Συρταριέρες

«Α, ναι; Καλά, δεν έχω πάρει χαμπάρι». Επαναλαμβάνεις την ίδια φράση κάθε φορά που η κουβέντα ξεφεύγει στην επικαιρότητα. Στην πραγματικότητα, δεν θες να κάνεις τέτοιες συζητήσεις, τις απεχθάνεσαι. Μα, τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί που μιλούν για τα πολιτικά στα μπαρ; Γιατί δεν σχεδιάζουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές; Νόμιζες πως αυτόν τον ρόλο τον παίζουν μόνο οι θείοι στα οικογενειακά τραπέζια. Απομεινάρια μιας άλλης εποχής που δεν υπάρχει πια.

Εχεις τέσσερα χρόνια να νιώσεις τόσο άβολα. Από τότε που όλοι αφηνιασμένοι έτρεχαν στους δρόμους φωνάζοντας για «ναι» και «όχι». Τους έβλεπες σαν μύγες που ζουζουνίζουν γύρω σου τόσο που σε προκαλούν να πιάσεις τη μυγοσκοτώστρα. Ηταν ντέκα όλα αυτά, βαρετά και τετριμμένα – η ζωή σου είχε πάρει άλλη πορεία, μακριά από την Ελλάδα που μαράζωνε στις πλατείες και τα μισοκατεστραμμένα κτίρια. Πολλά άλλαξαν από τότε, εκτός από ένα: αυτοί που σιχαίνεσαι να ακούς μιλούν ακόμα στο δικό σου όνομα. Και, στην πραγματικότητα, τη δική σου ψήφο ψάχνουν.

«Τώρα πια ξέρεις», σου απαντούν. Ομως δεν συγκράτησες καμιά πληροφορία που έλαβες, ούτε μια λέξη από τις συζητήσεις των άλλων. Ούτε οι λέξεις ούτε οι ιδέες σου είναι χρήσιμες. «Το “μπορώ”, το “θέλω” και το “γνωρίζω” κυβερνούν τον κόσμο». Γελάς και μόνο στη σκέψη των τσιτάτων πεθαμένων συγγραφέων. Κουνάς συγκαταβατικά το κεφάλι, δαγκώνεις το καλαμάκι από το μοχίτο, τσιμπολογάς τα φυστίκια. Η ώρα περνάει απελπιστικά αργά και δίπλα σου κανείς δεν συμμερίζεται την αγωνία σου. Θα υποστείς αυτές τις εκλογές μέχρι το τέλος. Τουλάχιστον, για όσο διαρκεί η μπαταρία του κινητού.

Πες την αλήθεια. Δεν σε ενδιαφέρει τι είπε ο Κλάους Ρέγκλινγκ, όταν έμαθε για τα κουτσουρεμένα χρήματα στον λογαριασμό της γιαγιάς σου. Δεν σε νοιάζει που την Τρίτη το απόγευμα επιτέθηκαν στο Κοινοβούλιο. Δεν έχεις ιδέα ποιοι είναι οι υποψήφιοι της ΝΔ. Δεν δίνεις δεκάρα αν στην Κεντροαριστερά το κόμμα λέγεται ΠΑΣΟΚ ή Κίνημα Αλλαγής. Χασμουριέσαι στη θέα του χρυσαυγίτη να μιλάει στην τηλεόραση. Αδιαφορείς για τα κότερα, για τον Παύλο Πολάκη, για την άδεια του Δημήτρη Κουφοντίνα. Για τις βρετανικές δημοσκοπήσεις, που δείχνουν πρώτο τον Νάιτζελ Φάρατζ. Για την περιβαλλοντική πολιτική της ΕΕ. Για τις κινήσεις της Τουρκίας στην Κύπρο. Οντως, δεν έχεις πάρει χαμπάρι. Σε νοιάζει περισσότερο η μισοφτιαγμένη σουηδική συρταριέρα που παιδεύεις τρεις μέρες και έχεις υποσχεθεί στον εαυτό σου να τελειώσεις ώς την Κυριακή. Το μυαλό σου είναι γεμάτο μπούρδες.

Δικαιολογείσαι: γιατί να ενδιαφερθείς, δηλαδή, για τα υπόλοιπα; Αυτοί νοιάζονται που χώρισες πρόσφατα; Μήπως θα φάνε το φαγητό που έκαψες στον φούρνο ή θα σου δώσουν δανεικά να πληρώσεις τα κοινόχρηστα; Τίποτα απ’ αυτά δεν θα κάνουν. Οφθαλμός αντί οφθαλμού, λοιπόν. Να μάθουν. Ακόμα σαν μύγες τους βλέπεις όλους αυτούς που στα ζαλίζουν με το τι συνέβη και τι θα συμβεί. Ακόμα βαριέσαι φρικτά να ρίξεις έστω ένα βλέμμα στις ειδήσεις.

Είσαι εσύ που έμεινες στο παρελθόν, στην «καλή εποχή». Τότε που ήταν φοβερά κουλ να γνωρίζεις περισσότερα για την τρασίλα της τιβί από τη σύνθεση του Κοινοβουλίου. Δεν βλέπεις. Δεν ακούς. Δεν ελπίζεις. Ακόμα και μετά από όλα όσα έγιναν, δεν έχεις μάθει απολύτως τίποτα. Θα περάσεις την Κυριακή σου μαστορεύοντας τη συρταριέρα – ούτε καν τη δική της προέλευση δεν θα ήξερες, αν η μάρκα δεν διαφήμιζε την καταγωγή της. Κι αν σου προκαλεί ευχαρίστηση πόσο πολύ τους απογοητεύεις, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα κόψεις ποτέ τις μπούρδες.