Η σιωπή των γεφυροποιών

Δυστυχώς για όλους μας, η κατάρα του Κομφούκιου έπιασε τόπο κι έτσι ζούμε «σε ενδιαφέροντες καιρούς». Θα είδατε κι εσείς το σποτάκι της Ρένας Δούρου κλαίουσας, που είναι η συμπύκνωση της πολιτικής μας παθολογίας. «Το πότε θα ξεσπάσει η επόμενη φωτιά εξαρτάται από δυνάμεις ανώτερες από εμάς» λέει on camera και δείχνει με το χέρι προς τα επάνω. Με τέτοιες ιδέες έκανε γκελ το «Game of thrones» στο τηλεοπτικό κοινό, αλλά εδώ είναι πολιτική, δεν είναι Westeros. Κι ύστερα είπε με ύφος που πρόδιδε βαθιά περισυλλογή ότι «η επικοινωνία μας πρέπει να είναι η καλύτερη δυνατή». Η επικοινωνία. Οχι η πολιτική. Το μέσο, όχι το μήνυμα. Για την άσκηση ποινικής δίωξης, πάλι, ούτε εσείς ούτε εμείς πήραμε κάποια απάντηση.

Από το 2015 μέχρι σήμερα, κύριοι γεφυροποιοί, είχατε περίσσεια δεδομένων για να εκτιμήσετε με ποιους θα πάτε και ποιους θα αφήσετε. Κι όμως, βαφτίσατε την kolotοumba «αναγκαστική προσαρμογή» και αιματηρή διαπραγμάτευση. Πώς πάει εκείνο το σουξέ – κονσέρβα: οι επίδοξοι μάγοι ήταν άμαθοι και δεν εκτίμησαν σωστά τις ισορροπίες εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κάπως έτσι, συγχωρήσατε όλα τα αμαρτήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα του ηθικού πλεονεκτήματος, με εντυπωσιακή καθηγητική ανωτερότητα. Παρακολουθήσατε τις εξάρσεις του πολιτικού λόγου σαν «εξαίρεση» που δεν δίνει τον τόνο. Αναλάβατε δημόσια δράση όσο πιο κοντά ερχόταν η έξωση του Καμμένου (αν και η σιωπή του Ραγκούση είναι πλέον εκκωφαντική μετά τον εναγκαλισμό του Θύμιου). Προφανώς, εκτός από τις περισπούδαστες αναλύσεις για τον ευρωπαϊστή Τσίπρα, αποδέχεστε αμάσητες φιέστες τύπου Γαλατσίου, οι οποίες διά γυμνού οφθαλμού γυρίζουν την Ελλάδα στην αγκαλιά του εθνολαϊκισμού.

Με όλο το θάρρος του εφήμερου λόγου, σιγοντάρετε το κανάκεμα του «καταφερτζή» Ελληνα που επιστρέφει στο κλίμα οικονομικών προσδοκιών του 2015 και νομίζει ότι πετάει στον παράδεισο. Που τα κουτσοβολεύει ανάμεσα στους καλβινιστές Δυτικοευρωπαίους και νομίζει ότι θριαμβεύει. «Με κομπίνες και φτηνές βιοτεχνίες/ από το ’49 κι ώς εδώ/ δίχως μελανά σημεία κι απορίες/ ψάχνεις σπίρτο κι υλικό για εμπρησμό», αν ενθυμείσθε.

Τι κρίμα, όμως. Η πραγματικότητα παρήγαγε μεγαλύτερες δόσεις κυνισμού απ’ όσες μπορεί να καταναλώσει μια μειονότητα ναρκισσισμών. Για κάθε πάνελ που έστησαν οι «Γέφυρες» αντιστοιχούσε ένας Τζουμάκας ή ένας Λυμπερόπουλος. Για κάθε τοποθέτηση που έφερνε πιο κοντά την κατά φαντασίαν σοσιαλδημοκρατία ξεπρόβαλλε ο Αρης Βελουχιώτης, ου μην και ο Χριστός ο ίδιος. Κάθε ανάλυση του καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο επισκιαζόταν από το πραγματικό πρόσωπο του Πολάκη.

Απέναντι στους πτωτικούς δείκτες της επιχειρηματικότητας, εσείς χειροκροτούσατε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Απέναντι στην αύξηση του δημοσίου χρέους, εσείς χειροκροτούσατε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Απέναντι στο ανατριχιαστικά ανεπίκαιρο εμφυλιοπολεμικό revival, εσείς ξέρετε τι χειροκροτούσατε. Δεν ήταν μονοθεματική, ωστόσο, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Είναι ασφαλές να δίνεις συνεντεύξεις για τον κίνδυνο της Ακροδεξιάς που – μπλα μπλα μπλα – σχετίζεται με τον τρισκατάρατο «νεοφιλελευθερισμό». Πλην όμως, ο αόρατος αναγνώστης περιμένει και τις ερωτήσεις που δεν έγιναν ποτέ: Τι λέτε άραγε για το υπόδειγμα ήθους των μουσαντένιων εκδοτηρίων του μετρό, του ακίνητου βαγονιού, της εργαλειοποίησης θεσμών και συνταγματικών αναθεωρήσεων; Τι λέτε για την Ελλάδα της επιδοματικής επιβίωσης τη στιγμή που στενάζει η αγορά εργασίας των πτυχιούχων;

Ετσι σοφοί που γίνατε με τόση πείρα, δεν μπορεί θα καταλάβατε κάποια στιγμή τι σημαίνει η Ιθάκη (και το διάγγελμά της). Ενα πουκάμισο αδειανό στην πλώρη ενός σκάφους.