«Οι “Μεταμορφώσεις” είναι ένα συνεχές ερώτημα»

Οι C. for Circus έπειτα από δέκα χρόνια κοινής πορείας στον καλλιτεχνικό χώρο έχουν διαμορφώσει την ξεχωριστή τους σκηνική ταυτότητα. Κύριο στοιχείο της είναι η διαρκής παρουσία επί σκηνής όλων των ηθοποιών και η από κοινού διαμόρφωση του σκηνικού αποτελέσματος, με τη σύνθεση του προσωπικού υλικού που καταθέτει κάθε ερμηνευτής. Επόμενη στάση είναι οι «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου, παράσταση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, το ερχόμενο Σαββατοκύριακο.

Το σημαντικό έργο μεταφέρεται στη σκηνή της Πειραιώς 260 αναδεικνύοντας τη δημιουργία του κόσμου απ’ τις απαρχές του. «Μας διαπέρασε η μεταμόρφωση. Οι άνθρωποι σ’ αυτές τις ιστορίες, αντί να πεθαίνουν, μεταμορφώνονται και ζουν στην αιωνιότητα. Αυτό που στην αρχή μάς φαινόταν μαγικό έγινε στη συνέχεια σκληρό. Αυτό επιχειρεί το σπουδαίο έργο. Κι αυτή είναι η παράστασή μας. Ενα συνεχές ερώτημα. Αν απέναντί μας έχουμε κάτι μαγικό, υπέροχο, ένα θαύμα ή ένα σκληρό πάγωμα του χρόνου και της ζωής» αναφέρει ο Παύλος Παυλίδης που μαζί με την Ειρήνη Μακρή υπογράφουν τη σκηνοθεσία.

Η ομάδα προσεγγίζει τη σκηνική αφήγηση μέσα απ’ τη χορικότητα σ’ έναν ζωντανό μουσικό, κινητικό και αφηγηματικό διάλογο ανάμεσα στη μονάδα και στον Χορό. «Ο Χορός εμπεριέχει όλες τις ιστορίες. Είναι γνώστης και δοχείο όλων των ιστοριών που αφηγούνται οι μεμονωμένοι αφηγητές, οι οποίοι αναλαμβάνουν την αφήγηση επειδή διαφωνούν με τον τρόπο που το σμήνος επέλεξε να την κάνει. Επειδή κανείς άλλος δεν έχει το κουράγιο να την πει. Το σύνολο, από την άλλη, συμπληρώνει την αφήγηση χρησιμοποιώντας εικόνες και μουσικά τοπία, τα οποία στηρίζουν τη θέση του ιδίου την κάθε στιγμή. Δεν ταυτίζεται, δηλαδή, η οπτική του σμήνους με του αφηγητή και ο καθένας λέει την ιστορία από τη σκοπιά του. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία, όμως, και το ίδιο το σύνολο αφηγείται την ιστορία του, τη διαδρομή από την ύπαρξη στην ανυπαρξία και την ίδια του την αποδόμηση. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, κάθε μονάδα του οποίου έχει τη δική της ιστορία. Αποσυντίθεται μάλιστα σιγά σιγά, καθώς οι αφηγητές που επιλέγουν ή και επιλέγονται να αποσχιστούν από αυτόν μένουν για πάντα εκτός παιχνιδιού» τονίζει η Ειρήνη Μακρή.

ΒΙΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΙΑ. Στο έργο ο Οβίδιος χρησιμοποιεί τη μεταμόρφωση για να εξηγήσει το μη αναστρέψιμο, κατορθώνοντας ταυτόχρονα να μεταμορφώσει τις ενοχές και τη βία σε ομορφιά. Αν, άραγε, μπορούσε η ομάδα να μεταμορφώσει κάτι στην καθημερινότητά της που δεν της αρέσει, τι θα ήταν αυτό; «Την ενσυναίσθηση του κόσμου αρχικά όσον αφορά τη βία και έπειτα την πατριαρχική κοινωνία. Ζούμε σε μια κοινωνία όλο και περισσότερο δυσδιάκριτα βίαιη. Και απέναντι σ’ αυτή την κάμψη των αντοχών μας στη βία στεκόμαστε με αυτή την παράσταση. Ομοίως και σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να διακρίνει τις βαθιές ρίζες της πατριαρχίας και τις φαινομενικά αθώες προεκτάσεις της σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Αυτή η μεταμόρφωση πρωτίστως έγινε σε μας τους ίδιους. Από την πρωτοεπίπεδη παραδοχή ότι κάποιες ιστορίες είναι βίαιες μέχρι την εξ ολοκλήρου στροφή στην αντίληψη του τι συνιστά, εν τέλει, βία. Συγκρουστήκαμε αγόρια – κορίτσια για να στηρίξουμε αυτές τις ιστορίες» καταλήγει η Μακρή.