Τσέφεριν ελάχιστες από τις γκρίνιες αυτές εκφράστηκαν σε υψηλούς τόνους. Απλά όσοι διαφωνούσαν με τον διαιτητή υποστήριζαν πως η απόφαση του αυτή «χάλασε το ματς». Λες και δεν υπάρχουν παιχνίδια που ομόρφυναν καταπληκτικά απλά γιατί μια ομάδα σκόραρε νωρίς.

Συνήθειο

Πολλοί αναρωτιούνται επίσης γιατί σε μια τόσο δύσκολη φάση ο διαιτητής δεν πήγε στο VAR. Αυτό το σημείο της συζήτησης έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στον Σκόμινα, από όσα κατάλαβα, είχε γίνει από την Επιτροπή Διαιτησίας της UEFA μια υπόδειξη να μην πηγαίνει στο VAR κάθε τρεις και λίγο: ο καλός αυτός διαιτητής έχει αυτό το μάλλον κακό συνήθειο. Επειδή δεν υπήρχε μέχρι φέτος VAR στο πρωτάθλημα της χώρας του, ο Σκόμινα έχει ξετρελαθεί με αυτό! Αντιμετωπίζει το VAR όπως τα παιδάκια όταν βρουν ένα καινούργιο παιχνίδι. Μπροστά στην πιθανότητα να σταματάει συνέχεια το ματς «για να βλέπει τηλεόραση» (έτσι αποκαλούν τη χρήση του VAR οι διαιτητές στην ιδιότυπη παγκόσμια γλώσσα τους) τον είχαν παροτρύνει να το χρησιμοποιήσει μόνο για φάσεις στις οποίες δεν είχε ο ίδιος αντίληψη. Ετσι στις δυο – τρεις περιπτώσεις που το χρειάστηκε, μίλησε απλά στην ενδοεπικοινωνία με τους διαιτητές του VAR για να επιβεβαιώσει αυτό που ήταν η αρχική του εκτίμηση: στη φάση του πέναλτι ρώτησε απλά αν το χέρι του Σισοκό ακούμπησε την μπάλα, του είπαν «ναι» κι αυτός έδειξε τη βούλα του πέναλτι χωρίς να χρειαστεί να τσεκάρει κάτι επιπλέον. Νομίζω πως για αυτόν κυρίως τον λόγο ο Βασσάρας του έβαλε και καλό βαθμό. Από τις αντιδράσεις των επισήμων, ωστόσο, αν κάτι κατάλαβα, είναι ότι αντίθετα με τη FIFA, η UEFA υποχρεώθηκε στη χρήση του VAR – αν ήταν δυνατό η ίδια δεν θα αποφάσιζε ποτέ την χρήση του. Για τους ανθρώπους της UEFA, το VAR είναι ένας επιπλέον μπελάς για τους διαιτητές, αφού μικραίνει την οποία δυνατότητά τους να κάνουν λίγη απαραίτητη – ειδικά σε τέτοια ματς – πολιτική. Χωρίς το VAR ίσως ο Σκόμινα να σκεφτόταν ότι είναι πολύ νωρίς για να δώσει ένα πέναλτι σε μια τέτοια φάση. Υπό την πίεση όμως της πιθανότητας το τηλεοπτικό ριπλέι να αναδείξει σε μεγάλο ένα πιθανό λάθος του, άφησε κατά μέρους τους δισταγμούς και έδειξε το σημείο του πέναλτι στα 30 δευτερόλεπτα.

Αγγλοι

Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ενώ στο ημίχρονο του αγώνα όλοι οι επίσημοι μιλούσαν για το πέναλτι, οι μόνοι που δεν έλεγαν το παραμικρό πίνοντας τις ωραίες μπίρες τους ήταν οι άγγλοι εκπρόσωποι των ομάδων, αλλά και οι άγγλοι ποδοσφαιριστές: οι επίσημοι καλεσμένοι της UEFA ήταν πάνω από εβδομήντα – οι περισσότεροι μάλιστα ήταν αγνώριστοι, αφού ο χρόνος και οι καταχρήσεις τους έχουν κάνει ζημιά! Δείχνοντας, ωστόσο, ότι είναι πραγματικά από άλλο πλανήτη, οι Αγγλοι δήλωναν απογοητευμένοι μόνο από την ποιότητα του ματς – ο πρώτος που το έκανε ήταν ο Ιαν Ρας, που έδειχνε ότι είχε βαρεθεί τη ζωή του, μιμούμενος ότι χασμουριέται! Σε αυτό ομολογώ ότι η UEFΑ ήταν τυχερή. Αν ήταν στη θέση της Τότεναμ καμιά ομάδα από τη Νότια Ευρώπη, οι γκρίνιες θα είχαν χαλάσει τον έτσι κι αλλιώς κάκιστο τελικό ακόμα περισσότερο.

Ζέστη

Ευτυχώς πάντως που υπήρχε η δύσκολη αυτή απόφαση του Σκόμινα κι έμεινε κάτι να θυμόμαστε από τον μάλλον πιο αδιάφορο τελικό όλων των εποχών. Οι δυο ομάδες, που έπαιξαν εξαιρετικό ποδόσφαιρο κατά τη διάρκεια της σεζόν, στον τελικό ήταν κάκιστες καθώς επηρεάστηκαν από την απραξία των τριών εβδομάδων αλλά και από τις συνθήκες: η ζέστη ήταν εξωφρενική στο γήπεδο (και γενικά στη Μαδρίτη) και το χόρτο του γηπέδου όχι το καλύτερο. Του χρόνου ο τελικός θα γίνει στην Κωνσταντινούπολη, εκεί που το 2005 είχαμε δει έναν από τους ωραιότερους τελικούς ανάμεσα στη Λίβερπουλ, που είχε κερδίσει το τρόπαιο και τη Μίλαν που είχε χάσει ένα ματς στα πέναλτι, ενώ προηγήθηκε με 3-0. Μετά τον τελικό θα φιλοξενήσει η Αγία Πετρούπολη και στη συνέχεια η UEFA πάει εκεί που υπάρχουν υπερέσοδα: το 2022 ο τελικός θα γίνει στο Μόναχο και το 2023 στο Λονδίνο – στο γήπεδο της Τότεναμ.

Αλλαγή

Στο μεταξύ πάμε και για αλλαγή συστήματος διεξαγωγής στο Τσάμπιονς Λιγκ. Εξετάζεται η πιθανότητα σε δυο χρόνια από τώρα να έχουμε στην πρώτη φάση 4 ομίλους των 8 ομάδων και μονά ματς. Θα συνεχίζουν στη φάση των «16» οι τέσσερις πρώτες ομάδες του κάθε ομίλου, αλλά το κόλπο είναι άλλο: οι έξι πρώτες κάθε ομίλου θα παίρνουν απευθείας εισιτήριο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Που θα γίνει και με τη βούλα μια κλειστή λίγκα…