Δεν είναι αλλού τέλεια, εμείς είμαστε χάλια

Πέρασα λίγες μέρες στις Βρυξέλλες κι ήταν η πρώτη φορά που ήμουν εκεί έχοντας χρόνο να περιηγηθώ πέρα από τα κτίρια των ευρωπαϊκών θεσμών στα οποία συνήθως κινούμαστε εκεί οι δημοσιογράφοι. Κατέληξα να σκέφτομαι πολύ την Αθήνα ή μάλλον, για να το πω καλύτερα, την εικόνα που έχουμε εμείς καμιά φορά για την Αθήνα και τη χώρα μας και τους ανθρώπους. Δεν έχω χειρότερο από αυτούς που πάνε έξω και τα βλέπουν όλα τέλεια και γυρνάνε εδώ και λένε πόσο χάλι μαύρο είμαστε, πόσο υπανάπτυκτοι και πόσο «Μποτσουάνα» και γενικώς όλον αυτόν τον επαρχιωτισμό, σόρι κιόλας, δεν τον αντέχω.

Οχι, δεν είναι τέλεια αλλού, καθόλου μάλιστα. Απλώς εδώ δεν συζητάμε καθόλου, δεν είμαστε καθόλου παραγωγικοί όταν μιλάμε κι αυτό είναι το πιο μεγάλο χάλι μας. Αν ρωτήσετε τους περισσότερους Ελληνες που επέλεξαν να πάνε στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια γιατί το έκαναν, δεν νομίζω ότι θα σας πουν ότι πήγαν να ζήσουν την τελειότητα. Απλώς δεν θέλουν να είναι εδώ.

Είναι βεβαίως πολλά τα καλά αλλά δεν κατανοώ και τις υπερβολές. Πάρτε τις Βρυξέλλες, για παράδειγμα, και να πούμε τα καλά. Από υπηρεσίες για τον πολίτη δεν το συζητώ καν, νοσοκομεία λειτουργικά και για τους ασθενείς και για τους εργαζόμενους, καθαριότητα, ασφάλεια, όλα κούκλα. Το κράτος και βασικές υπηρεσίες της καθημερινότητας, όπως, π.χ. οι τράπεζες λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό ηλεκτρονικά.

Ειδικά για την καθαριότητα, ομολογώ ότι κάπως ζήλεψα το πόσο διαδεδομένη είναι η κουλτούρα της ανακύκλωσης γιατί, οκ, και φανατικός με τα περιβαλλοντικά να μην είσαι κάπως μπορείς να καταλάβεις ότι μάλλον το παρακάνουμε με το πλαστικό και τον όγκο των απορριμμάτων μας στη Δύση. Είναι πια ανθρωπιστικό θέμα. Επίσης ήταν πραγματικά εντυπωσιακό πως το επόμενο πρωί μετά το Brussels Pride, την παρέλαση περηφάνιας της LGBTQI κοινότητας, το μέρος στο οποίο είχε στηθεί η κεντρική σκηνή του είχε ήδη καθαριστεί πλήρως – μιλάμε για μια δημόσια εκδήλωση στην οποία συμμετείχαν 100.000 άνθρωποι, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η βελγική αστυνομία. Η αστυνομία, παρεμπιπτόντως, ήταν απολύτως παρούσα, παντού, καθ’ όλη τη διάρκεια της παρέλασης, χωρίς κανένα παρατράγουδο. Μερικοί αστυνομικοί μάλιστα φορούσαν και διακριτικά σηματάκια με το ουράνιο τόξο, το «σήμα» της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, πράγμα που δεν σε ξένιζε ακριβώς αφού όλα τα δημόσια κτίρια των Βρυξελλών, μα όλα όμως, ήταν ντυμένα με τις πολύχρωμες σημαίες και φωτισμένα αναλόγως. Και μαντέψτε: αυτό δεν ήταν και κανένα σπουδαίο θέμα. Ανοιξα εφημερίδες και έψαχνα να βρω τους καβγάδες αλλά δεν φαινόταν να απασχολεί κανέναν.

Γενικώς δεν απαγορεύεται το ένα ή το άλλο εκτός από το κάπνισμα (που δεν είναι λίγο πράγμα για πολλούς από εσάς και έχετε χίλια δίκια). Δεν απαγορεύονται τα αυτοκίνητα (αν και από ό,τι πήρε το μάτι μου κάτι συζητάνε τελευταία για ένα κομμάτι του κέντρου της πόλης, με πολλές αντιδράσεις), δεν απαγορεύονται τα εξωτερικά τραπεζοκαθίσματα των μαγαζιών, δεν απαγορεύονται οι πλανόδιοι πωλητές, δεν απαγορεύονται οι πορείες και οι διαδηλώσεις, δεν απαγορεύεται το προεκλογικό υλικό και η αφισοκόλληση, δεν αποφεύγονται τα επεισόδια και τα παρατράγουδα, δεν απαγορεύονται φυσικά ούτε και οι απεργίες, ναι, ακόμη κι αυτές που ταλαιπωρούν το κοινό και τους τουρίστες. Η λέξη «απαγόρευση» που ακούμε τόσο εύκολα στον δημόσιο διάλογο εδώ δεν είναι ρεαλιστική άλλωστε, ούτε η άποψη ότι «έξω» τα έχουν λυμένα όλα. Οι λέξεις που θα έπρεπε να ακούμε καμιά φορά είναι ρύθμιση, θέσμιση, κίνητρα.

Κι ένα τελευταίο, ένα που μου αρέσει πολύ: τα καταστήματα δεν είναι ανοιχτά 7 μέρες την εβδομάδα, 12 ώρες τη μέρα. Μετά τις 6 το απόγευμα τις καθημερινές βάζουν λουκέτο και βουρ για το σπίτι ή για τα μπαρ. Κυριακές η συντριπτική πλειονότητα ήταν κλειστά, πλην, προφανώς, τουριστικών και των γνωστών που ισχύουν παντού, που ακόμη κι αυτά, τα πιο πολλά, κλείνουν νωρίτερα από ό,τι εδώ. Πολλά καταστήματα δε ήταν κλειστά και τη Δευτέρα. Σοσιαλιστικός παράδεισος αυτή η πανάκριβη χώρα; Οχι δα. Απλώς το σημειώνω γιατί ακούω ότι είμαστε εμείς οι υπανάπτυκτοι και ολίγον τι τεμπέληδες και διάφορα άλλα. Χαζομάρες. Με το μπαρδόν πάντα. Αφήστε που το αυτομαστίγωμα, ακόμη και στις σέχτες που το συνιστούν, δεν σε πάει στον παράδεισο.

Εκλογές χωρίς δράματα
Ηλεκτρονικές είναι και οι ψηφοφορίες πια στις Βρυξέλλες, όπως μου έλεγε η φίλη που ζει εκεί – παρότι, θα το πω και πέστε να με φάτε, εμένα η κάλπη και το ψηφοδέλτιο μου αρέσουν, είμαι ρετρό. «Και οι ηλικιωμένοι;» ρωτήσαμε. Τους βοηθάνε οι δικαστικοί αντιπρόσωποι (ή το αντίστοιχο, τέλος πάντων, που υπάρχει στο Βέλγιο) και τελείωσε η υπόθεση. Δεν παίζει δράμα. Ησυχία, σχεδόν υπερβολική. Λόγω προεκλογικής περιόδου η πόλη είχε γεμίσει με αφίσες με πρόσωπα υποψηφίων τοποθετημένες σε συγκεκριμένα σημεία των δημόσιων χώρων.