Χέντριξ και Ελτον Τζον

«Αναζητώντας τον Χέντριξ» (Ελλάδα / Κύπρος, 2018). Στην πρώτη μεγάλου μήκους του, ο Κύπριος Μάριος Πιπερίδης καταπιάνεται έξυπνα με ένα πολύ φλέγον θέμα, των Κατεχομένων στην Κύπρο. Εξυπνα, διότι «ποτίζει» μια βαριά ιστορία με στάλες γλυκιάς ειρωνείας και γνήσιου, καθημερινού χιούμορ που προέρχεται από την προσπάθεια του Γιάννη (Αδάμ Μπουσδούκος) να φέρει πίσω στην ελληνική Κύπρο τον σκύλο του, τον Τζίμι, που πέρασε στα Κατεχόμενα (ο νόμος δεν επιτρέπει την επιστροφή του). Ομως ο σκηνοθέτης δεν εγκλωβίζεται στο χαριτωμένο και καταφέρνει να ξεφύγει από τα στενά όρια της ίδιας της πράξης (που έχει περιπέτεια) για να μετατρέψει το «Αναζητώντας τον Χέντριξ» σε μια μίνι τοιχογραφία του όλου ζητήματος, που είναι πολύ σοβαρό, πολύ ευαίσθητο και αν κρίνει κανείς από τα όσα δεν έχουν γίνει τα τελευταία 60 χρόνια, πολύ… άλυτο. Χωρίς να κάνει κατήχηση, χωρίς να παρακαλά ή να φανατίζεται, ο σκηνοθέτης κοιτάζει το θέμα ισορροπημένα και πολύπλευρα, παραθέτει απόψεις και από τις δύο πλευρές και μας δίνει μια απλή – και απλά κινηματογραφημένη – ταινία που αναδεικνύει ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, επισημαίνοντας την αστειότητα πλέον της κατάστασης εφόσον λύση δεν έχει βρεθεί ακόμα.

Βαθμολογία: 8

«Rocketman» (Αγγλία / ΗΠΑ, 2019). Γνωρίζοντας ότι τα τελευταία χρόνια οι βιογραφίες διασημοτήτων στηρίζονται αρκετά στη μιμητική των ηθοποιών που τους υποδύονται, η ερμηνεία του Τάρον Εγκερτον ως Ελτον Τζον σε αυτή την ταινία ήταν ευχάριστη έκπληξη. Ο νεαρός ηθοποιός πετυχαίνει διάνα υποδυόμενος τον ταλαντούχο, αυτοκαταστροφικό και εξαιρετικά δημοφιλή βρετανό μουσικό και γίνεται το καλύτερο εργαλείο του σκηνοθέτη Ντέξτερ Φλέτσερ για τη δημιουργία ενός πληθωρικού, χορταστικού μουσικοχορευτικού θεάματος με πυρήνα την έξαλλη ζωή και το αστείρευτο ταλέντο ενός μουσικού που έγινε διάσημος στη δεκαετία του 1970 χάρη στις εκκεντρικές εμφανίσεις του (τεράστιοι σκελετοί γυαλιών, παντελόνια καμπάνες, αστραφτερά κοστούμια σαν φωτισμένες τούρτες). Από τη μια πλευρά οι όμορφες μουσικές στιγμές του Ελτον Τζον, από την άλλη το σκάλισμα της ψυχής του, τα αλλόκοτα παιδικά χρόνια, οι πειραματισμοί του με τα ναρκωτικά που παραλίγο να τον καταστρέψουν. Πολύ καλές και οι σκηνές μιούζικαλ, κάπως επαναληπτικές όμως εκείνες όπου παρακολουθούμε τον μουσικό σε κρίση. Σε κάθε περίπτωση, μια ταινία που θα αγαπήσουν οι φαν του Ελτον Τζον, ίσως όμως να αγγίξει ακόμη και εκείνους που δεν αγαπούν ιδιαίτερα τη μουσική του.

Βαθμολογία: 7

«Ma» (ΗΠΑ, 2019). Η βραβευμένη με Οσκαρ β’ γυναικείου ρόλου μαύρη ηθοποιός Οκτάβια Σπένσερ μάς έχει συνηθίσει σε ρόλους καλοπροαίρετων, ψιλοταλαιπωρημένων γυναικών που χαμογελούν με κατανόηση και κουνούν συγκαταβατικά το κεφάλι τους, υπομένοντας τις δυσκολίες και τελικά επιβιώνοντας. Δεν τη φανταζόμαστε εύκολα σε ρόλο παρανοϊκής που στόχο έχει να εκδικηθεί όλους όσοι της έκαναν bullying όταν ήταν έφηβη. Αυτό συμβαίνει στη «Μa», ένα θρίλερ που σκηνοθέτησε ο δημιουργός των «Υπηρετριών» Τέιτ Τέιλορ, ταινίας για την οποία η Σπένσερ πήρε το Οσκαρ β’ ρόλου και παρήγαγε ο Τζέισον Μπλουμ, στο ενεργητικό του οποίου ανήκει και το επιτυχημένο θρίλερ «Τρέξε!» (η Σπένσερ ενεπλάκη και ως παραγωγός). Πράγματι, καλλιεργεί μια επικίνδυνη, απειλητική πλευρά και όπως πάντα είναι καλή. Κρίμα που η «εισαγωγή» της ταινίας είναι τελικά η μισή ταινία, με αποτέλεσμα, όταν η πραγματική δράση αρχίζει, ο θεατής να περιμένει απλώς να τελειώσει η ταινία.

Βαθμολογία: 2

«Αποκαλύψεις» («El dissenters», Ισπανία / Αργεντινή, 2018). Σύγχρονο ισπανικό θρίλερ, στο οποίο τα μυστικά που βρίσκονται κρυμμένα πίσω από έναν άνθρωπο που έχει πεθάνει, κινητοποιούν την προσπάθεια του γιου του (Mίτσελ Nόχερ) να ανακαλύψει την αλήθεια. Η δράση μεταφέρεται από τον παρόντα χρόνο στον παρελθόντα, τα ερωτήματα δεν καταλήγουν σε απαντήσεις αλλά δημιουργούν νέα ερωτήματα και ο θεατής βρίσκεται σε διαρκή εγρήγορση μέσα στην αρμόζουσα ατμόσφαιρα που έχει φτιάξει ο νεαρός σκηνοθέτης Νάτσο Ρουιπέρεζ. Ως σύνολο, ωστόσο, η ταινία έχει περισσότερες τρύπες από όσες ένα ελβετικό τυρί και σίγουρα δεν μπορεί να σε αγγίξει έτσι όπως κατάφεραν μερικά άλλα πρόσφατα ισπανικά θρίλερ, όπως το «Μικρό νησί» και ο «Αόρατος επισκέπτης».

Βαθμολογία: 4

«Ονειρα σε ψηλοτάκουνες γόβες» («Dumplin», ΗΠΑ, 2019). Ο τίτλος της Βασίλισσας της Ομορφιάς είναι όνειρο πολλών κοριτσιών, όχι μόνο στο Τέξας, όπου εκτυλίσσεται η ιστορία αυτής της ταινίας, αλλά στην Αμερική ολόκληρη. Αυτόν τον τίτλο προσπαθεί να αποκτήσει μια ευτραφής κοπέλα (Ντανιέλ ΜακΝτόναλντ), φαν της Ντόλι Πάρτον. Με αυτόν τον τρόπο ελπίζει ότι θα τη «δει» επιτέλους η μάνα της (Τζένιφερ Ανιστον), πρώην Βασίλισσα της Ομορφιάς, που δεν την πρόσεξε ποτέ. Καταλήγουμε λοιπόν σε μια αφελέστατη, οριακά γελοία κομεντί της Aν Φλέτσερ που ενώ δείχνει να προσπαθεί να υπερασπιστεί τους υπέρβαρους (που έχουν και αυτοί δικαιώματα στα πάντα, ακόμη και στη φήμη), στην πραγματικότητα έχεις την αίσθηση ότι τελικά τους υποβιβάζει αντιμετωπίζοντάς τους σαν κάτι το «διαφορετικό».

Βαθμολογία: 1

«Γκοτζίλα 2: Ο βασιλιάς των τεράτων» («Godzilla 2: King of monsters», ΗΠΑ, 2019). Πείτε με της παλιάς σχολής, αναχρονιστικό ή ό,τι άλλο θέλετε, πάντως εγώ είμαι με τον γιαπωνέζικο, τον γνήσιο, τον αυθεντικό «Γκοτζίλα» του Ισίρο Χόντα, παραγωγής 1954. Το τέρας εκεί κάτι είχε να πει πάνω στην κοινωνία της εποχής, όταν η πυρηνική απειλή κατέτρωγε τον κόσμο. Θα μπορούσα να πω ότι άντεξα ώς και το αμερικανικό ριμέικ του Ρόλαντ Εμεριχ το 1998. Στην πορεία όμως το τεράστιο τέρας – τοξικό απόβλητο εξευτελίστηκε τόσο πολύ, που νιώθω ότι ταινίες όπως η «Γκοτζίλα 2: Ο βασιλιάς των τεράτων» του Μάικλ Ντάκερτι αποτελούν προσβολή όχι μόνο προς εμένα αλλά και προς το ίδιο το… τέρας και τον μύθο που το περικλείει (παίζουν: Βέρα Φαρμίγκα, Κάιλ Τσάντλερ, Ζανγκ Ζιγί, Κεν Γουατανάμπε, Τσαρλς Ντανς κ.ά.).

Βαθμολογία: 0

«Τριστάνα» («Tristana», Ισπανία, 1970). Ενας ξεπεσμένος ηλικιωμένος αριστοκράτης (Φερνάντο Ρέι) «πολιορκεί» την ορφανή Τριστάνα (Κατρίν Ντενέβ) που βρίσκεται υπό την προστασία του. Εκείνη πέφτει θύμα των ακολασιών του. Μέσα από μια φαινομενικά ευθύγραμμη αφήγηση, ο Λουίς Μπουνιουέλ «συλλαμβάνει» με τον πιο αιρετικό, βλάσφημο αλλά και σαρκαστικό τρόπο τη σχέση ανάμεσα στον έρωτα, την εξουσία και τη σεξουαλικότητα, σε συνάρτηση πάντα με τη ζωή και τον θάνατο. Εκτός από τη βάση του σεναρίου, ένα μυθιστόρημα του Μπενίτο Περέθ Γκλαντός, ο σκηνοθέτης έχει ισχυρά βοηθήματα. Το πρόσωπο της Ντενέβ, την επιβλητική παρουσία του Ρέι, τη φωτογραφία του Χοσέ Αγκουάγιο αλλά και τη μουσική υπόκρουση (Σοπέν).

Βαθμολογία: 3