Μεσάνυχτα στο δωμάτιο {LF}με τους καθρέφτες

Το συμπέρασμά μου από την Κυριακή – εντάξει, ένα από τα συμπεράσματα – είναι ότι αυτή η χώρα σε κάθε εκλογές τρώει δυο – τρία παιδιά της ενώ χαϊδεύει δυο – τρία άλλα.

Σκεφτείτε μόνο τι συντριβή έζησαν μερικοί αγαπημένοι μας. Σκεφτείτε τον Πάνο τον Καμμένο λίγο. Ποιος να τον στέργει τώρα μετά την απονιά μας; Που τον έστειλε πολύ πολύ κάτω από τη Ζωή και τον Γιάνη, κάτω από το Ποτάμι του αγαπημένου του του Σταύρου του Θεοδωράκη, κάτω από τον Νότη Μαριά, κάτω από τον Ψινάκη, κάτω από τους Οικολόγους. Αυτόν που κάποτε ήταν υπουργός Αμυνας και όργωνε θάλασσα και αέρα, ντυμένος στα χακί, για την πατρίδα.

Ακούστε πάλι το σπαρακτικό παράπονο του Βασίλη Λεβέντη, που δεν μπορούσε ο νους του να χωρέσει πώς ψήφισαν τον Βελόπουλο κι όχι αυτόν (και δεν είχε και τόσο άδικο, εκεί φτάσαμε). Συλλογιστείτε λίγο πώς έφτασε στην παραίτηση ο Γιώργος ο Καρατζαφερης, που οι ψηφοφόροι του είχαν θυμώσει πιο πολύ κι από μερικούς από εμάς όταν μπήκε σε κυβέρνηση. Τον πρώτο που ομολόγησε ανοιχτά πως «τιμωρήθηκα για τη σοβαρότητά μου». Που θα έχει πάντα να μας λέει ως παρακαταθήκη το ηρωικό «εγώ σας γλίτωσα από τον Πετσάλνικο». Τον ιδρυτή της μεγάλης καρατζαφέρειας σχολής επικοινωνίας, στην οποια γινόταν τόσο καλή δουλειά που οι μαθητές ξεπέρασαν κατά πολύ τον δάσκαλο.

Δείτε ας πούμε τον Βελόπουλο, τον ευρωβουλευτή Βελόπουλο (έτσι, να το λέμε να το συνηθίζουμε). Οταν σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη ο Βελόπουλος ήταν ένοχη μεταμεσονύκτια απόλαυση, από αυτά που χαζεύεις τις μικρές πρωινές ώρες (μα τι ποιητική που είμαι σήμερα), τρώγοντας σάντουιτς παντόφλα ή πίτσα από διανυκτερεύον μπουγατσατζίδικο. Ανήκε σε αυτό το υπέροχο βορειοελλαδίτικο σταρ σίστεμ των περιφερειακών καναλιών, μαζί με τον αγαπημένο μου κύριο Κωνσταντινίδη και μια κυρία που δεν θυμάμαι πώς την έλεγαν, που πούλαγε διαφορα υπέροχα πράγματα σε τηλεμάρκετινγκ, όπως ένα μαξιλαράκι «μασάζ» σε σχήμα κόκκινης καρδιάς, που όταν μας αποκάλυπτε το αποσπώμενο εξάρτημα που το έκανε να δονείται γινόταν απολύτως σαφές πως πρόκειται για ένα, όχι και τόσο διακριτικά καμουφλαρισμένο, sex toy. Πόσο μπροστά η Θεσσαλονικάρα μας. Τυχαία τη λένε ερωτική πόλη;

Φαινόταν, που λέτε, από τότε ότι ο Κυριάκος ο Βελόπουλος θα πάει μπροστά. Και τι δεν μαθαίναμε οι τηλεθεατές του. Αποκαλύψεις για τα σκοτεινά τα λόμπι που λυμαίνονται τον κόσμο μας, ελληνομάθεια κι αρχαιολατρία, όλες τις αλήθειες που μας κρύβουν, ως και με τη διατροφή μας αποφάσισε κάποτε να ασχοληθεί και μας έδειχνε και κάτι αηδιαστικά βίντεο για το τι μας σερβίρουν οι πολυεθνικές αλυσίδες εστίασης ενώ διαφήμιζε φουρνάκια και βιβλία. Μετά έγινε βουλευτής με τον Καρατζαφέρη αλλά όταν του τέλειωσε αυτό δεν άκουσε τον Αδωνι που πήγε να τον βάλει στον mainstream δρόμο και γύρισε εκεί που ήξερε ότι είναι η δύναμή του, στα περιφερειακά κανάλια όλης της Ελλάδας. Εξυπνος, ομολογήστε το. Πήγε πίσω στο κοινό του, το αύξησε όσο μπορούσε αγοράζοντας πιο πολύ χρόνο τηλεοπτικό και συνέχισε πουλώντας την πραμάτεια του, από το περιβόητο βιβλίο του Παπαζήση με τις «ιδιόχειρες επιστολές του Ιησού» ώς όλη τη φοβερή γκάμα μοναστηριακών προϊόντων. Αυτά ήταν τα αγαπημένα μου εμένα, οι αλοιφές κι οι οδοντόκρεμες που σε σώζουν από τα πάντα όλα με τη δύναμη των βοτάνων και της ιερής ευχούλας του μοναχού-φαρμακοτρίφτη. Μαζί με την αλοιφή «Αυχενικόν» σου πάσαρε κι ένα βρισίδι για τους μουσουλμάνους, έναν ύμνο για το ξανθό γένος και τον Πούτιν (που μας αγαπάει πολύ, απλώς είναι ντροπαλούλης και το κρύβει) και μια υπόσχεση για την επαναφορά της θανατικής ποινής, έκανε και τα εξτραδάκια του στα πάνελ του Σκάι και, ε, δεν ήθελε πολύ για να σαγηνεύσει τον σοφό πρώην ψηφοφόρο Μιχαλολιάκου ή Καμμένου. Σου λέει «εδώ είμαστε, τόσα χρόνια δικός μας άνθρωπος αυτός, συνεπής, να τον ψηφίσω». Εγινε η δουλίτσα.

Αν κοιτάξεις τα αποτελέσματα στο σύνολό τους, εξαιρώντας τους Χρυσαυγίτες στην ψήφο και την ψυχή, βλέπεις μπροστά σου με σύμβολα και αριθμούς όλα τα απόνερα της μεγάλης ματαίωσης. Χιλιάδες αντιμνημονιακοί κι αντιευρωπαϊστές που πίστεψαν σε ρήξεις και άλλες παλικαριές μοιράστηκαν δεξιά κι αριστερά, σε αποτυχημένους πρώην υπουργούς και βουλευτές με σύνδρομο απατημένου, σε τηλευαγγελιστές και πανελίστες.

Και μέσα σε όλα αυτά, έχεις τον μεγάλο υπεύθυνο της ματαίωσης, αυτόν που έταζε σκίσιμο των Μνημονίων, σεισάχθεια και ρήξη με τις ελίτ, να προσποιείται ότι δεν υπήρξε ο καλύτερος εφαρμοστής Μνημονίου, ότι δεν έκανε παρέα με εφοπλιστές και πλούσιους και ότι δεν διαπραγματευόταν με τραπεζίτες για τα δάνεια του λαού. Και να τα βάζει και με τον λαό από πάνω. Και τι διάβασα αυτές τις μέρες. Οτι και καλά δεν κατάλαβε ο λαός τι ψήφισε. Οτι έχει εθιστεί ο λαός στη διαπλοκή, ότι πάσχει ο λαός από «σύνδρομο Στοκχόλμης» (ναι, ναι, το γράψανε κι αυτό).

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος

Αυτό το μίσος στον λαό δεν αντέχεται. Από την άλλη μεριά κάποιος έγραψε για το «τέλος του λαϊκισμού». Διαφωνώ. Δεν είναι η δημόσια αντιπάθεια στη λαϊκή εντολή το αντίθετο του χαϊδέματος των ταπεινών ενστίκτων, η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος είναι, του νομίσματος του μίσους και του αρνητισμού, είτε αυτό παίζει μεσάνυχτα με τηλεμάρκετινγκ είτε μέρα μεσημέρι με φώτα και τιμές. Είναι ένα νόμισμα που αγοράζει μόνο ψευδαισθήσεις, σαν εκείνα τα δωμάτια με τους καθρέφτες στα παλιά λούνα παρκ. Ενώ εκείνο που μας λείπει πιο πολύ είναι η μεγάλη ρόδα, που σε ανέβαζε ψηλά εκεί και μπορούσες να έχεις, έστω για λίγη ώρα, τον κόσμο σου μπροστά σου και θέα στον ορίζοντα.