Η σημασία του «άσου»

Ακόμη δύο τρόπαια πρωταθλήματος πανηγύρισε τούτη την εβδομάδα ο Ολυμπιακός. Σε πόλο και χάντμπολ ανδρών. Δικαίως. Ηταν η καλύτερη ομάδα, με το ισχυρότερο ρόστερ, την εμπειρία διανθισμένη με νιάτα και ταλέντο και τους κατά τεκμήριο ικανότερους παίκτες. Το ζητούμενο, ωστόσο, δεν είναι μόνον αυτό. Αλλά κάτι πολύ σημαντικότερο: ο Ολυμπιακός έθεσε τις βάσεις για την επιτυχία του, πολύ απλά γιατί φρόντισε στη θέση του τερματοφύλακα να έχει παίκτες συνώνυμο της κλάσης. Ή αν προτιμά κάποιος, στελέχη πρώτης γραμμής με διεθνή εμπειρία και δυνατότητες.

Αρχικά, ο Γιόζιπ Πάβιτς. Στα 37 του, ήταν φύλακας-άγγελος της εστίας του Ολυμπιακού στο πόλο. Ο Κροάτης ήρθε πριν από τέσσερα χρόνια στα μέρη μας, διαδέχθηκε τον επίσης σπουδαίο Νίκο Δεληγιάννη, γιατί πολύ απλά στο Λιμάνι έχουν παράδοση στους «άσους» ολκής. Ο Πάβιτς αποχωρεί μετά το φινάλε της σεζόν και ήδη γίνονται σχέδια με τον πολύ ταλαντούχο και ήδη διεθνή Ζερδεβά. Αλλά με τον Πάβιτς στο νερό, ο Ολυμπιακός έδειχνε άτρωτος πίσω, διέθετε ισχυρή προσωπικότητα, δύσκολα δεχόταν γκολ, ήταν γενικά μια ομάδα με γερό θεμέλιο. Γιατί όλα αρχίζουν από τον καλό γκολκίπερ.

Ομοίως και στο χάντμπολ. Στο συγκεκριμένο άθλημα, όχι μόνο δεν παίζει ρόλο η μεγάλη ηλικία στον τερματοφύλακα, αλλά ώρες ώρες ισχύει η ρήση για το παλιό καλό κρασί. Ο Κώστας Τσιλιμπάρης κλείνει τον Ιούλιο τα 40 του χρόνια και φαντάζει ως ένα τείχος μπροστά στα κόκκινα καρέ! Κλείνει το τέρμα, αρνείται να  δει την μπάλα στα δίχτυα του, βγάζει πολλά σουτ με τις καίριες τοποθετήσεις του, ακόμη και αν του γίνονται δεκάδες επιθέσεις στους αγώνες. Στο τόσο δυναμικό και με εναλλασσόμενες φάσεις χάντμπολ, ναι μεν κάποιος τρώει πολλά γκολ, σίγουρα όμως αν αξίζει πραγματοποιεί πάμπολλες αποκρούσεις. Τέτοια περίπτωση είναι ο Τσιλιμπάρης, επίσης δίμετρος και με έντονο στίγμα στο τερέν, ένας κέρβερος από τους καλύτερους που έβγαλε το άθλημα, μαζί ίσως με τον παλαίμαχο πλέον Δημήτρη Καφφάτο της Εθνικής και της ΑΕΚ.

Συμπέρασμα: ο Ολυμπιακός φρόντισε να διαφυλάξει πρώτα τα νώτα του έχοντας στις τάξεις του όντως τους καλύτερους. Για να δεχόταν γκολ, έπρεπε να προσπαθήσει πολύ η (εκάστοτε) αντίπαλη ομάδα. Και όλη αυτή η διαδικασία, έδινε φτερά στους υπόλοιπους παίκτες που δεν είναι παιδιά. Γνωρίζουν, αντιλαμβάνονται πως έχοντας τα μετόπισθεν καλυμμένα, μπορούν να κοιτούν με άνεση την επίθεση. Να στοχεύουν σε επιτυχίες και τελικά να κατακτούν τίτλους που τους άξιζαν πέρα από κάθε στενόμυαλη αμφισβήτηση.