Των εγκαινίων το ανάγνωσμα

Ουφ μου έφυγε ένα βάρος. Σε κάθε εκλογές πρέπει να πάω να ψηφίσω Σαλαμίνα. Στο χωριό μου στο Αμπελάκι. Και κάθε φορά γυρνάω με μια γεύση στυφή κι έναν πόνο μέσα μου βαθιά. Πού είναι το υπόγειο με τις τύψεις; Δίπλα ακριβώς. Μεσοτοιχία.

Δεν είναι που βλέπω στο μισογκρεμισμένο μας σπίτι, της ζωής μου τα χαλάσματα. Είναι κι αυτό, αλλά πιο πολύ, είναι που δεν βρίσκω πια κανέναν να θυμάμαι και να με θυμάται.

Να που σήμερα όμως φιλόστοργος εστάθη η πολιτεία απέναντί μου.

Δεν χρειάζεται να πάω στην κάλπη που είναι στημένη κάθε φορά στην τάξη που έμαθα να συλλαβίζω τη ζωή.

Λύθηκαν τα μάγια. Σε ανακοίνωσή του ο κ. Πρωθυπουργός μετά τη θερμή αγκάλη που είχε με τον πρόεδρο των οδηγών ταξί, μας διαβεβαίωσε πως δεν χρειάζεται να τρέχουμε στον τόπο μας, γιατί κάθε ταξί θα μετατρέπεται την Κυριακή των εκλογών σε εκλογικό τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν διευκρίνισε βέβαια αν θα υπάρχει κάλπη και παραβάν, αλλά αφού όλοι θα ψηφίζουμε ΣΥΡΙΖΑ προς τι το απόρρητον; Ετσι φάτσα φόρα. Ενα ψηφοδέλτιο κι όξω απ’ την πόρτα. Ασε που σου ‘ρχεται και τζάμπα. Πληρώνεις 3,40 κι ούτε βενζίνες, φέρι μποτ και τα ρέστα.

Μετά λοιπόν από αυτήν την ευφυή τολμώ ανακοίνωση άφησε την αγκαλιά του μεγαλοταρίφα με τα μαλλιά δειγματολόγιο της  Loreal και πήγε να εγκαινιάσει για μια ακόμη φορά το μετρό της Θεσσαλονίκης που αρχίζει τα δρομολόγιά του τώρα κοντά. Μεθαύριο. Κατά το τέλος του 2020. Ε, κοντά είναι. Μη νομίζεις. Περνάει ο χρόνος ο άτιμος. Περνάει σαν νεράκι. Εμένα ρώτα να σου πω.

Μας έδειξαν κι ένα βαγόνι, χωρίς ρόδες. Ετσι στον αέρα. Κι οι πόρτες μάνιουαλ. Δεν ανοιγοκλείνανε ξαφνικά να κινδυνεύεις να σου πιάσουν το κεφάλι. Οχι υπήρχε ένας, σαν υπουργός κάτι μου φάνηκε, που αφού εισήλθε κι ο τελευταίος επιβάτης στο καθηλωμένο όχημα έθεσε τας χείρας του στας θύρας και ως δια μαγείας, ωωωωπ τις έκλεισε ερμητικά. Και μετά πάλι μόλις τέλειωσε το virtual ταξίδι, πάλι ο χρυσοχέρης με τις χερούκλες του, ωωωπ τις άνοιξε τέντα. Να βγει ο κόσμος να πιει μια πορτοκαλάδα, μια κόκα κόλα να συνέλθει από τον ίλιγγο της ταχύτητας.

Εντελώς άθελά μου πήρε το μάτι μου και την υποψήφια για δήμαρχο της συμπρωτεύουσας, την κ. Νοτοπούλου, η οποία για ανεξήγητους λόγους είχε κοτσάρει κι ένα κράνος καταγάλανο στην κεφαλή και πόζαρε αναλόγως. Θα μου πεις δεν γίνονταν τίποτα εργασίες να κινδυνεύει, αλλά αυτή έτσι. Το είδε Κυανόκρανος. Ισως πάλι να το φόρεσε για άλλους λόγους. Διότι εκεί στα έγκατα του χιλιοεγκαινιαζόμενου μετρό σέρνεται πολύ υγρασία. Ερχεται το μαλλί και γίνεται σύχρηστο.

Επίσης εντύπωση μου έκανε η έλλειψη ιερέων από την ομήγυρη, γιατί δεν περάσανε πολλές μέρες, πότε ήτανε, που μας αποκάλυψε ο κ. Τσίπρας ότι είναι και αυτός και το κόμμα του και βασικά η ιδεολογία του πάρα πολύ κοντά στον Χριστό. Πιο κοντά δεν γίνεται.

Και ως γνωστόν ο Χριστός πάντα νικά κι όλα τα κακά σκορπά.

Οπως και «Μέγας είσαι Κύριε και θαυμαστά τα έργα σου».

Και για να τελειώνουμε, κάτι προσωπικό.

«Δι’ ευχών των αγίων πατέρων υμών

Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών

Ελέησον ημάς.

Αμήν».

Αμήν και πότε.