Στάχτη πιάνει, άνθρωπος γίνεται

Θα ήθελα να ήταν πιο αραιές και λιγότερο λεπτομερείς οι ενημερώσεις για την κατάσταση της μικρούλας που «δέχτηκε» στο κεφάλι σφαίρα πασχαλινού κρετίνου. Για την αξιοπρέπεια της ίδιας της ασθενούς αλλά και από σεβασμό προς τη θεραπευτική διαδικασία. Δεν είναι δυνατόν να χώσουμε όλοι τη μούρη μας στα άδυτα της εντατικής για να διαπιστώσουμε αν όντως «έσφιξε το χέρι της μητέρας της», αν αντιδρά «κατόπιν ερεθίσματος» κι αν «κινεί όλα της τα άκρα». Αλήθεια τώρα. Ποιος μπορεί να εκτιμήσει τι σημαίνουν όλες αυτές οι πληροφορίες και τι έχουν να προσθέσουν στον αγώνα των γιατρών, στην αγωνία της οικογένειας, στην πάλη του ίδιου του παιδιού με το αδιανόητο; Κατά την ταπεινή μου άποψη, θα μπορούσαμε να συμπάσχουμε με μεγαλύτερο σεβασμό και να αποτροπιαζόμαστε επί της ουσίας κι όχι αέρα πατέρα. Με ανησυχεί που έχουν υποχωρήσει τα ρεπορτάζ για τον δράστη και η δικαστική πορεία της υπόθεσης έχει εξαφανιστεί εντελώς από τον Τύπο. Αγριεύομαι που οι «παράπλευρες απώλειες» τείνουν να νομιμοποιηθούν στη χώρα με τους κουμπουροφόρους υπουργούς Υγείας. Εδώ σας θέλω. Γιατί, στην τελική, πολίτες είμαστε κι όχι γιατροί. Δύσκολα να γίνει κάτι τέτοιο κατανοητό  στη χώρα που εθίστηκε να εκλέγει κυβερνήσεις από το Χέρφιλντ ή το Ωνάσειο, με κριτήριο τα «αέρια αίματος».

Φυσικά υπάρχει και το αντίθετο. Η μεγάλη διακριτικότητα με την οποία νοσηλεύτηκαν οι εκατοντάδες εγκαυματίες από το Μάτι, η μηδενική πληροφόρηση για τον ακριβή αριθμό των νοσηλευομένων, η άκρα του τάφου σιωπή για την πορεία της υγείας ενός εκάστου, όλο αυτό το διάστημα. Οσοι για το χι ψι λόγο αναγκαστήκαμε να μάθουμε τι συμβαίνει σε θαλάμους ασθενών με βαριά εγκαύματα ή δερματικές νεοπλασίες, κλαίμε και γελάμε όταν ακούμε για τα επιτεύγματα της σύγχρονης «πλαστικής χειρουργικής». Ενα τρομπαρισμένο χειλάκι, μια κροπαρισμένη μυτούλα, ένα πανωσήκωμα μαστού δεν είναι δα ιατρική, κυρίες και κύριοι. Πες την εσύ καλλιγραφία, μικρογλυπτική, μπανόφι, πάβλοβα με φράουλες. Δεν θα διαφωνήσω. Η πλαστική χειρουργική  όμως ασκείται αλλού, δεν είναι για τα μάτια του κόσμου, και πρόκειται για την πιο σκληρή ειδικότητα. Στάχτη πιάνει, άνθρωπος γίνεται.

Στη χώρα της ανωτάτης μαντζουνικής και της αντιεμβολιαστικής παράνοιας, είναι μακρύς ο δρόμος μέχρι να μπορέσουμε να μιλήσουμε στα σοβαρά για την αξιοπρέπεια του ασθενούς και για τον σεβασμό της θεραπευτικής διαδικασίας. Κάτι τέτοιο θα προϋπέθετε περισυλλογή και συντριβή, εμπιστοσύνη και επίγνωση. Οτι ο γιατρός δεν είναι Θεός αλλά ούτε κι ο Θεός γιατρός, ιδιότητα που ανεπιγνώστως φορτώνουμε στον Πανάγαθο με αποτέλεσμα να μειώνεται δραματικά η απόσταση που χωρίζει τον ασθενή από το μοιραίον. Τέτοια ιατρική, μη σου τύχει…