Αντί 50, δώστε 55 ευρώ…

Τώρα μας λένε, αναδρομικά, πως δεν καταλάβαμε: το κότερο δεν ήταν γιοτ, αλλά προλεταριακή μαούνα. Οτι λάθος εννοήσαμε τις Πρέσπες, λάθος ερμηνεύσαμε το πενηντάρικο χαρτζιλίκι. Οτι δεν κατανοούμε τη βαθύτερη τρυφερότητα του Πολάκη και τον ουμανισμό του Κουφοντίνα. Κι ότι ακριβώς λόγω διαφοράς των εννιά μονάδων έρχονται του ισχυρού πόλου τα εννιάμερα.

Κυρίως δε ότι ο ηγέτης (σύμφωνα με το νέο σλόγκαν) είναι με τους πολλούς. Ναι, αλλά οι πολλοί τον καταψήφισαν. Επομένως είναι εναντίον των ολίγων που τον ψήφισαν; Παραλογισμός.

Ας το πάρουμε αλλιώς: σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις αλλά και το αποτέλεσμα των εκλογών, τουλάχιστον το 72% των Ελλήνων είναι κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Αρα ο Τσίπρας, όντας με τους πολλούς, είναι με τους Μακεδονομάχους, κι όχι με τους ολίγους Σκοπιανομάχους Πρεσπατζήδες. Ναι, αλλά τότε πώς ψήφισε την Πρέσπα; Πάλι παραλογισμός.

Μιλάει συνήθως κατά των αστών, αλλά είναι με τους πολλούς που είναι (ευτυχώς) αστοί. Ισως να επιμένει στην εντύπωση ότι ζούμε σε μια φαντασιακή κοινωνία του 1920 όποτε οι πολλοί είναι προλετάριοι και θα τον ψηφίσουνε αν τους δώσει μια πάστα φλόρα, ή ένα παγωτό χωνάκι – αλλά δεν απέδειξε αυτό η κάλπη.

Είναι με την Ευρώπη, όντας εναντίον της. Γιατί χωρίς Ευρώπη ίσως θα μπορούσε να αποπειραθεί κάποια κομμουνιστιλίκια που ονειρευόταν, αλλά τώρα δεν περνάνε. (Ούτε πριν θα περνούσαν.) Και πώς γίνεται να είναι με την Ευρώπη, αλλά όχι με την Ευρώπη – εννοεί κάποιαν άλλη, μη υπάρχουσα, με πολλούς που δεν υφίστανται αλλά επινοούνται;

Παγκοσμίως, τα συντριπτικώς περισσότερα κράτη είναι κατά του Μαδούρο, και μόνο ελάχιστες δικτατορίες είναι υπέρ του – άρα πώς ο Τσίπρας είναι με τους πολλούς, όντας υπέρ του Μαδούρο;

Ο κ. Κυμπουρόπουλος βγήκε πρώτος ευρωβουλευτής με την ψήφο των πολλών, άρα πώς είναι με τους πολλούς ο Τσίπρας, όταν τον αποκάλεσε περιφερόμενη γλάστρα, αφού πρώτα προσέβαλε τον υποψήφιο το κοπέλι με την ορεσίβια διακριτικότητα; Αλλά εξόργισε και όλη την ελληνική κοινωνία η αναφορά του Τσίπρα σε αυτόν τον άνθρωπο – ήταν κάτι όντως αποτρόπαιο που δείχνει ανεξέλεγκτο κυνισμό, ο οποίος μάλλον ακονίστηκε προηγουμένως και επαρκώς στο Μάτι.

Αν ρωτήσουνε τους πολλούς θα μάθουνε πόση ζημιά έκανε στον Τσίπρα η αναφορά του στον Κυμπουρόπουλο. Και συνεχίζει να λέει ότι είναι με τους πολλούς – που δεν είναι. Είναι με μια ελάχιστη σέχτα που εμπνέεται από έναν πακτωμένο, παλιοημερολογίτικο ψευδο-κομμουνισμό α λα Φλαμπουράρη.

Εκείθεν και το ανέκδοτο περί των πολλών. Και ο ταξικός αυτισμός. Ο προγραμματικός διχασμός. Αλλά: μια με τα κότερα, μια με τον Κυμπουρόπουλο, μια με το Μάτι, μια με τον Κουφοντίνα, μια με τον Ρουβίκωνα, μια με τον Πολάκη, μια με τον Μαδούρο, μια με τα πενηντάρικα στους συνταξιούχους, μια με την πλατιά απεύθυνση, μια με το Σκοπιανό, μια με την Κουντουριώτισσα, μια με τον Κουίκ, μια με τις γέφυρες, μια με τους Ρομά, μια με τον Ακη Πάνου, μια με τον Ακη Κάτου, μία με τη Ραλλία, μια με τη Λοΐζου, μια με την Παπακώστα, μια με τον Κόκκαλη, μια με την ψαροκόκαλη, μια με τον Φούφουτο, ε, τελικά, πάει: το χάσαμε το κοπάδι, πατριώτη. Αναπόφευκτα. Αμα το πάρεις μαρξιστικά, βγαίνει.

Απέμεινε να ανεμίζει μεσίστιο το μαντιλάκι του κομψευόμενου Κατρούγκαλου. Ηταν λογικό – πώς συνεχίζεις να μιλάς για τους πολλούς αλλά περιμένεις να σε σώσουν οι μεταφερόμενοι Τσιγγάνοι; Απόγνωση. Και ποιος φταίει για όλα αυτά; Και τι σκέφτονται εκεί στο κόμμα; Οτι τα πήγανε καλά και απλώς εμείς δεν καταλάβαμε τον θρίαμβο; Αλλά ποιος άνθρωπος και ποιος λαός αντέχει τόσο πολλά, αλλεπάλληλα και απροκάλυπτα ψέματα; Τόση κατάρριψη των προσχημάτων και της λογικής, τόση προκλητική επίθεση στο αυτονόητο; Τόσο άκομψο ταξικό μίσος και εθνομηδενισμό; Ποιος μαζόχας το αντέχει; Και με λίγες μονάδες έχασαν (9,5), ίσως λόγω της κεκτημένης αδράνειας.

Και ποιο θα είναι τώρα το αφήγημα; Ξαφνικά θα αγαπήσουν παράφορα τη μεσαία τάξη; Θα μας ερωτευτούν όλους απ’ την αρχή και για έναν μήνα; Μήπως θα χαρίσουν από ένα κομπολόι φωσφόρου σε κάθε συνταξιούχο, να μετράει τους καημούς και τους αναστεναγμούς; Μια επιπλέον σπανακοτυρόπιτα; Θα δώσουνε επιδόματα κηδείας; Ποιος θα είναι ο νέος γύφτικος πρόλογος; Θα ντυθούνε τη μακεδονική στολή του Καπετάν Κώττα (ή του Καπετάν Κότα) για να μας εξηγήσουνε τις Πρέσπες, που λένε τώρα ότι δεν τις καταλάβαμε; Αρα, φταίμε πάλι εμείς, που δεν κατανοούμε την απέραντη σοφία τους; Και θα μας εξηγήσουνε ότι τα αλλεπάλληλα εγκαίνια στο μετρό Θεσσαλονίκης γίνονται γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο: διότι είμαστε βραδύνοες και πρέπει να γίνουν πολλές φορές για να τα εμπεδώσουμε;

Η εξήγηση είναι μία: δεν μπορούν να ερμηνεύσουν τίποτε διότι ξεκινώντας από ξεπερασμένες θεωρίες αδυνατούν να αντιληφθούν τη σύγχρονη ιλιγγιώδη πραγματικότητα. Και θα συνεχίσουν έτσι, με προκρούστειο τρόπο, διότι κάθε όχημα κινείται από τη μηχανή που φοράει. Οπότε, θα βρίσκουν πάντα ότι φταίνε οι άλλοι που δεν κατάλαβαν, ενώ οι ίδιοι είναι που δομικά, αυτογενώς, αδυνατούν να προσλάβουν το τι συμβαίνει. Είναι μια λειτουργία μυαλού που βασίζεται στην αυτοεκπληρούμενη αυτο-ανακύκλωση. Ο,τι συμβαίνει έξω και απάδει με αυτήν τη λειτουργία, είναι ακατανόητο, ξένο, επίφοβο και πρέπει να διαστραφεί για να ταιριάξει στην εμμονή.

Δεν θα υπάρξει, επομένως, νέο αφήγημα, παρά μόνο παλιά ανέκδοτα – διλήμματα περί προοδευτισμού, ή μη, περί πολλών και ολίγων, φαιδρές απειλές περί έλευσης του ΔΝΤ, μπαμπούλες της Ακροδεξιάς και τα γνωστά κλισέ – πεθαμένα λικέρ. Τίποτε. Πάλι θα μιλούν σαν να απευθύνονται σε ολιγόνοες. Πάντως ελπίζουμε πως, πια, δεν θα ξαναμοιράσουν πενηντάρικα – τουλάχιστον να δώσουνε πενήντα πέντε ή πενήντα εφτά ευρώ, μήπως και αρχίσουμε να το σκεφτόμαστε.