Αμφιβολίες τρελές

Δεν λέω, είναι κακό πράγμα να επιτίθενται κάποιοι στη βουλή αλλά ας μην υπερβάλλουμε και ας μη μεγαλοποιούμε τα συμβάντα: είναι καλά προστατευμένοι και δεν κινδυνεύουν ούτε οι πολιτικοί μας αντιπρόσωποι ούτε οι δημοκρατικοί θεσμοί. Δεν εννοώ ότι προστατεύονται από τον παροιμιώδη «φρούραρχο» αλλά από τους ίδιους τους βουλευτές μας: το 2013 είχαμε μάθει ότι 60 από αυτούς είχαν άδεια οπλοφορίας και μάλιστα προσέρχονταν ένοπλοι στον καθεδρικό ναό της δημοκρατίας, ο Κανονισμός της Βουλής το επέτρεπε – και το επιτρέπει ακόμα, δεν άλλαξε. Ούτε έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι μειώθηκε ο αριθμός των ενόπλων – στους οποίους πρέπει βέβαια να προσθέσουμε πολλούς που οπλοφορούσαν και οπλοφορούν χωρίς άδεια, λόγω της αντίληψης «L’état c’est moi». Άρα υπάρχουν τουλάχιστον 60 ένοπλοι βουλευτές στο Κοινοβούλιο.

Από τα λίγα που θυμάμαι  από τη θητεία μου, οι επιτιθέμενοι πρέπει να είναι τουλάχιστον τριπλάσιοι από τους αμυνόμενους για να έχουν πιθανότητες να νικήσουν. Ακόμη και 200 οπλοφόρους να μαζέψει ο κ. Κουφοντίνας, οι βουλευτές μας θα τους κατατροπώσουν – αλλά πού να τους βρει 200 ένοπλους; Ξεπέρασαν ποτέ τους 10-20 οι ένοπλοι τρομοκράτες των δύο άκρων του πολιτικού φάσματος; Αμφιβάλλω – και πώς θα χαρακτήριζε κανείς χώρα όπου υπάρχουν περισσότεροι ένοπλοι βουλευτές από ένοπλους τρομοκράτες; Υπάρχουν όμως ευρωπαϊκές χώρες όπου οι βουλευτές οπλοφορούν; Πάλι αμφιβάλλω.

Προϋπόθεση για την αποτελεσματική άμυνα των 60  του κοινοβουλίου είναι να αντιμετωπίσουν από κοινού τους επιτιθέμενους και να μη μάχονται μεταξύ τους. Πόσο ρεαλιστική είναι αυτή η προϋπόθεση; Φοβούνται μόνο τους τρομοκράτες και όχι κάποιους συναδέλφους τους οι βουλευτές μας; Άραγε, 40 χρόνια μετά τη δολοφονία του Άλντο Μόρο από τις «Ερυθρές Ταξιαρχίες», οπλοφορεί τουλάχιστον το 20% των Ιταλών βουλευτών, όπως συμβαίνει στη χώρα μας 30 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη από τη «17 Νοέμβρη»; Αμφιβάλλω, αμφιβάλλω.

Οι αμφιβολίες με οδηγούν στο τρελό συμπέρασμα ότι ακριβώς επειδή οι βουλευτές οπλοφορούν ευδοκίμησε επί τόσες δεκαετίες η τρομοκρατία στη χώρα μας, έστω και αν δεν το ξέρουμε ότι οπλοφορούσαν – δεν χρειάζεται να κραδαίνεις το όπλο για να μεταφέρεις το μήνυμα ότι η πολιτική σύγκρουση πρέπει να φθάνει ως τα άκρα. Αρκεί να υποστηρίζεις ότι ο Άρης Βελουχιώτης «παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρος» ή να απειλείς τους αντιπάλους σου με δικαστήρια και φυλακές ή να καταγγέλλεις ως προδοτική τη Συμφωνία των Πρεσπών και να θεωρείς τους Χρυσαυγίτες που επιτίθενται σε βουλευτές «έντιμους πατριώτες» ή να θεωρείς ότι οι Ρουβίκωνες «κάνουν ακτιβισμό» και επειδή δεν έχουν βυζάκια να δείξουν όπως οι femen επιδεικνύουν βαριοπούλες.

Μοιάζει τρελό να συμπεραίνεις ότι το «δημοκρατικό τόξο» γεννά την πολιτική βία αλλά δυστυχώς λίγες αμφιβολίες υπάρχουν ότι αυτή είναι η αλήθεια.