Σύμβολο

Δεν ξέρω ποια απόφαση θα λάβει σήμερα το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου, που θα συνεδριάσει για να συζητηθεί αν θα αναιρεθεί ή όχι το βούλευμα, με το οποίο αποφασίστηκε να μη χορηγηθεί άδεια στον ισοβίτη καταδικασμένο για έντεκα φόνους Δημήτρη Κουφοντίνα, τον σίριαλ κίλερ της 17 Νοέμβρη.

Το θέμα θα μπορούσε να ήταν αφορμή για μια ενδιαφέρουσα διαμάχη δικανικών επιχειρημάτων, τόσο ασυνήθιστων σε μια τόσο πεζή εποχή, εάν ο ίδιος ο καταδικασμένος με αφορμή την έκβαση του αιτήματός του, αλλά και πλήθος οπαδών του, δεν υπόσχονταν ή δεν προβάριζαν μια γενικευμένη κοινωνική αναταραχή.

Συγκρούσεις με την Αστυνομία, πυρπολήσεις τραπεζών και μηχανημάτων ανάληψης μετρητών και πολλές υποσχέσεις βίας προκλήθηκαν από οπαδούς και φίλους του Κουφοντίνα, ο οποίος έδωσε το σύνθημα μιας έκτακτης κατάστασης κηρύσσοντας απεργία πείνας. Τα μηνύματα είναι εμφανή. Αν το κράτος δεν δώσει την άδεια στον πολυϊσοβίτη, λέει ο τρομοκράτης και επαναλαμβάνουν εν χορώ οι φίλοι του, ετοιμαστείτε για μια κατάσταση ασυνήθιστη. Ο πρώτος θα απειλεί ότι θα πεθάνει, οι οπαδοί του θα απειλούν με βία τις πόλεις. Πρόκειται ξεκάθαρα για εκβιασμό του κράτους δικαίου. Θα υποκύψει;

Το θέμα του Κουφοντίνα δεν είναι ηθικολογικό. Ούτε έχει να κάνει με κακούς συντηρητικούς, φοβισμένους ή εκδικητικούς ανθρώπους που θα ήθελαν το δικαιικό σύστημα να μην είναι επιεικές με κανέναν, πόσω μάλλον με έναν τέτοιας εμβέλειας δολοφόνο. Τα πράγματα δηλαδή είναι απλά: ο Κουφοντίνας, δεν είναι απλώς ένας ισοβίτης για δολοφονίες στο όνομα μιας ιδεολογίας – αν ήταν έτσι τα πράγματα, θα βλέπαμε διάφορους αγωνιστές να διαδηλώνουν, να συγκρούονται και να καίνε για να πάρει άδεια ο Γιωτόπουλος, ο Τζωρτζάτος ή ο Χριστόδουλος Ξηρός.

Ο Κουφοντίνας ξεχωρίζει διότι είναι το σύμβολο και ο εμπνευστής πολλών οπαδών ενός νέου κύκλου αριστερής τρομοκρατικής βίας. Ο Παλαμάς που απήγγειλε στο δικαστήριο, το δολοφονικό σαρανταπεντάρι που, συμβολικά, δεν έχει παραδοθεί στις Αρχές, ακόμα και η χρήση των προηγούμενων αδειών του για να επιδεικνύει την ύπαρξή του και το συμβολικό του βάρος στο κέντρο της πόλης, κοντά στα μέρη της δολοφονικής δράσης του, υποδεικνύουν όχι έναν κρατούμενο που διεκδικεί την επιείκεια του νόμου αλλά έναν ιδεολόγο του πολιτικού εγκλήματος, που κατηχεί οπαδούς.

Κι αυτό είναι παράμετρος που δεν γίνεται να μη ληφθεί υπόψη από τη συντεταγμένη πολιτεία.