To τέλος μιας εποχής και η νέα αρχή

Η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής σήμανε το τέλος μιας εποχής, μιας δύσκολης και ταραγμένης δεκαετίας. Κάθε τέλος όμως περιέχει και μια νέα αρχή. Και αυτή, μέχρι τις 7 Ιουλίου, δεν έχει ούτε γαλάζια ούτε ροζ απόχρωση – αφορά, κυρίως, όσους έμειναν πιστοί στις πράσινες καταβολές τους.

Στον κεντροαριστερό χώρο, τα δεδομένα αλλάζουν για άλλη μια φορά. Το Κίνημα Αλλαγής κατάφερε να αντέξει στην πόλωση των ευρωεκλογών, ενισχύοντας τις δυνάμεις του σε σχέση με τις εκλογές του 2015, ακόμα κι αν δεν έκανε την έκπληξη από άποψη ποσοστού. Είναι η μοναδική πολιτική δύναμη που δεν συνεθλίβη ανάμεσα σε κόμματα που σ’ αυτή τη μάχη έδιναν τα ρέστα τους – κανείς άλλος δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα ποσοστά του και κανείς δεν υπέστη την ίδια πίεση από τους δύο μονομάχους. Για τον επόμενο μήνα, βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση: όχι μόνο να καταφέρει να κρατήσει όσα κέρδισε, αλλά να αυξήσει την επιρροή του, κερδίζοντας τόσο από τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και από τη ΝΔ. Η στρατηγική απαιτεί λεπτές ισορροπίες, γιατί στο Κίνημα Αλλαγής συνυπάρχουν τάσεις με αντιδεξιά χαρακτηριστικά και άλλες που κλίνουν πιο εύκολα προς μια συνεργασία με τη ΝΔ.

Ποια είναι η συγκολλητική ουσία όλων, πλην του ίδιου του κόμματος; Καμία δεν υποστηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ. Οχι μόνο λόγω της «καθεστωτικής νοοτροπίας» που έδειξαν τα στελέχη του όσο βρίσκονταν στην εξουσία, αλλά κυρίως γιατί προσπάθησε να λεηλατήσει τη δημοκρατική παράταξη, αντιγράφοντας τα σύμβολά της και διεκδικώντας την παράδοσή της. Ο τρόπος, θεωρούν όσοι αρνήθηκαν τις προσκλήσεις, δεν ήταν μόνο απολίτικος αλλά και τυχοδιωκτικός. Αυτή η μάχη με έπαθλο την ηγεμονία στον προοδευτικό χώρο δεν έχει σταματήσει. Για το Κίνημα Αλλαγής είναι ζήτημα υπαρξιακό και τα στελέχη διεκδικούν τη θέση τους με αξιώσεις, ειδικά από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε βαριά πληγωμένος από την κάλπη. Τα πραγματικά ερωτήματα για τον κεντροαριστερό φορέα αφορούν την επόμενη μέρα των εκλογών – και είναι αυτά στα οποία θα κληθεί να δώσει απαντήσεις στην προεκλογική περίοδο που ξεκινά.

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ. Την ίδια ώρα, το αποτέλεσμα της Κυριακής «στέρεψε» το Ποτάμι. Ο Σταύρος Θεοδωράκης βρίσκεται υπό παραίτηση, ενώ το κόμμα δεν θα συμμετάσχει στις εκλογές που έρχονται. Ο κόσμος που στήριξε το Ποτάμι από την αρχή της ίδρυσής του γύρισε την πλάτη κυρίως στις πολλές αλλαγές πορείας, που έγιναν χωρίς σαφές σχέδιο – μέσα σε περίπου έξι μήνες, για παράδειγμα, η ηγεσία του κόμματος αποφάσισε τη συμπόρευση με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και την αποχώρησή της από το Κίνημα Αλλαγής. Υπό μια έννοια, ο χώρος έχασε μια αμιγώς κεντρώα δύναμη, που βασίστηκε στη φρεσκάδα και τη μη πολιτική προέλευση των στελεχών, υπερασπίστηκε «δύσκολες» αποφάσεις και απευθύνθηκε κυρίως στη μεσαία τάξη.

Τι μέλλει γενέσθαι για το κόμμα θα φάνει στο συνέδριο του Οκτωβρίου. Με δεδομένο όμως ότι το Ποτάμι δεν θα κατέβει στις εκλογές που έρχονται, οι 85.000 ψήφοι των ευρωεκλογών αποτελούν δεξαμενή τόσο για τη ΝΔ όσο και για το Κίνημα Αλλαγής – οι πρώτες κινήσεις τόσο από τη μία όσο και από την άλλη πλευρά έχουν ήδη ξεκινήσει. Για την αξιωματική αντιπολίτευση είναι οι τελευταίες ψήφοι που μπορεί να αντλήσει από το Ποτάμι, καθώς, με βάση τις εισροές, η βάση του ήδη στήριξε τη ΝΔ. Για το Κίνημα Αλλαγής είναι μια ευκαιρία επαναπροσέγγισης γνώριμων στελεχών, με τα οποία συνυπήρξαν κάτω από την ίδια στέγη.

Οι μεν άντεξαν, οι δε δεν τα κατάφεραν. Σε κάθε περίπτωση, η Κεντροαριστερά συνεχίζει να παίζει ενεργό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό. Αν μη τι άλλο, παράγοντας ειδήσεις.