Αυτό το παραμύθι {LF}δεν έχει δράκους

Δεν είχα ξεκινήσει να βλέπω Game of Thrones από την αρχή, είμαι από αυτούς που άργησαν να καταλάβουν γιατί γίνεται τέτοιος κακός χαμός με τη σειρά αυτή. Ξεκίνησα κατόπιν προτροπής ενός αγαπημένου μου, που, ανάμεσα σε κάποιους από τους προηγούμενους κύκλους, μου έβαλε να δω τα πρώτα επεισόδια, και κόλλησα τόσο πολύ που είδα με λαιμαργία, στα γρήγορα και μαζεμένα, μερικές εκατοντάδες ώρες που είχα χάσει.

Το θέαμα με συνεπήρε. Ηταν σκληρό, ώμο, βίαιο φυσικά και ψυχολογικά, σεξιστικό, ρατσιστικό, τρομακτικό, εξοργιστικό. Ηταν, με άλλα λόγια, ακραία ρεαλιστικό. Ναι, ρεαλιστικό, πάρα το γεγονός ότι συμπεριελάμβανε μάγισσες, προφητείες και ζόμπι, ανιμισμό, τοτέμ και σαμανισμό, μια γυναίκα που δεν καίγεται που «γέννησε» τρεις δράκους.

Ταυτόχρονα με το Game of Thrones, μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές της αμερικανικής τηλεόρασης ήταν το House of Cards. Ενα πολιτικό στόρι επίσης γεμάτο βία, ψέμα και δολοπλοκίες που παρότι εκτυλίσσεται σε ένα πιο σύγχρονο και πραγματικό πλαίσιο καμιά φορά μοιάζει λιγότερο ρεαλιστικό από το Game of Thrones με όλη τη μυθολογία του. Το θέμα των δύο σειρών, βλέπετε, είναι το ίδιο κι είναι από τα πιο δημοφιλή θέματα της μυθοπλασίας από την αρχή της ανάπτυξής της, αν σκεφτείτε την αρχαία γραμματεία που έχει διασωθεί ώς σήμερα. Το θέμα τους είναι η εξουσία.

Στην αρχή των 00s, η καλή ποπ απεικόνιση της εξουσίας και της διακυβέρνησης ήταν το West Wing. Το λάτρευα το West Wing κι ακόμη το αγαπώ, όμως όταν έκανα μια προσπάθεια να το ξαναδώ μού φάνηκε, σήμερα, ιδεαλιστικό σε βαθμό αφέλειας, παρότι, προφανώς, θα προτιμούσα χίλιες φορές να μην είναι έτσι. Δεν είναι απλώς ότι μεγάλωσα, είναι ότι άλλαξαν τα πάντα. Σε λίγες μέρες γίνομαι 35 κι όσο σιγά σιγά νιώθω πως μου συνέβησαν αυτά που ήθελα όταν ήμουν μικρή, σκέφτομαι πως απομένει να πάθω κι όλα αυτά που φοβόμουν για να κλείσει ο κύκλος της νιότης.

Σκεφτείτε πόσο άλλαξε ο κόσμος μας από τότε που βλέπαμε West Wing. Μέχρι πριν από 15-20 χρόνια ήμασταν ακόμη, όχι όλοι, αλλά πολλοί, τόσο έτοιμοι να αποκτήσουμε προσδοκίες. Οι πολιτικοί έκαναν καμπάνιες με προσδοκίες, μουσικές, χαρούμενα πρόσωπα και μεγάλες ιδέες. Σου πούλαγαν όραμα με χρώμα, με μουσικό χαλί από τα επικά του Vangelis μέχρι τα ξεσηκωτικά του Bruce Springsteen και με φωτογραφίες που πόζαραν κοιτώντας προς ένα φανταστικό μέλλον. Οι τυχεροί ταξιδεύαμε και μαζεύαμε χαζά πολύχρωμα σουβενίρ και γκάτζετ που μας φαίνονταν συναρπαστικά, μικρά γυαλιστερά κουτάκια με τα οποία κουβαλάγαμε μαζί μας τη μουσική μας ή τις φωτογραφίες μας, με τα οποία γουρλώναμε τα μάτια μας σαν μικρά παιδιά μπροστά στα ράφια με τα νέα προϊόντα στο παιχνιδάδικο. Και το πρότυπο ηγέτη στην τηλεόρασή μας ήταν ο πρόεδρος Μπάρτλετ, ο ακέραιος και αξιοπρεπής και δημοκράτης Μπάρτλετ.

Τι είναι σήμερα η εξουσία κι η διακυβέρνηση; Οι πολιτικοί κάνουν καμπάνιες με πρόσωπα και μηνύματα που εναλλάσσονται ανάμεσα στο σκληρό κι αποφασιστικό και το χαμόγελο του Μεσσία απελευθερωτή των σκλάβων. Τάζουν μάχη κι επικράτηση, επιβίωση κι εκδίκηση, εκθρόνιση και αλλαγή φρουράς. «Η ώρα των πολλών». «Ώς εδώ». «Κομμένη η πλάκα». Εβλεπα ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ για τον Πρωθυπουργό, δεν έχει τώρα σημασία πού, με έναν συνάδελφο να περιγράφει με σπασμένη φωνή από τη συγκίνηση πως γιαγιάδες έλεγαν για «το παιδί μας που το κούρασαν» και σταμάταγαν με τα κουρασμένα, από τα χρόνια, κορμιά τους την αυτοκινητοπομπή για να του δώσουν ένα λουλούδι και μια ευχή, ενώ μικρά παιδιά κρέμονταν από τα μπαλκόνια τους για να τον δουν και να του χαμογελάσουν, εκεί, στην πόλη όπου είπε πως η ιδεολογία του μοιάζει με του Ιησού. Του Ιησού που έδιωξε τους εμπόρους από τον ναό προφανώς αν και ούτε αυτός βροντοφώναξε «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν».

Στο προτελευταίο επεισόδιο του Game of Thrones (που αν δεν το είδατε, σόρι, θα σας το χαλάσω τώρα) η μεγάλη πρωταγωνίστρια είναι η Ντενέρις, αυτή που μάχεται τόσα χρόνια για τον μεγάλο θρόνο, η μητέρα των δράκων και των σκλάβων, αυτή που έσπασε τις αλυσίδες των καταπιεσμένων και σταύρωσε τα αφεντικά τους (τόσο προφανείς είναι, καμιά φορά, οι συμβολισμοί της σειράς αυτής). Αυτή η απελευθερώτρια των λαών έγινε τελικά αυτό που κάθε στοιχειωδώς μορφωμένος θεατής έβλεπε από καιρό ότι θα γίνει, αυτό που μας έχει προφητέψει, όχι κάποια μάγισσα, αλλά η ανθρώπινη Ιστορία. Αποφάσισε πως, για να έχεις εξουσία, αν δεν σε αγαπάνε, πρέπει να σε φοβούνται, και κατέκαψε στόλους, στρατούς, μια πόλη, σπίτια, γυναίκες και μικρά παιδιά. Και πάτησε ως θριαμβεύτρια το κομψό της πόδι να βασιλέψει στις στάχτες και τα ερείπια. Τώρα απομένει πια ένα επεισόδιο για να δούμε αν θα της βγει όλο αυτό. Αλλά, ακριβώς όπως και στην πραγματική ζωή, το κακό έχει ήδη γίνει και το πλήρωσαν οι αθώοι του αίματος.

Αλλωστε, η πιο προφητική, η πιο ωμά πραγματική φράση του Game of Thrones έχει ειπωθεί από τον πιο μισητό του χαρακτήρα: Αν νομίζεις ότι αυτό θα έχει χαρούμενο τέλος τότε δεν προσέχεις αρκετά όσα συμβαίνουν. Αυτό ακριβώς ζούμε.

Το κακό το πληρώνουν οι αθώοι

Στο προτελευταίο επεισόδιο του Game of Thrones η Ντενέρις αποφάσισε πως, για να έχεις εξουσία, αν δεν σε αγαπάνε, πρέπει να σε φοβούνται, και κατέκαψε στόλους, στρατούς, μια πόλη, σπίτια, γυναίκες και μικρά παιδιά. Και πάτησε ως θριαμβεύτρια το κομψό της πόδι να βασιλέψει στις στάχτες και τα ερείπια. Τώρα απομένει πια ένα επεισόδιο για να δούμε αν θα της βγει όλο αυτό. Αλλά, ακριβώς όπως και στην πραγματική ζωή, το κακό έχει ήδη γίνει και το πλήρωσαν οι αθώοι του αίματος.