Επί σκηνής

Η τοιχογραφία της σύγχρονης Αθήνας είναι, τα τελευταία χρόνια, σε φάση μετασχηματισμού. Η πόλη αλλάζει και μαζί της οι άνθρωποι και οι αναφορές τους σε αυτήν. Ολα σε ρευστότητα – από την κοινωνική δομή της πρωτεύουσας μέχρι τον τρόπο που οι κάτοικοί της αντιμετωπίζουν το παρελθόν και την ιστορία της. Κάτι που προσφέρει πλούσιο υλικό κι ερεθίσματα στην τέχνη, ειδικά στο θέατρο, τον κινηματογράφο, τη λογοτεχνία. Ετσι λοιπόν η Πειραματική Σκηνή του Εθνικού μας θεάτρου, με το φεστιβάλ #love_it #leave_it #share_it δίνει την ευκαιρία, από 22 Μαΐου έως 2 Ιουνίου, σε ομάδες και νέους καλλιτέχνες να παρουσιάσουν τη δουλειά τους που θα εικονογραφεί κομμάτια κι αποσπάσματα της Αθήνας.

Πιο αναλυτικά, οι ValSia (Βαλέρια Δημητριάδη και Αθανασία Κουρκάκη) με το «Μικρό Σπίτι στην Αθήνα» στήνουν έναν διάλογο μουσικής και εικόνας με βασικό άξονα την αναρώτηση: «Ζωή στην επαρχία με τον απόλυτο έρωτα ή μοναχική αλλά επιτυχημένη ζωή στην Αθήνα». Το «Μπλε υγρό ή Ο ουρανός δε φαίνεται καλά από τη Σόλωνος», βασίζεται στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων της Βίβιαν Στεργίου και μεταφέρει επί σκηνής, σε σκηνοθεσία Γιάννη Παναγόπουλου, τα «μικρά, ήσυχα όνειρα των ανθρώπων». Το «Κεφάλαιο: Αθήνα» του Δημήτρη Μπαμπίλη μάς δείχνει τις πολλές Αθήνες «…αυτή την τουριστικοποίησης κι αυτή των κατοίκων της. Η Αθήνα έδαφος των εκτοπισμένων της και η Αθήνα του εξευγενισμού. Δάσος των πιθανοτήτων και των αναπάντεχων συναντήσεων». Στο «Αθήνα 4 ever» του Παντελή Φλατσούση παρακολουθούμε μια θεατρική διάλεξη που επιχειρεί να ανιχνεύσει τον τρόπο με τον οποίο οι Αθηναίες και οι Αθηναίοι βιώνουν την πόλη τους αλλά και τους φόβους, τις επιθυμίες, τις ελπίδες, τις ματαιώσεις και τα όνειρά τους. Το «Να τελειώνουμε με τον Εντύ Μπελγκέλ – vol. Athens» του Εντουαρ Λουί διηγείται, σε σκηνοθεσία Ηλία Αδάμ, τη σύγκρουση ενός νέου ανθρώπου με την κουλτούρα της τοξικής αρρενωπότητας αλλά και τη βία της εργατικής τάξης. Τέλος, στο «Καλλιόπη: ο δρόμος των τεράτων», η ομάδα θεάτρου Θέρος μιλάει για «έναν δρόμο στην Αθήνα που όταν πέφτεις για ύπνο, σε ονειρεύεται. Το πρωί κάνει σα να μην έχει συμβεί τίποτα».

Στο site του Εθνικού Θεάτρου θα βρείτε ακριβείς πληροφορίες για τις ημέρες και τις ώρες των παραστάσεων καθώς και τις σκηνές όπου πρόκειται να παρουσιασθούν.

Το Τρίγωνο στο κάδρο

Το εμπορικό τρίγωνο στην καρδιά της Αθήνας είναι γεμάτο από μαγαζιά που στήθηκαν πριν από πολλές δεκαετίες και συντηρήθηκαν μέχρι σήμερα χάρη στην αφοσίωση των ιδιοκτητών τους. Ενα είδος αφοσίωσης που κάνει το εμπόριο να μοιάζει λίγο και με τέχνη. Σε πολλά από αυτά τα μαγαζιά, κάπου, σε κάποιον τοίχο, δεσπόζει και η κλασική φωτογραφία εκείνου που ξεκίνησε την επιχείρηση. Αυστηρό πορτρέτο, μαυρόασπρο κατά κανόνα, σε φαντεζί κορνίζα.

Αυτές οι φωτογραφίες αποτέλεσαν την αρχική έμπνευση πάνω στην οποία στήθηκε η έκθεση που φιλοξενείται μέχρι αύριο, Κυριακή 19 Μαΐου, στην Παλαιά Αποθήκη Χάρτου, Χρυσοσπηλιωτίσσης 3 (πρόκειται για ένα εξαιρετικό κτίριο του 1930, δείγμα του αθηναϊκού εκλεκτικισμού).

Η ιδέα έγινε πραγματικότητα χάρη στο Πρόγραμμα Πιλοτικής Αναβάθμισης του Εμπορικού Τριγώνου του Δήμου Αθηναίων με την ιδρυτική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) και τη χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ 2014-2020, το Athens Trigono όπως συνηθίσαμε να το λέμε. Που απευθύνθηκε στον εκπαιδευτικό όμιλο ΑΚΤΟ και ζήτησε από 39 σπουδαστές του τμήματος φωτογραφίας να αποτυπώσουν με το δικό τους «κλικ» τα πορτρέτα 65 «ανθρώπων του τριγώνου». Είναι παλιοί και νέοι καταστηματάρχες, δημιουργοί και εκπρόσωποι φορέων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή και συμβάλλουν καθοριστικά στην αστική αναβάθμισή της.

Γκιοζλεμέδες

Η οικονομική κρίση, που «εξέθρεψε» νέες επιχειρηματικότητες, ήρθε και συνάντησε τη διεθνή τάση με αποτέλεσμα την εντυπωσιακή αναβάθμιση του street food.Το βλέπουμε στα μικρά μαγαζιά που επιφυλάσσουν γευστικές εκπλήξεις αφήνοντας πίσω τα κατεψυγμένα «προϊόντα ζύμης». Πιο πρόσφατη «ανακάλυψή» μου, οι Cocones στον πεζόδρομο της Μηλιώνη στο Κολωνάκι. Εδώ, η Ιωάννα Αμουτζάκη ζεσταίνει το σάτσι της και ετοιμάζει τους γκιοζλεμέδες της, τις νοστιμιές με τις οποίες την τάιζαν παιδί στην Ξάνθη, οι μικρασιατικής καταγωγής γονείς της. Το σάτσι είναι η μαντεμένια επιφάνεια πάνω στην οποία απλώνεται και ψήνεται η πολύ λεπτή ζύμη των γκιοζλεμέδων. Η Ιωάννα τούς παρασκευάζει και τους γεμίζει με τέσσερα τυριά και φρέσκια μέντα, με το παραδοσιακό μείγμα του λαχματζούν, με παστράμι, φρέσκια ντομάτα και τσένταρ, με κοτόπουλο α λα κρεμ, ακόμη και με κρέμα μπουγάτσας με βανίλια Μαδαγασκάρης. Ο γκιοτζελμές έχει τραγανή υφή, δεν «χτίζει» με λίπος τον ουρανίσκο και δεν κόβει, απλώς, την πείνα. Χορταίνει. Στις Cocones υπάρχουν και φρέσκες, σπιτικές πίτες, όλες με ένα twist όπως το τσένταρ και η ντομάτα στην κρεατόπιτα.

Τι μου αρέσει, τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΓΙΟΒΑΝΙΔΗΣ

σκηνοθέτης

Μου αρέσουν τα γκραφίτι της αλλά όχι τα συνθήματα στους τοίχους της. Μου αρέσουν οι ανθισμένες νεραντζιές της αλλά όχι το τσιμέντο της.

Μου αρέσει το χαμόγελό της αλλά όχι η αγένειά της. Μου αρέσουν οι τρεις λόφοι της αλλά όχι οι πνιγερές πολυκατοικίες της. Μου αρέσουν οι βόλτες της αλλά όχι τα δύσβατα πεζοδρόμιά της.

Μου αρέσουν οι βεράντες, οι αυλές, οι ταράτσες της με την αναμμένη λάμπα το καλοκαίρι, με κόσμο να φιλοσοφεί αλλά όχι τα εγκαταλελειμμένα κτίριά της. Μου αρέσει να συνειδητοποιήσω ότι αυτό που βλέπω γύρω μου είναι απλώς η αφήγησή του. Οτι τα δικά μου μάτια πλάθουν την πραγματικότητα που με περιβάλλει. Οπότε όλα είναι υποκειμενικά και προσωπικά και αν ξεφύγω από τη μεμψιμοιρία ίσως και να δω και την πραγματική διάσταση.