Ο «μποργκικός» Τσιτσιπάς{CR}

Είναι κάποιες νίκες στον αθλητισμό που λειτουργούν ως λυδία λίθος. Που ανιχνεύουν το καθαρό χρυσάφι της αξίας τους. Που ανεβαίνουν σε βάθρο πολύ ψηλότερο από το βάθρο των τίτλων.

Νίκες όπως στη Σαϊτάμα επί της Ντριμ Τιμ, επί της Σοβιετικής Ενωσης στα προκριματικά του Μουντιάλ 1994, επί της Γαλλίας στο Euro 2004. Νίκες φημισμένες, που γκρέμισαν απόρθητα κάστρα, που προκάλεσαν παγκόσμιο θαυμασμό.

Μια τέτοια νίκη ήταν και αυτή του Στέφανου Τσιτσιπά επί του Ράφα Ναδάλ. Μπροστά στο κοινό του Ισπανού στη Μαδρίτη, ενώπιον του πρώην βασιλικού ζεύγους, παρουσία ενός φανατισμένου Ραούλ. Και το σημαντικότερο, στην αγαπημένη επιφάνεια του «τέρατος» του παγκόσμιου τένις, το χώμα.

Οι εκφράσεις των ανθρώπων στις εξέδρες πρόδιδαν την αγωνία. Τα βλέμματα απόγνωσης και συνάμα θαυμασμού που αντάλλασσαν ύστερα από κάθε κερδισμένο πόντο του Στέφανου. Μια νεαρά κυρία έκρυβε το πρόσωπό της στα χέρια της. Τον Ραούλ δεν τον χωρούσε η θέση του. Και ο Ναδάλ αντιδρούσε σαν αγρίμι που είχε εγκλωβιστεί σε παγίδα βλέποντας τον έλληνα θεό να γίνεται ο 14ος παίκτης που τον νικά σε χώμα.

Ο Τσιτσιπάς νίκησε στο κορτ, στην εξέδρα, στο μυαλό και στην ψυχή. Η,  ας μας επιτραπεί η έκφραση, «μποργκική» ψυχραιμία που επέδειξε σε κρίσιμους πόντους, κυρίως όταν το πληγωμένο «τέρας» που είχε απέναντί του έδινε την ύστατη μάχη να κρατηθεί στον αγώνα αποκαλύπτει έναν τενίστα που έχει τα χαρακτηριστικά μεγάλου πρωταθλητή.

Ο Τσιτσιπάς όπως και όλοι οι τενίστες της γενιάς του είχε την ατυχία να πέσει πάνω στην καλύτερη τενιστική τριάδα όλων των εποχών – Φέντερερ, Τζόκοβιτς, Ναδάλ. Το μαρτυρούν οι τίτλοι και η μόνιμη παρουσία τους στους τελικούς όλων των γκραν σλαμ.

Εχει καταφέρει ωστόσο να τους νικήσει όλους. Να γκρεμίσει μέσα του τους μύθους που είχε δημιουργήσει ο ίδιος, βλέποντάς τους σε νεαρή ηλικία να κατακτούν απάτητες κορυφές.

Ο Τσιτσιπάς είναι ο φυσικός τους διάδοχος. Του το ψιθυρίζουν οι ίδιοι στο αυτί με δικά τους λόγια. Οπως έκανε χθες ο Τζόκοβιτς.