Μεταγραφές της κακιάς ώρας

Οι μεταγραφές στο ποδόσφαιρο έχουν ουσία. Εχουν αντίκρισμα. Παράγουν αποτέλεσμα. Θετικό ή αρνητικό. Ο καλός ποδοσφαιριστής προσθέτει. Ενισχύει. Ο μέτριος αφαιρεί. Αποδυναμώνει. Είναι άλλο να παίρνεις τον Αραούχο (έστω και σαν δανεικό) κι άλλο τον Ούγκο Αλμέιδα. Αν είσαι Ολυμπιακός και παίρνεις Αλέκο Τάτση, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δεν πρόκειται να τερματίσεις πρώτος. Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να πεις το ίδιο στην πολιτική. Δεν υπάρχουν Μέσι και Ρονάλντο στο πολιτικό προσωπικό. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των πολιτικών συντακτών περί του αντιθέτου. Που φτάσανε να ξεπεράσουν στην υπερβολή τους αθλητικογράφους. Να εμφανίζουν τον Αρη Σπηλιωτόπουλο, Μοχάμεντ Σαλάχ (μικρή φωτογραφία), έτοιμο να σκοράρει.

Κομψός

«Με ενδιαφέρει το προσκλητήριο του ΣΥΡΙΖΑ» απεφάνθη ο κομψός και πάντα γοητευτικός Αρης. Το «Προσκλητήριο» του Μάκη Χριστοδουλόπουλου, τη δεκαετία του ’90, έσκιζε χασέδες. Το προσκλητήριο του Αλέξη τι να λέει; Και ποια είναι η απήχησή του; Πόσοι και ποιοι δήλωσαν παρόντες; Και στην τελική, πόσους από τους δέκα εκατομμύρια Ελληνες ενδιαφέρει τι ενδιαφέρει τον Σπηλιωτόπουλο; Που έχει περάσει πλέον στην κατηγορία των κοσμικών πλέι μπόι. Κι οι δραστηριότητές του εξαντλούνται στο lifestyle. Στις νυχτερινές εξόδους με ωραίες (πάντα) συνοδούς και στις καλοκαιρινές εξορμήσεις στα νησιά του Αιγαίου. Δεν τον έχουν πάρει τα χρόνια, αλλά η πολιτική για τον Αρη έδειχνε και ήταν κάτι μακρινό και ξεχασμένο. Μια πικρή ανάμνηση μπορείς να πεις.

Εργένης

Ενας «αμετανόητος εργένης», όπως έχει χαρακτηρισθεί, βρίσκει πάντα τρόπους να γεμίζει τις μέρες και τις ώρες του. Τι καλύτερο από την ανεμελιά; Κι αίφνης έρχεται ο Αλέξης με το προσκλητήριό του να ταράξει τα ήρεμα νερά. Να ξυπνήσει στον Αρη το σαράκι της πολιτικής. Να δηλώσει «παρών». Και να προκύψει το μεγαλειώδες ερώτημα. «Εχει μείνει κανείς καραμανλικός στη Νέα Δημοκρατία;». Πράγματι. Μετά τον Αντώναρο, την Παπακώστα και τον Βουλγαράκη, το επόμενο βελόνι που έχασε η Βενετιά είναι ο Σπηλιωτόπουλος. Να μην ξεχάσουμε και τον Πανίκα Ψωμιάδη. Κι αυτός τον Κωνσταντίνο Καραμανλή επικαλείται. Ο Σπηλιωτόπουλος ωστόσο είναι το έλασσον. Το μείζον έχει να κάνει με τον Αλέξη. Τι ψάρια έπιασε με το περιβόητο προσκλητήριο. Συναγρίδες ή μαρίδα Φαλήρου;

Φέρελπις

Και ποσοτικά και ποιοτικά, η αποτυχία ήταν παταγώδης. Αν κηρύσσεις επιστράτευση και βλέπεις να παρουσιάζονται μπροστά σου ο Τζουμάκας, ο Μπίστης, ο Ραγκούσης, ο Σπηλιωτόπουλος κι ο φέρελπις Θεοχαρόπουλος, όχι τον πόλεμο δεν κερδίζεις, αλλά ούτε σεφτέ δεν κάνεις. Οι μεταγραφές στην πολιτική έτσι ή αλλιώς είναι μια ψευδαίσθηση. Δήθεν ότι κάτι προσθέτεις. Κι αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, στην προκειμένη περίπτωση. Πλην κάποιων, ξοφλημένων, αποτυχημένων και ξεχασμένων, ουδέν. Αλλα πράγματα μετράνε στην πολιτική, όταν έρχεται η ώρα της κρίσης. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ μετρήθηκε για τέσσερα χρόνια. Με παροχές – χαρτζιλίκια της τελευταίας στιγμής και μεταγραφές της κακιάς ώρας, δεν γίνεται να πάρεις πρωτάθλημα.