Απέξω ρετσίνα, από μέσα σαμπάνια

Τα στιγμιότυπα του βίντεο είναι αμείλικτα. Το ίδιο καταιγιστικά με τον ρυθμό του οργισμένου – τότε – αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα. «Κάποιοι προστάτευσαν μεγαλοεργολάβους. Κάποιοι ήταν ομοτράπεζοι στα κότερα των μεγαλοεπιχειρηματιών» φωνάζει μπροστά στην κάμερα της ΝΕΤ ενώπιον του Κώστα Αρβανίτη. Και ο σημερινός υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ακούει τον μελλοντικό αρχηγό του με εκείνο το χαρακτηριστικό μειδίαμα των ανθρώπων που γνωρίζουν λίγα, αλλά κάνουν πως γνωρίζουν πολλά.

«Κάποιοι», λοιπόν. Τόσοι όσοι χωράνε σε μια αντιπολιτευτική στρακαστρούκα που στοχεύει διάνα στις πλατείες των Αγανακτισμένων και στην μπλογκόσφαιρα των εγχώριων τρολ. Ηταν η εποχή που η λέξη «κάποιοι» σήμαινε «όλοι». Ολοι αδιακρίτως: το παλιό σύστημα, η εσωτερική τρόικα, η πέμπτη φάλαγγα, το προκεχωρημένο φυλάκιο της καγκελαρίας. Η ριζοσπαστική Αριστερά ανέβαζε με το ζόρι στα κότερα των μεγαλοεπιχειρηματιών τους πολιτικούς της αντιπάλους και η ίδια έμενε στο λιμάνι της αγωνίας για να μετράει τους καημούς και τους αναστεναγμούς. Το «κεφάλαιο» ήταν η άλλη όψη του Κακού και οι «σκαφάτοι» η άλλη λέξη για τους ταξικούς εχθρούς. Με τα λόγια του ανθρώπου που θα γινόταν «κουρασμένος», έπρεπε να επιβιώσουν πολιτικά ή εκείνοι ή οι «κάποιοι».

Ολα αυτά θα ήταν κίβδηλο φολκλόρ, αν δεν ήταν και μνησίκακο. Και θα έμεναν στα αμπάρια της Κουμουνδούρου, εάν δεν δημοσιοποιούνταν οι φωτογραφίες από το γιοτ της οικογένειας Παναγόπουλου. Αυτές που έβαλαν για τα καλά στο κάδρο τις υποψίες ότι κάτι σάπιο υπήρχε στο βασίλειο του νεοπλουτισμού. Ακόμη και στην ελληνοβαλκάνια, τσιπρική εκδοχή εντοπίζεται ο μακρινός ιδεότυπος: οι ντάτσες των μεγαλόσχημων σταλινικών και η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας για τους απαράτσικ. Πριν από το γιοτ του Τσίπρα, άλλωστε, υπήρξε το «Paris Match» του Βαρουφάκη και της Δανάης Στράτου. Πριν από τις καταγγελίες του Πρωθυπουργού για «ζάπλουτες οικογένειες» υπήρξαν οι καταγγελίες για τα πόθεν έσχες αρκετών κορυφαίων υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ. Πριν από την Παναγοπούλου και τις ολυμπιακές φαντασιώσεις της υπήρξε το «προξενιό» της Γιάννας Διασκαλάκη Αγγελοπούλου στον Κλίντον και τα νεοϋορκέζικα λόμπι. Αφού ξεπατίκωσε το λυσάρι απ’ το χρονοντούλαπο της Σοβιετίας, η πρώτη φορά Αριστερά συνήθισε στο πρόσωπο της πολυτέλειας, τόσο που πέρασε στην άλλη πλευρά του καθρέφτη.

ΦΥΛΛΟ ΣΥΚΗΣ. Μέχρι ένα σημείο ο Πρωθυπουργός μπορούσε να μιμείται το λαϊκό είδωλο που δεν ξεχνούσε τις ημέρες των καταλήψεων, που ανέβαινε στα τρακτέρ και έμεινε πιστός στην Κυψέλη (με τον ίδιο τρόπο που ο Δημήτρης Τζανακόπουλος δήλωνε «παιδί του Αιγάλεω»). Η ψευδεπίγραφη λαϊκότητα ήταν το προπέτασμα καπνού για τον αρχοντοχωριατισμό. Τώρα, όμως, που ο Πρωθυπουργός απέκρυψε τις διακοπές του τράβηξε ο ίδιος ένα φύλλο συκής. Το στιγμιότυπο δεν διόγκωσε απλώς τις εντυπώσεις. Ούτε μόνο κατεδάφισε τα πρώτα ψελλίσματα των συμπολιτευόμενων εφημερίδων. «Γιατί δεν έχει δικαίωμα να ξεκουραστεί;». Αν κάποιος αμφισβήτησε πρώτος το δικαίωμα της ανάπαυλας ήταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Δεν κατηγορείται άλλωστε επειδή έκανε διακοπές. Αλλά επειδή πρώτος κατηγόρησε τις διακοπές των άλλων. Επειδή διαχώρισε τις διακοπές του λαού από εκείνες των ελίτ. Αυτός που κουνούσε το δάχτυλο πιάστηκε δακτυλοδεικτούμενος. Το κήρυγμα – όπως εκείνο μπροστά στον Κώστα Αρβανίτη – κατέπεσε σαν κύμβαλο αλαλάζον. Πρώτα απέκρυψε την απόδραση στο Ιόνιο. Και μεταχρονολογημένα την «κατάπιε». Κάνει κι αυτός διακοπές, αλλά όχι όπως οι άλλοι. Εχει κι αυτός άκρες στις ελίτ – αλλά δεν μοιάζουν με τις ελίτ των άλλων. Η απολογία του θύμισε πόσο κούφια ήταν εξαρχής η προμνημονιακή του ηθικολογία.

Ο φόβος πλέον στις κυλιόμενες μετρήσεις είναι μήπως καθιερωθεί ως αίσθημα στις μάζες η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Μήπως στον ολισθηρό δρόμο προς τη διακυβέρνηση – και εσχάτως προς τη σοσιαλδημοκρατικοποίηση – το κόμμα απέκτησε τις παθογένειες της «σαλονάτης Αριστεράς» πριν καν αποκτήσει τις ευαισθησίες της σκέτης. Μήπως τελικά κατέκτησε την εξουσία πριν πάρει την κυβέρνηση. Και τώρα πια πρέπει να συμφιλιώσει τα πολλαπλά του είδωλα. Απέξω Πολάκης, από μέσα Τσίπρας και στο δόλωμα ο Φίλης. Απέξω ρετσίνα, από μέσα σαμπάνια και στο δόλωμα τα επιδόματα.