Στο Ζάππειο

Το σήμα έδωσε ο Μητσοτάκης. Οταν στη διακαναλική του προέτρεψε τον Πρωθυπουργό να πάει στο Ζάππειο το βράδυ της 26ης Μαΐου και να παραιτηθεί εφόσον ηττηθεί. Εκτοτε το ζητούν και τα γαλάζια στελέχη στις δημόσιες εμφανίσεις τους. Ο Δένδιας ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος το εξήγησε κιόλας χθες. Ο Τσίπρας μίλησε για ψήφο εμπιστοσύνης, είπε, και «ψήφος εμπιστοσύνης σημαίνει κερδίζω – μένω, χάνω – φεύγω». Γιατί, όμως, αν χάσει πρέπει να ανακοινώσει πως φεύγει από το Ζάππειο; Μια διάσημη βρετανίδα σκηνογράφος, η Πάμελα Χάουαρντ, έχει γράψει πως το επάγγελμά της σημαίνει «πολύ περισσότερα από το να διακοσμείς ένα φόντο για να παίξουν μπροστά του οι ηθοποιοί». Οντως. Τα υλικά, π.χ., που χρησιμοποιούνται στη σκηνογραφία μπορεί να παραπέμπουν σε στοιχεία του χαρακτήρα των πρωταγωνιστών τα οποία πρέπει να αναδειχθούν. Κατά έναν περίεργο τρόπο αυτές τις λεπτομέρειες του σανιδιού μοιάζει να τις γνωρίζουν οι έλληνες πολιτικοί, αφού όταν θέλουν να περάσουν υποδόρια το μήνυμα πως λένε κάτι πολύ σημαντικό επιλέγουν ως σκηνικό για να το πουν το Ζάππειο.

Με αιτία

Πώς συνέβη αυτό; Ολα ξεκίνησαν με την υπογραφή της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ το 1981. Σύμφωνα με γαλάζιο ιστοριοδίφη κοινοβουλευτικό, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το επέλεξε προκειμένου η εικόνα που θα έβλεπαν οι Ευρωπαίοι στους τηλεοπτικούς τους δέκτες από την εκδήλωση να είναι αρχαιοπρεπής. Από τότε και καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης εκεί στηνόταν το κέντρο Τύπου για τις εθνικές εκλογές. Στα χρόνια του Μνημονίου καθώς και τη μεταμνημονιακή εποχή η χρήση του από τους πολιτικούς έγινε μάλλον συχνότερη. Βέβαια, στην επιλογή του έπαιζαν και παίζουν ρόλο και πρακτικοί λόγοι, όπως η γειτνίαση με Μαξίμου και Βουλή. Οπως, πάντως, το θέτει ελαφρώς φιλοσοφικά ένας παλιός βουλευτής, «πλέον όσοι πάνε εκεί προσπαθούν να δανειστούν κάτι από το κύρος του, η κατάχρηση όμως το υπονομεύει». Το Ζάππειο χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στους Ολυμπιακούς του 1896. Φιλοξένησε τους αγώνες των ξιφομάχων. Μεταφυσικά μιλώντας, λοιπόν, ο τόπος προσφέρεται για αντιπαραθέσεις. Απλά στη σύγχρονη εκδοχή τους ίσως να μην είναι τόσο ευγενείς όσο το αγώνισμα της ξιφασκίας.