Η αρχή {LF}του τέλους

Το μήνυμα της κάλπης ήχησε όπως ηχεί ένα ξεγυρισμένο χαστούκι. Οι έλληνες πολίτες τιμώρησαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα, τιμώρησαν δηλαδή τον αμοραλισμό, το ψέμα, την εχθροπάθεια και τον τυχοδιωκτισμό. Μπήκε στον στίβο της εξουσίας υποσχόμενος ανεξαρτησία, ευημερία, χρήμα χωρίς σημαντική προσπάθεια. Και ζει το λυκόφως της διακυβέρνησής του έχοντας κάνει προσπάθειες να διαχειριστεί τη φτώχεια σε συνθήκες παλινόρθωσης του κομματικού κράτους – με επιδόματα, ελεημοσύνες και ρουσφέτια. Κορόιδεψε και τον πήραν χαμπάρι. Ο Τσίπρας υποσχέθηκε παροχές στο όνομα, δήθεν, μιας κοινωνικής ατζέντας – αλλά στην ουσία έκλεινε τους ορίζοντες της χώρας.

Ελέχθη ότι οι ευρωεκλογές στην Ελλάδα ήταν εθνοκεντρικές, αφού δεν λαμβάνονταν υπόψη τα ζητήματα που αφορούσαν την Ευρώπη. Λάθος. Ο,τι ζούμε στην Ελλάδα αφορά την Ευρώπη. Η ελληνική χρεοκοπία, η σωτηρία της χώρας, τα Μνημόνια και η επιτήρηση της Ελλάδας ήταν καθαρά ευρωπαϊκές εξελίξεις. Η άνοδος των αντιευρωπαϊκών / αντιμνημονιακών δυνάμεων ήταν ευρωπαϊκή εξέλιξη. Το παρ’ ολίγον Grexit ήταν ευρωπαϊκή εξέλιξη. Η μεταμόρφωση του Τσίπρα, από αντιμνημονιακό εξουσιαστή σε μνημονιακό εξουσιαστή, ήταν ευρωπαϊκή εξέλιξη. Την ατζέντα της Ευρώπης δεν τη θέτουν οι κομματικές γραφειοκρατίες, τη θέτουν οι περιστάσεις.

Οι παρατρεχάμενοι του εξουσιαστικού συστήματος ΣΥΡΙΖΑ προσπαθούσαν, χθες, να σχετικοποιήσουν το αποτέλεσμα. Ο,τι κι αν κάνουν, το πικρό ποτήρι θα το πιουν. Ονειρεύονται επανασυσπείρωση, ανασυγκρότηση, αναδιοργάνωση. Είναι δύσκολο να το πετύχουν, επειδή έχουν εξαντλήσει κάθε δυνατότητα. Ενα κόμμα που αποκαλούνταν «της ριζοσπαστικής Αριστεράς» μετατράπηκε, στο όνομα της κυβερνητικής θητείας του, σε προσωπικό μηχανισμό εξουσίας του Τσίπρα. Αυτός και το στενό περιβάλλον του έδιναν τον τόνο. Επιλογές του Τσίπρα ήταν ο Πάνος Καμμένος παλιότερα, προσφάτως τα ορφανά του Καμμένου, κάποιοι παλαιοπασόκοι και ορισμένοι κουρασμένοι «γεφυροποιοί» που πάλι ανέβηκαν σε λάθος τρένο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, μετατράπηκε σε κόμμα ευνοουμένων του αρχηγού. Σε ένα μόρφωμα που έπρεπε να υποστηρίζει το σύστημα προπαγάνδας του ηγέτη, τη σκηνοθεσία αποφυγής των ευθυνών στο Μάτι, τις βόλτες με τα κότερα, τις αντιδημοκρατικές επιλογές στη Δικαιοσύνη ή στον Τύπο. Η ήττα αυτού του συστήματος είναι τεράστια – και όταν δεν υπάρχει αντίδωρο, δεν υπάρχουν πολλά κορόιδα να την αναδεχτούν. Γι’ αυτό κάνει εκλογές ο Τσίπρας. Οσοι θέλουν έδρες και καρέκλες, λέει, ας τις υπερασπιστούν. Από κόμμα αρχών, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει κόμμα της καρέκλας. Κι αυτή τρίζει.