«Οι ταινίες με υπερήρωες φτωχαίνουν το σινεμά»

Εναντίων των ταινιών με σούπερ ήρωες δηλώνει ότι είναι ο βραβευμένος σκηνοθέτης Λάζλο Νέμες. «Θεωρώ ότι είναι βαρετές, αυτοαναφορικές ταινίες που δεν βλέπονται. Προβάλλουν έναν κόσμο ιδανικών ανθρώπων, οι οποίοι δεν συμπεριφέρονται ως άνθρωποι αλλά μάλλον σαν μηχανές» δηλώνει ο σκηνοθέτης της βραβευμένης με Οσκαρ ξένης ταινίας «Ο γιος του Σαούλ».

Σύμφωνα με την άποψή του ταινίες τέτοιου είδους απευθύνονται στους θεατές σαν να ήταν παιδιά. Τα σενάριά τους απαλείφουν την έννοια της ευθύνης του ατόμου επειδή η μοίρα του κόσμου βρίσκεται στους ημίθεους. Και ο τρόπος με τον οποίο είναι γυρισμένες προσφέρουν μια ψευδή αίσθηση παντογνωσίας.

«Θλίβομαι με τον τρόπο που το σινεμά έχει περιορίσει τη γλώσσα του και δημιούργησε μία ολοένα και φτωχότερη αλφάβητο. Οι ταινίες με υπερήρωες απομακρύνουν το μυστήριο, επειδή δεν μένει τίποτα στις σκιές. Τα πάντα φανερώνονται. Και αυτή δε είναι η σχέση μας με τον κόσμο, επειδή δυστυχώς μπορείς να γνωρίζεις μόνο ένα κλάσμα του. Γι’ αυτό και δίνει μία λανθασμένη εντύπωση της δύναμής μας. Οι φανατικοί του είδους θα πρέπει να είναι τρομεροί πολεμιστές, φυλακισμένοι σε μία ακραία κατάσταση άγχους, κατευνασμένοι μόνο από μία αφηγηματική βεβαιότητα. Οι ταινίες με υπερήρωες αφήνουν τον κόσμο να παραμερίζει τους φόβους τους. Ομως αυτή η «σωτηρία» δεν είναι ρεαλιστική. Και αν πρόκειται να κάνεις υποκειμενικές ταινίες που αποφεύγουν σκόπιμα τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, τότε δημιουργούμε μόνο μηχανές για να τρώμε ποπκόρν».

Πριν από τρία χρόνια, η πρώτη του ταινία κέρδισε ένα Οσκαρ, ένα βρετανικό βραβείο BAFTA, μια Χρυσή Σφαίρα, το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ των Καννών και τα αντίστοιχα σχεδόν σε όλα τα άλλα φεστιβάλ. Η συγκλονιστική ματιά του στον απολογισμό της ζωής στο Αουσβιτς από έναν εβραίο φυλακισμένο, ο οποίος αναγκάστηκε να εργαστεί στους θαλάμους αερίων, «Ο γιος του Σαούλ» κέρδισε μεγάλη αναγνώριση για τη βαρύτητα της ιστορίας του αλλά και τη φορμαλιστική του δεξιοτεχνία.

Ο Νέμες γεννήθηκε στην Ουγγαρία το 1977, μετακόμισε με τη μητέρα του στο Παρίσι σε ηλικία 12 ετών και μελετούσε διεθνείς σχέσεις στο πανεπιστήμιο πριν σπουδάσει κινηματογράφο στη Νέα Υόρκη. Στη συνέχεια εργάστηκε ως βοηθός του ούγγρου κινηματογραφιστή Μπέλα Ταρ, μετά έκανε τον «Γιο του Σαούλ» και συνέχισε με τη «Δύση Ηλίου». Δηλώνει ότι θέλει να κάνει μια ταινία στα αγγλικά καθώς το τελευταίο εξάμηνο ζει στο Λονδίνο με τη σύζυγό του, μία κλινική ψυχολόγο στο πανεπιστήμιο UCL βρίσκοντας ενδιαφέρον στα επίπεδα της ιστορίας της πόλης του Λονδίνου σε σχέση με τη «Βουδαπέστη που είναι μια πόλη ερειπίων» αλλά και στις διαφορετικές εθνικότητες που «δημιουργούν μια διαφορετική δόνηση».

Η ταινία του «Δύση Ηλίου» είναι μία προειδοποίηση που μπορούν να αφομοιώσουν οι εκλεπτυσμένες κοινωνίες. «Αληθινά έχω την αίσθηση ότι ο δικός μας πολιτισμός με τις βεβαιότητές του προετοιμάζει την καταστροφή του» τονίζει καθώς εκφράζει τον προβληματισμό του για τις σημερινές πολιτικές ταυτότητας. Οι αιτίες επιστρέφουν στην εποχή του «Σαούλ». «Μέχρι πρόσφατα, ποτέ δεν με είχαν αποκαλέσει λευκό. Ομως τώρα είμαι ένας λευκός άνδρας από την Ανατολική Ευρώπη και είμαι και Εβραίος. Οπότε πρέπει να μιλάω μόνο γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Ομως αυτό κατακερματίζει την ανθρωπότητα και πρόκειται στην πραγματικότητα για ανεστραμμένο ρατσισμό. Λειτουργεί ως ρατσισμός, αλλά καλύπτεται μέσα στον υπέροχο μανδύα της ανοχής. Και αυτό είναι εξαιρετικά επικίνδυνο».