Η επόμενη ημέρα για το ΚΙΝΑΛ

Για όλους εμάς, που συμπαραταχθήκαμε αταλάντευτα με το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία επτά χρόνια προκειμένου να δημιουργηθεί ένας νέος ενιαίος φορέας της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, τα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωβουλευτικών, περιφερειακών και δημοτικών εκλογών δεν μπορούν παρά να αξιολογηθούν θετικά για τέσσερις βασικούς λόγους.

Πρώτα απ΄ όλα γιατί το ΚΙΝΑΛ μπόρεσε να διατηρήσει τις δυνάμεις του σε ένα ιδιαίτερο πολωμένο πολιτικό περιβάλλον, το οποίο οδήγησε στην εξαΰλωση τριών κοινοβουλευτικών κομμάτων. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την κατάκτηση της τρίτης θέσης, που αποτελούσε βασικό στόχο. Οχι μόνο για να ηττηθεί το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, αλλά και για να μπορέσει το ΚΙΝΑΛ να λάβει και να αξιοποιήσει, εφόσον διατηρήσει τη θέση αυτή και στις επερχόμενες εθνικές εκλογές, την τρίτη εντολή σε περίπτωση που δεν θα έχει αυτοδυναμία η ΝΔ. Το ΚΙΝΑΛ με την τρίτη εντολή θα μπορέσει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, προτείνοντας κυβέρνηση προγραμματικής συμφωνίας, με την ευρύτερη δυνατή κοινοβουλευτική στήριξη και με αξιόπιστα πρόσωπα κοινής αποδοχής. Θετικό επίτευγμα ήταν, επίσης, τα διψήφια ποσοστά που κατέγραψαν σχεδόν όλα τα ψηφοδέλτια τα οποία στήριξε το ΚΙΝΑΛ στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές.

Ο τέταρτος λόγος, και ίσως ο πιο σημαντικός, αφορά τη συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δημιουργεί νέες συνθήκες και προοπτικές στη μάχη για την ηγεμονία στον λεγόμενο «προοδευτικό» ή «αντιδεξιό» χώρο. Η εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ σηματοδοτεί την καταδίκη του αριστερού λαϊκισμού, του κρατισμού, του καθεστωτισμού, αλλά και της αλαζονείας, δηλαδή των φαινομένων που δεν συνάδουν με τις αρχές και αξίες της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Η καταδίκη αυτή, που πιθανόν να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις στις εθνικές εκλογές, ασφαλώς θα οδηγήσει σε εξελίξεις και επαναπροσδιορισμούς στην ιδεολογικοπολιτική φυσιογνωμία και την πολιτική πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ. Εάν κινηθεί προς την ίδια αποτυχημένη και αδιέξοδη κατεύθυνση, θα συνεχίσει να αποδοκιμάζεται και να αποδομείται. Εάν, πάλι, θελήσει να στραφεί με μεγαλύτερη συνέπεια προς τον χώρο της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, τότε αναπόφευκτα θα οδηγηθεί σε έντονους εσωτερικούς κραδασμούς, λόγω αντίδρασης των δυνάμεων που θα θελήσουν να συνεχίσουν να αυτοπροσδιορίζονται ως ριζοσπαστική και όχι σοσιαλδημοκρατική Αριστερά.

Και στα δύο ενδεχόμενα δημιουργούνται ευνοϊκές προϋποθέσεις για την αλλαγή των σημερινών συσχετισμών και πιο θετικό περιβάλλον για την ανάδυση ενός ισχυρού φορέα της σοσιαλδημοκρατίας στη χώρα μας. Πολύ περισσότερο αν στις επερχόμενες  εθνικές εκλογές ενισχυθεί το ΚΙΝΑΛ και αποδυναμωθεί περαιτέρω ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά τις εκλογές, και ανεξαρτήτως αποτελέσματος, το ΚΙΝΑΛ θα πρέπει να συζητήσει σε βάθος τα εκλογικά αποτελέσματα, να αποτιμήσει τη μέχρι σήμερα πορεία του, να αποσαφηνίσει τις επιλογές του για την Κεντροαριστερά. Να αποφασίσει εάν το εγχείρημα του ΚΙΝΑΛ θα ολοκληρωθεί σε ενιαίο κόμμα, ή στην αναδίπλωση στο ΠΑΣΟΚ, επιλογή που φαίνεται να γοητεύει όλο και περισσότερα στελέχη του – παρόλο που ελκύει μόνο το 4,5% από το ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους που εγκατέλειψαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες ευρωεκλογές και ελάχιστους από όσους πολίτες απέχουν από τις εκλογικές διαδικασίες.

Εκτός, όμως, από τις δύο αυτές επιλογές, υπάρχει και μια τρίτη, που θα τεθεί εκ των πραγμάτων κάποια στιγμή στο τραπέζι: η δημιουργία ενός νέου κόμματος της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, από κοινού με τις ευρύτερες δυνάμεις, που είναι ήδη τοποθετημένες στον χώρο μεταξύ Κεντροδεξιάς και ριζοσπαστικής Αριστεράς, ή που θα μετακινηθούν προς αυτόν μετεκλογικά.

O Γιάννης Τούντας είναι καθηγητής Κοινωνικής και Προληπτικής Ιατρικής