Δικαιοσύνη: στις δαγκάνες της εκτελεστικής εξουσίας

Γαλουχηθήκαμε, διδαχθήκαμε, εντρυφήσαμε στην αρχή της διάκρισης των τριών εξουσιών, ως βασικής προϋπόθεσης για την ύπαρξη και λειτουργία του Κράτους Δικαίου.

Εκτοτε έγιναν πολλές προσπάθειες, κυρίως αποδυνάμωσης της βασικής αυτής αρχής, αναλόγως του πολιτισμικού επιπέδου κάθε χώρας, του αυταρχικού ή μη προσώπου κάθε κυβέρνησης, ή του ύψους της διαφθοράς. Οι προσπάθειες αυτές επικεντρώνονται και στοχεύουν στον έλεγχο της δικαστικής εξουσίας. Και τούτο διότι, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, οι άλλες δύο, νομοθετική και εκτελεστική, συνυπάρχουν για να ψηφίζουν και να εκτελούν apriori την εντολή του Πρωθυπουργού. Μόνος λοιπόν αντίπαλος που ενδέχεται να υπάρξει είναι το όργανο της απονομής του Δικαίου η ανεξάρτητη, απροκατάληπτη και αταξική Δικαιοσύνη. Η τέχνη του αγαθού και του ίσου.

Και οι τρεις λειτουργίες ομνύουν στο όνομα της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης. Πολύ περισσότερο η τέταρτη και ισχυρότερη, αυτή των ΜΜΕ εφόσον δεν θίγονται από τις αποφάσεις της…

Η πραγματικότητα όμως διαφέρει. Και ο βαθμός της εξάρτησής της είναι αντίστοιχος του σθένους των δικαστικών λειτουργών, που θα κληθούν να κρίνουν σε μια υπόθεση, με πολιτικά χαρακτηριστικά ή με ενεχόμενα πρόσωπα υψηλού κινδύνου στην περίπτωση μη αίσιας έκβασης.

Στο όνομα της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, υπάρχουν δικαστικοί λειτουργοί που υπερακοντίζουν τον επιδιωκόμενο στόχο της εκάστοτε κυβέρνησης και ενεργούν, δικάζουν κατά την εικαζόμενη βούλησή της, προκειμένου να φανούν αρεστοί, να φανεί ότι δεν υπολείπονται άλλων που έτυχαν ευνοϊκής μεταχείρισης από το governo έστω και αν αδίκησαν, έβλαψαν την τιμή και υπόληψη κάποιων που δεν είχαν ισχυρά ερείσματα, στην κατεστημένη κυβερνώσα τάξη, όπως αυτή διαμορφώνεται κατά καιρούς, με λίγες προσθαφαιρέσεις.

Μόνο η Δικαιοσύνη απομένει, που εμπεριέχει την αρετή, τη σοφία, τη σύνεση, την καθαρότητα, τη σεμνότητα, την τόλμη. Η Δικαιοσύνη τυφλή και σιωπηλή που δεν συγχωρεί και απονέμει στον αθώο την ελευθερία, στον ένοχο την τιμωρία ως μοναδική προϋπόθεση της ευνομίας. Μακριά από τα ελκυστικά παιχνίδια της εξουσίας που σκοπό έχουν την καθυπόταξη της βούλησής τους, τον έλεγχο της δικανικής τους κρίσης. Το όποιο δέλεαρ είναι ήσσονος σημασίας συγκρινόμενο με την υψηλή αποστολή του, δηλαδή την απονομή του Δικαίου, ως μόνο επί της γης κριτή των ανθρώπων.

Δύσκολο και βαρύ το έργο των λειτουργών της, ακόμη όμως σπουδαιότερο η θετική ανταμοιβή τους στο κάλεσμα αυτό. Η κοινωνία γνωρίζει, αναγνωρίζει και απαιτεί από τους άξιους και γενναίους λειτουργούς της Δικαιοσύνης απλώς να πράξουν το χρέος τους, υπερασπιζόμενοι τη νομιμότητα. Ολα, αξιώματα, θέσεις έρχονται και παρέρχονται, το κύρος όμως, η προσωπική και η δικαστική αξιοπρέπεια παραμένουν για να διακρίνουν τους άξιους και τους καταξιωμένους στη συνείδηση της κοινωνίας  από τους ανάξιους και δακτυλοδεικτούμενους.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ