Σινεμά η κόλαση

Το σκηνικό εδώ είναι η ίδια η ταινία. Μια πόλη δυστοπική, ανοχύρωτη ως προς την ασφάλεια των κατοίκων της, την παραβατικότητα, τη λειτουργία των θεσμών της. Συμμορίες λυμαίνονται ολοένα εξαπλούμενες περιοχές, γειτονιές ολόκληρες όπου η αστυνομία δεν μπορεί να επέμβει και όταν επεμβαίνει αφοπλίζεται και διαπομπεύεται. Είναι αυτές οι συμμορίες που απειλούν τους μόνιμους κατοίκους οι οποίοι δεν τολμούν να βγουν ούτε στα μπαλκόνια τους. Η διακίνηση ναρκωτικών και ανθρώπων γίνεται στο άπλετο φως της καθημερινότητας. Ενας κατά συρροή δολοφόνος έντεκα ανθρώπων, αμετανόητος και προκλητικός, μπαινοβγαίνει στις φυλακές κάθε δύο μήνες. Και όταν το συμβούλιο πλημμελειοδικών περιστέλλει αυτό που ο ίδιος θεωρεί δικαίωμά του, οργανωμένες ομάδες φίλων του τρομοκρατούν ανενόχλητοι την πόλη, σπάνε βιτρίνες, βανδαλίζουν, υπόσχονται ακόμη περισσότερες δολοφονίες, καταστρέφουν τις μικροεπιχειρήσεις βιοπαλαιστών, εισβάλουν σε ειρηνικές συγκεντρώσεις. Μπροστάρης τους ο γιος του Προέδρου της Βουλής που δεν συλλαμβάνεται και, όταν συλληφθεί, αφήνεται ελεύθερος με εντολή άνωθεν.

Πυρκαγιά εγκλωβίζει τους κατοίκους μιας ολόκληρης περιοχής με απολογισμό περισσότερους από εκατό νεκρούς και άλλους τόσους που, λόγω των εγκαυμάτων τους, είναι καταδικασμένοι να ζουν στο περιθώριο. Ο Πρωθυπουργός της Δυστοπίας μπροστά στην ανικανότητα των υπεύθυνων να συντονιστούν για να αντιμετωπίσουν την καταστροφή, στήνει ψεύτικα συμβούλια, διακινεί ψεύτικες φωτογραφίες που, υποτίθεται, αποδεικνύουν εμπρησμό. Οταν αυτά αποκαλύπτονται στοχοποιούνται τα θύματα της πυρκαγιάς, εγκαταλείπονται, λοιδορούνται. Η περιφερειάρχης θεωρεί το θέμα μία «στραβή» και περιφέρεται στα κανάλια, σε ένα κρεσέντο λαϊκισμού όπου ανταλλάσσει τις ευθύνες της με φραστικές μαγκιές. Ενώ ο Πρωθυπουργός ανταλλάσσει πιέσεις στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή με πολυτελείς οικογενειακές διακοπές σε σκάφος (εν τω μεταξύ η σύντροφός του, δασκάλα Δημοτικού, παριστάνει την καθηγήτρια Πολυτεχνείου).

Η Δικαιοσύνη χειραγωγείται ώστε να μη διακρίνει θύτες από θύματα. Σε θέσεις – κλειδιά τοποθετούνται άνθρωποι του καθεστώτος ώστε να εξασφαλιστεί η ασυλία. Ποινικοί εγκληματίες αποφυλακίζονται και εκτινάσσουν τον δείκτη της εγκληματικότητας. Υπουργοί ψεύδονται και τραμπουκίζουν ανάπηρους, εξαγοράζονται συνειδήσεις για να εξασφαλιστούν δοτές πλειοψηφίες. «Ημέτεροι» γίνονται εν μία νυκτί εκατομμυριούχοι. Τα εκπαιδευτικά ιδρύματα μετατρέπονται σε λημέρια κακοποιών, η παιδεία απαξιώνεται στο σύνολό της, η αξιολόγηση έχει καταργηθεί με πρώτο διδάξαντα τον Πρωθυπουργό που μιλά μία γλώσσα η οποία προσομοιάζει με την τοπική. Πρόσφυγες στοιβάζονται σε σύγχρονα Νταχάου και εργαλειοποιούνται κατά περίσταση.

Μέσα σε αυτό κλίμα κηρύσσονται εκλογές. Ο μικρομέγαλος Πρωθυπουργός συνεχίζει, καταργώντας κάθε έννοια πολιτικού πολιτισμού, να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Να παριστάνει ένα υβριδικό πτηνό μεταξύ παγωνιού και κόκορα. Ο λαός είναι ρημαγμένος και εξαθλιωμένος από τα μέτρα και τις κωλοτούμπες της κυβέρνησης που έχει γίνει το «παιδί για όλες τις δουλειές» των ντόπιων πλουσίων και των διεθνών συμφερόντων. Εξαρτάται από τις πενιχρές ελεημοσύνες του κυβερνητικού συστήματος που μοιράζει προεκλογικά επιδόματα προς εξαγορά ψήφων. Το κράτος διογκώνεται, ο κομματικός στρατός ζει πλέον ως δαπάνη του Δημοσίου. Η μηχανή της προπαγάνδας «μασάει» ανθρώπους, διαστρεβλώνει τον λόγο του αντιπάλου, εισάγει το new speech, δαιμονοποιεί κάθε αντίθετη άποψη, βάλει εναντίον των Μέσων που δεν έχει καταφέρει να κάνει υποχείριό της.

Πόσο κοντά είναι αυτό το σενάριο, στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα;