Η φιλολογία {LF}του σκάφους

Οταν τα γεγονότα είναι έντονα και προκλητικά μας απορροφά σε τέτοιο βαθμό μια κουτσομπολίστικη διάθεση ώστε το αληθινό περιεχόμενο και η ουσία τους σχεδόν να παραμελούνται. Γι’ αυτό άλλωστε και επαναλαμβάνονται με μαθηματική ακρίβεια, έστω και με διαφορετική μορφή. Επειδή ακριβώς το κουτσομπολιό είναι καταχωρημένο μέσα μας, ακόμη και στους φύσει και θέσει κουτσομπόληδες, ως κάτι που γίνεται για να περνά ευχάριστα η ώρα. Δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας οξυδερκούς κριτικής ή ενός θυμού και μιας αγανάκτησης που προκαλεί ηθικές αποτιμήσεις, ικανές να ταρακουνήσουν ακόμη και όταν τα γεγονότα που τις προκάλεσαν έχουν γίνει παρελθόν.

Ο λόγος για τις διακοπές του Πρωθυπουργού στο σκάφος το περσινό καλοκαίρι. Μα καλά πίστευε κανείς πως πρόκειται για ένα περιστατικό που αν γινόταν γνωστό θα συγκινούσε αυτό καθεαυτό ώστε να προκαλέσει μια επιδείνωση στην κρίση για έναν άνθρωπο που του έχουν καταμαρτυρηθεί απείρως πιο βαριές αμαρτίες; Οταν δεν υπάρχει Ελληνας που θα αρνούνταν να κάνει ολιγοήμερες διακοπές σε σκάφος σε περίπτωση που του προσφέρονταν κάτι σχετικό, το συγχωροχάρτι έχει προετοιμαστεί ασύνειδα ακόμη και για όσους εξόρμησαν λάβροι κατά του συγκεκριμένου περιστατικού. Βέβαια άλλο Πρωθυπουργός και μάλιστα αριστερός – λέμε τώρα – και άλλο ιδιώτης ανεύθυνος, όπως όμως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα ταιριάζει όσον αφορά την πρωθυπουργική «παρανομία» το «σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου».

Αν όμως – «αν» για να θυμηθούμε και τον τίτλο ενός ποιήματος του Μανόλη Αναγνωστάκη που έγινε τόσο επίκαιρος στις μέρες μας – το ενδιαφέρον μας είχε επικεντρωθεί σε μια παράμετρο της όλης υπόθεσης που πέρασε σχεδόν ντούκου, δεν θα εξαντλούνταν όσο διάστημα και αν είχε περάσει σε σχέση με την περιβόητη φιλοξενία στο σκάφος. Ποια είναι η παράμετρος αυτή που είναι δυνατόν να κάνει να νοσήσει ακόμη περισσότερο μια ήδη άρρωστη κοινωνία και κάνει σοβαρά υπόλογο καθένα που κάνει πως αγνοεί την παράμετρο αυτή και συμβάλλει με τον τρόπο του – πολύ περισσότερο έναν Πρωθυπουργό – ώστε η γιατρειά της αρρώστιας να φαίνεται κάτι ουτοπικό;

Είναι ο συνδυασμός της φιλοξενίας στο σκάφος με την πρόταση η ιδιοκτήτριά του να καταλάβει τη χηρεύουσα θέση στην ολυμπιακή επιτροπή. Οτιδήποτε αυτή τη στιγμή κάνει τον μέσο Ελληνα – όπως είμαστε αν όχι όλοι οι περισσότεροί μας – ακόμη και αν ο συνδυασμός που σημειώσαμε δεν φαίνεται να ευσταθεί, να σηκώνει αγανακτισμένος και οργισμένος τους ώμους του και να συνειδητοποιεί αλλά και να ομολογεί στους γύρω του πως μόνο με ένα απροσχημάτιστο δούναι λαβείν μπορεί να είσαι «μέσα στα πράγματα», υπονομεύει τους αρμούς μιας κοινωνίας καθώς η μόνη φιλοδοξία που μοιάζει να νομιμοποιείται για όλους είναι αυτή της πάση θυσία αναρρίχησης ώστε να μπορεί άκοπα κανείς να κάνει τη δουλειά του.

Την εύλογη απαίτηση του καθενός, ώστε η παιδεία ή η υγεία, για παράδειγμα, να μπορεί να λειτουργήσουν χωρίς καμιά σάλτσα αλληλεγγύης, την αντικαθιστά ως μόνη σωτηρία η διαπλοκή προκειμένου να μπορεί να εξυπηρετηθείς στα αυτονόητα.