Τολμηρές και ορμητικές συνεργασίες

«Σε ποια κοινοβουλευτική ομάδα θα ανήκει ο ΣΥΡΙΖΑ;». Συνεργασία με την «Αναγέννηση» του Μακρόν, την Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα S&D και φυσικά τις ομάδες της Αριστεράς και των Πρασίνων. Ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι να βρει ένα κλειστό κλαμπ πολιτικής ασφάλειας και ομοφωνίας, αλλά να ανοιχτεί σε συνθέσεις για τα μεγάλα δημοκρατικά επίδικα. Η Ευρώπη βρίσκεται σε μια περιοχή της Ιστορίας της, εξαιρετικά περίπλοκη. Υπό το κράτος ενός ευρύτατου πολιτιστικού τρόμου που καταλαμβάνει τον μέσο πολίτη, ανατέμνει τα πολιτικά της χαρακτηριστικά και αμφιρρέπει. Η νέα αναδυόμενη και διαμορφούμενη υπερ-Δεξιά βρίσκεται μακριά από την παράδοση της χριστιανοδημοκρατίας. Πρόκειται, όπως έχω ξαναγράψει, για μια διάσπαρτη, άτυπη, σχεδόν αποεντοπισμένη Δεξιά, που φυσικά επηρεάζει όλη την πολιτική σκηνή αφού «δεξιοποιεί» τον αστάθμητο πολίτη.

Οι χώροι της «Αναγέννησης», της Σοσιαλιστικής Ομάδας, των Φιλελευθέρων δεν έχουν σχέση με τα τυπικά αριστερά χαρακτηριστικά, αλλά σε μακροκλίμακα οι χώροι αυτοί δημιουργούν μια δημοκρατική ενδοχώρα που μπορεί να «χωρέσει» την Αριστερά, να της επιτρέψει μεγαλύτερο επιχειρησιακό χώρο, να δημιουργήσει μια επιτρεπτική συνθήκη ως προς την πολιτική της φυσιογνωμία.

Η Αριστερά μπορεί να είναι δραστική σε συνθήκες μιας δημοκρατικής ευρυχωρίας, παρά στις συνθήκες πολιτικού και πολιτιστικού πολέμου. Αντίθετα με μια μεγάλη παράδοση ακτιβισμού που αν και την έκανε πιο θεαματική, εν τέλει στένευε αντί να διευρύνει τα ιδεολογικά και επιχειρησιακά της όρια, τα μεγάλα βήματα η Αριστερά τα έκανε σε μια πυκνότερη δημοκρατική συνθήκη. Και μεγάλα βήματα είναι η καταλυτική επιρροή στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο εργασιακό δίκαιο και στον πολιτισμό.

Η Ευρώπη πρέπει να κάνει ενεργητικές πολιτικές για να αμυνθεί. «Εξαγωγή» εργασιακού δικαίου, είναι απάντηση στον εξω-ευρωπαϊκό ανταγωνισμό. Δεν μπορεί να ανταγωνιστεί χώρες που έχουν ελάχιστο εργασιακό κόστος. Ούτε ο ευρωπαίος εργαζόμενος μπορεί να αντέξει τον εργασιακό ανταγωνισμό του προλετάριου στην Ασία. Η λύση δεν είναι η «κινεζοποίηση» της Ευρώπης, αλλά η «ευρωπαιοποίηση» της Κίνας. Μια πρώτη σκέψη είναι ότι η εξισορρόπηση μπορεί να «εκβιαστεί» με προστατευτικά μέτρα – όπως κάνει ο Τραμπ. Στην περίπτωση της Ευρώπης, είναι πολύ δύσκολα και εξαιτίας του γεγονότος ότι ισχυρές ευρωπαϊκές βιομηχανίες κάνουν φασόν στην Κίνα , δηλαδή ενσωματώνουν το χαμηλό μεροκάματο. Μια παράλληλη λύση από την εγκατάσταση της παραγωγής εκτός Ευρώπης, αναζητούν οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις στις «μητρικές» χώρες, με την εργασιακή ενσωμάτωση μεταναστών. Η ώσμωση παραγωγικών σταδίων, εμποδίζει κάθετες λύσεις.

Ο Μακρόν, οι Σοσιαλιστές, οι Πράσινοι, η Αριστερά, ακόμα και οι Φιλελεύθεροι κ.λπ., πρέπει να άρουν παρεμφερείς, δυσεπίλυτες αντιφάσεις. Αντιφάσεις δομής, όχι επιφανείας. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιπλέον έχει να λύσει προβλήματα ταυτότητας και αυτο-εγγραφής στις συνθήκες ευρωπαϊκής μετάβασης, αλλά και ως μεγάλη και πολυσυλλεκτική παράταξη, έχει να διαχειριστεί προβλήματα παραγωγικού αναπροσανατολισμού, αναπτυξιακής στρατηγικής και διεθνοπολιτικής ένταξης και ανάπτυξης της χώρας.

Οι εκλογές κρίνουν τις συμμαχίες, τις κατευθύνσεις, άρα και τον τρόπο παραγωγής πολιτικών που αφορούν τόσο την εθνική, όσο τη διεθνή κλίμακα. Οι ομάδες θα αναδιαταχθούν ορμητικά.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Νομού Σάμου